Newsletter Art Club Yellow Pages Site Map Search Join Us Log In
Today community.gif About Power & Politics Culture & History Art & Entertainment Glam & Gossip LifeStyle Mind & Body
    Editorial Section
Oct 31, 2014
How much exposure is too much?
Selected Articles
News Headlines
Plumper Lips
  Can you give some tips on how to get plumper Lips ...  
Miso For Radiatio...
  Dear Friends The people of Japan have even more to deal with now than the...  
  Student and recent graduates who want to gain experience as well as those who... > Sub Communities >
Related Sections 
Personal Style
Progressive Woman
Domestic Goddess
Practical Woman
Society Woman
Working Woman
Photographer: Ali Matin  
Article Tools Print This Email this Article Feedback Write For IranDokht
Previous   1 2 3 4 5 6 7 8 Next  
  Comments    Post a Comment 
  posted by admin on: 06/22/02
Comment Corner

Comment on news, issues, and events.
admin replied:
Sex Trade
Dispatches from the sex trade's front lines A signing featured three who chronicled their escapades. Is the book world developing a thing, or just having a fling?
By Carlin Romano

The Philadelphia Inquirer

There's probably no "Sex Worker Lit" section yet in your local bookstore, but don't be smug.

You may remember a few other trends - legal and illegal - that started in this cutting-edge town, which now bans smoking in any internal space.
Judging by the perfectly respectable crowd drawn recently by the "Sex Worker Literati" reading here at artsy Black Oak Books (a neighbor of
both Lawrence Ferlinghetti's legendary City Lights Bookstore and the enduring palaces of San Francisco's stripper scene), this "genre
roadshow" could be coming to a bookstore near you, too.

"Inevitably, they put you in front of the children's book section," joked author David Henry Sterry, eyeing the reading's odd interior design. His
memoir, Chicken: Self-Portrait of a Young Man for Rent (Regan Books), recalls a teenage year he spent as a gigolo in L.A. Despite the panel's
awkward placement, Sterry and his two co-panelists - Lily Burana, a journalist whose Strip City (about her seven years as a professional
stripper) was named a best book of 2002 by several national publications, and Shawna Kenney, an L.A.-based journalist whose I Was a Teenage
Dominatrix (Retro Systems Books) recounts experiences from the five-year college job that paid her tuition - were present to read highly polished
material and talk about taboos that still affect the publication of sex-themed trade books.

Those taboos undoubtedly continue to weaken. One of publishing's most talked-about books at the moment, for instance, is French art critic
Catherine Millet's The Sexual Life of Catherine M. (Grove), a memoir of her decades of unapologetic promiscuous sex. To the surprise of few, it
seemed, none of the three S. F. sex literati read particularly graphic passages from their works (perhaps because the intendeds of both Sterry
and Kenney sat loyally in the second row, beaming like proud significant others anywhere).

Kenney offered a funny yet moving section of her book that focused on an older client who'd lost his wife and would pay her simply to talk.
Sterry, who once worked as a barker for the Garden of Eden men's club across the street, turned performance artist as he recited a kind of
stand-up routine based on his book, entertainingly tracing the contradictions of escorting older women right after enrolling as a student at Immaculate Heart College.

Burana, perhaps the most sociologically acerbic of the three, foreshadowed some of her later comments by presenting a section with
sharply observed portraits of women in the escort biz.

At this reading, however, the Q&A session took pride of place. "Don't hesitate to ask really rude questions," Sterry declared. While the
typically respectful bookstore audience didn't accommodate, the civil queries drew out many of sex-worker lit's contradictions and oddities.

Both Sterry and Burana, for instance, reported that publishers and booksellers want their sexually themed books to be very precisely
targeted. Sterry said he'd lost a reading engagement at a gay bookstore in San Francisco's Castro District after the owner read his ambiguously titled book and realized it had nothing to do with gay sex.

Burana, a statuesque blonde in tight halter top whose credentials include contributing editorships at New York Magazine and Spin, explained that
she'd lost her initial book contract with a major New York house when, as a woman with bisexual experiences, she refused to cut out passages that
referred to a former girlfriend. All three authors confided that they had experienced difficulty with distribution or marketing of their books in
more conservative parts of the country.

As the questions grew not rude, but personal, the internal conflicts of becoming a "sex-lit" writer emerged.

They told stories about their families' eminently normal reactions, usually starting with utter shock, then moving on to guarded support.

Kenney's mother "didn't know what a dominatrix was."

"She's religious," the author commented, "so we didn't talk for a long time."

Burana, whose mother is a librarian, noted that Mom "comments on all the reviews. You know, 'Well, that wasn't very generous.' " She remarked that you could gauge her parents' conditional support by their buying the
Playboy issue in which she posed with "Women of the Internet," then refusing to "take it out of the wrapper."

No one expressed shame or regret about past work or literary choices.
Sterry noted what he called "the stripperization of the public," an observation Burana quickly pounced on. Both the video revolution and the popularity of scantily clad teenage divas like Britney Spears, she
argued, had mainstreamed stripper culture into America's teen clothing shops.

When she first started stripping, Burana continued, she had to go to specialty stores for the outfits. "Now," she quipped, "you can go to any
teen-y store." That mainstreaming, Burana suggested, along with the boom
in upscale men's clubs for business types, has probably made stripping in America less "outre," as she put it, than it was in Gypsy Rose Lee's time.

All three, nonetheless, confessed to fear that honest writing about sex work could lead to their being typecast by publishers as they attempt
subjects unrelated to sex - a direction in which all are headed.

For that reason, Kenney said, she has decided "not to cover sex stories so much," and is editing an anthology on women and body image. Sterry's
new agent wants him to do a second book that "has nothing to do with the sex business." That's fine with Sterry, since he describes Chicken as an
attempt to lift a "black cloud" that has hung over his life for 25 years.

Burana sounded least fearful about stereotyping, preferring to make the more traditional writerly point that there's "only so far you can go" with material "before it exhausts itself." Questioned more closely about her choices, Burana also came nearest to voicing some of society's more
conventional judgments about sex work's pros and cons.

Her seven years of stripping, she acknowledged, was "a big chunk of developmental time to give over to a very brutal business." She knew it
was time to get out, she admitted, when she began to listen to herself defending it.

"I was just yelling too loud about how great it was," Burana said, "and I don't think I was trying to convince other people."

admin replied: 08/01/03
فرهنگ تئوری های فمينيستی

جبهه مشارکت در ايران طرح پيشنهادی منشور زنان را منتشر کرده است . اين طرح بدرستی مسايل و مشکلات زنان ، جهت گيری و تجويز های خود را به بينش ها و گرايش های مبنايی گره داده است. درک عمومی نادرست در ميان نسل قبلی زنان فعال خارج از کشور با گرايشهای متفاوت ( با تئوری ها و بينش های گوناگون ) اين است که بدنبال ارائه راه حل های همسان جهت مشکلات زنان هستند، گرايش فمينيست های اصلاح طلب بعلت پيشينه عاطفی خود هنوز از مارکسيست فمينيست ها (فمينيست های افراطی) که راه حل های خود را وابسته به مفاهيم سرنگونی، انقلاب و سوسياليسم می دانند، انتظار دارند که به راه حل ها و تجويزهای همسان دست يابند،
تفاوت در تئوری های بنيادی شناخت شناسانه (بينش های مبنايی) به جهت گيريها و راه حل های متفاوت ختم ميشود، توجه به تفاوت های تئوريکی جهت شناخت راه حل ها و تجويزهای متفاوت بعنوان قدم اوليه امری ضروری است.
شناخت از تئوريهای فمينيستی معاصر(بعنوان تئوری های شناخت شناسانه فمينيست های رفرميست) برخلاف تئوری های دهه ۶۰ - ۷۰ ميلادی که مفاهيم کليدی خود را از مارکسيسم به عاريت گرفته اند، با دشواری در ميان زنان روشنفکر ايرانی همراه شده است.
متون فارسی درباره فمينيسم و تئوری های فمينيستی به روشنی يک درهم ريختگی زبانی از اصطلاحات و مفاهيم کليدی فمينيستی را نشان می دهند (سايت زنان در ايران و مقالات جنس دوم نمونه های ̃اشکاری از اين روند را نشان می دهند).
اين امر از سويی بعلت عدم ̃اشنايی کافی از تئوری های فمينيستی و بکارگيری واژگان متفاوت جهت نامگذاری مفاهيم مشابه و همچنين عدم وجود واژه ها و مفاهيمی کليدی فمينيستی در زبان فارسی است.
اين درهم ريختگی زبانی باعث شده تا دشواری در روند درک تئوری های فمينيستی معاصر به اغتشاش فکری تئوريکی منتهی شود. در نتيجه کم مايگی فکری حاصل از عدم شناخت کافی تئوری های فمينيستی به بی توجهی در دستيابی به نتايج عملی و ̃اشفتگی در تعين راه حل های مشخص مشکلات زنان در ايران منجر شده است.
اين واژه نامه به همراه ترجمه واژه ها و اصطلاحات رايج در تئوری های فمينيستی هدف کمک به درک صحيح از مفاهيم کليدی فمينيستی و ترغيب نويسندگان به استفاده از واژه های همانند برای مفاهيم يکسان را دارد. اين روند می تواند به ايجاد زبانی يکنواخت در جهت تبادل نظر موثر درباره تئوری های فمينيستی و ارائه راه حل های مشکلات زنان بيانجامد.
پيمان نعمتی
سه شنبه ۳۱ تير ۱۳۸۲ – ۲۲ ژوئن ۲۰۰۳
alex replied: 09/03/03
Potential First Ladies Biographies
NAME: Judith Steinberg Dean.

AGE-BIRTH DATE: 50; born May, 9, 1953 in New York City.

EDUCATION: M.D., Albert Einstein College of Medicine, 1979; A.B. in biochemistry, Princeton University, 1975.

EXPERIENCE: Private practice, internal medicine, 1985-present; fellowship, McGill University; residency, Medical Center Hospital of Vermont.

FAMILY: Two children.

NAME: Teresa Heinz Kerry.

AGE-BIRTH DATE: 64; October 5, 1938 in Mozambique in East Africa.

EDUCATION: BA in Romance Languages, Literature, University of Witwatersrand, Johannesburg, South Africa, 1960; Interpreters School of the University of Geneva, 1963.

EXPERIENCE: Chairman of Heinz Endowments and Heinz Family Philanthropies.

FAMILY: Three children from previous marriage to Sen. John Heinz of Pennsylvania (deceased); one grandchild.



NAME: Hadassah Freilich Lieberman.

AGE-BIRTH DATE: 55; March 28, 1948 in Prague in what was then Czechoslovakia.

EDUCATION: Master's degree in international relations and American government, Northeastern University, 1971; B.A. in government and dramatics, Boston University, 1970.

EXPERIENCE: Consultant, American Committee for Shaare Zedek Medical Center, Jerusalem, 1998-2000; Director, HFL & Associates (consulting firm), 1997-1998; senior associate, APC Associates (consulting firm), 1993-1997; senior program officer, National Research Council, 1990-1993; director of policy, planning and communications, Pfizer Pharmaceuticals, 1982-1985; policy analyst, Hoffmann-La Roche 1972-1981; research analyst, Lehman Brothers, 1971- 1972.

FAMILY: Four children (a son from her first marriage, a son and daughter from his first marriage and a daughter together), three grandchildren.



NAME: Elizabeth Anania Edwards

AGE-BIRTH DATE: 54; July 3, 1949 in Jacksonville, Fla.

EDUCATION: B.A. in English, University of North Carolina at Chapel Hill, 1971; J.D., UNC Law School, 1977.

EXPERIENCE: Attorney, Merriman, Nicholls and Crampton, 1984-96; attorney, North Carolina Attorney General's office, 1981-84; judicial clerk, U.S. District Court Judge Calvitt Clarke, Jr. in Norfolk, Virginia, 1977-78.

FAMILY: Four children (one deceased).



NAME: Adele Khoury Graham.

AGE-BIRTH DATE: 65; April 4, 1938 in Miami, Fla.

EDUCATION: Attended the University of Florida; B.S. in Education, Boston University, 1960.

EXPERIENCE: Public school teacher, Wellesley, Mass, 1960-62; substitute teacher, Dade County Public Schools, Miami, 1962.

FAMILY: Four children, 10 grandchildren.



NAME: Jane Gephardt.

AGE-BIRTH DATE: 60; June 2, 1942 in Lincoln, Neb.

EDUCATION: B.A., Northwestern University, 1964.

EXPERIENCE: Office manager, Northern Virginia Medical Associates, 1990-2000; account manager in advertising, Brown Shoe Company, St. Louis, Mo.; 1966-70; office manager, advertising and design division, Container Corporation of America, 1964-66.

FAMILY: Three children.

Source: AP
  posted by admin on: 06/22/02
Community Board

Post information and news.
admin replied:
فروش دختر خشایار شاه به موزه نیویورک

برنامه مستند از قتل دختر ایرانی در برنامه پر بیننده دنیای علم تلویزیون سوئد در ۷ جولای.

  posted by admin on: 06/22/02
Discuss Articles

Clarisa replied:
Soybeans: the new threat to Brazilian rainforest
By Michael Astor, Associated Press

QUERENCIA, Brazil — The paved highway peters out more than 100 miles (160 kilometers) back, but roadside billboards still sprout across a landscape of interminable green fields — proclaiming the presence of multinational agribusiness giants like Cargill and Bunge.

In town, cowboy-hatted ranchers, recently transplanted from Brazil's prosperous south, rub shoulders with Amazon Indians as streams of tractor-trailers kick up dust hauling fertilizer in and huge tree trunks out.

Nowhere is the doubled-edge thrust of soybeans more apparent than in this dusty boom town on the rainforest's southern edge.

"The farmers are cutting down everything to make way for soy and that's good business for me," said Ivo de Lima, a lumber man who moved here recently.

A new variety of soybean developed by Brazilian scientists to flourish in this punishing equatorial climate is good for farmers, too, putting South America's biggest country on the verge of supplanting the United States as the world's leading exporter.

But, to the horror of environmental activists, soybeans are claiming increasingly bigger swaths of rainforest to make way for plantations, adding to the inroads by ranching. The Amazon lost some 10,000 square miles (25,476 square kilometers) of forest cover last year alone — 40 percent more than the year before.

"After cattle ranching, soybeans are the main driver of Amazon destruction," said Roberto Smeraldi of Friends of the Earth Brazil. "Today, we have lots of areas being cut down by small holders with the idea of selling them to soybean farmers and in other areas pasture is being converted to soy."

With soybean prices at a five-year high, thanks to a smaller than expected crop this year in the United States, Brazilian farmers are rushing into the jungle to take advantage of cheap land.

A bag of soybeans sells for about 35 reals (US$11.85), allowing a good profit because soybeans cost 17.6 reals-22 reals (US$6-US$7.50) to produce, said Anderson Galvao Gomes, director of the Celeres agricultural consulting firm.

"The price would have to drop considerably for the expansion to stop," he said.

The front line of the soybean advance is in Querencia, a municipality of nearly 6,800 square miles (17,600 square kilometers) that includes the Xingu National Park, a near-pristine slice of rainforest where 14 Indian tribes live in much the way they have for thousands of years.

Indians say the soybean boom is beginning to change all that.

"The soy is arriving very fast. Every time I leave the reservation I don't recognize anything anymore because the forest keeps disappearing," said Ionaluka, a director of the Xingu Indian Land Association.

The area around Xingu lost about 500 square miles (1,280 square kilometers) of forest last year.

"Across the state, deforestation increased by 30 percent between 2001 and 2002. This year, I don't know about the whole state, but in the region of Querencia I believe the numbers for deforestation will certainly grow," said Rodrigo Justus Brito, director of forest resources for the state environmental agency.

Indians fear deforestation will dry up the rivers that run through the Xingu reservation and the chemicals used to keep lizards and termites off crops will poison their fish. Satellite photos reveal that the southern half of the 10,800-square-mile (27,648-square-kilometer) reservation is almost completely surrounded by farm fields.

Environmentalists fear that is a picture of the Amazon's future.

Soybean producers are lobbying to pave roads through the jungle and Cargill recently opened a major port in the Amazon River city of Santarem.

Critics say that if left unchecked, soybean cultivation will eventually eat up large swaths of rainforest and wreck the environment.

Gov. Blairo Maggi of Mato Grosso state, who also is one of the world's largest soybean producers, says those fears are unfounded. He argues damage can be kept to a minimum if the state's strict environmental rules are followed and he accuses environmental groups of stirring unnecessary worry.

"Behind the environmental concerns are economic interests," Maggi said. "They are trying to impede or slow the growth of Brazilian production."

Maggi said that ideally 40 percent of his state's 349,807 square miles (906,000 square kilometers) will be devoted to agriculture and 60 percent will be preserved.

He hopes that by the time he leaves office in 2007, Mato Grosso will be producing 100 million tons of soybeans a year, five times the state's current crop and equal to all of Brazil's harvest in 2002.

The state does have strict environmental regulations as well as Brazil's most advanced system for monitoring and preventing Amazon destruction, but critics question whether they will be enforced. The state remains Brazil's leader in agricultural burning and forest fires.

There's no evidence that deforestation is drying up the Xingu River or that pesticides have killed a single fish, but the Indians say the soybean boom is just starting and they want to protect themselves before it's too late.

"Our Xingu is not just what's here. It's a very long thread, and when it rains the soy brings venom down the same river that passes by our door," said Jywapan Kayabi, a chief at the Capivara Indian village.

Kayabi said the effects of deforestation are apparent in the region's rivers. In 1994, a large deforestation project 200 miles (300 kilometers) away muddied waterways and making it impossible to fish in the traditional way with bow and arrows.

Indians also worry about the pesticides that come in large drums with warnings not to reuse the containers and that steam fumes into the air when poured out on the ground.

Brazil's federal environment minister, Marina Silva, says soybean production doesn't have to spell the end of the rainforest.

"In Mato Grosso alone there are 12 million acres (4.8 million hectares) of abandoned land," Silva said. "You just make an effort to intensively use those areas that are already devastated and avoid advancing into areas that still have forest cover."

Cheap land is one factor in the Amazon's soybean boom.

Jay Edwards, 46, an Indiana farmer, who manages an 11,115-acre (4,500-hectare) farm in Querencia for an American farm cooperative, said operating costs in Brazil are about the same as in the United States, but the land is considerably cheaper.

"You see your return about four or five years after you clear the land," said Edwards, who arrived in 1994.

He said farmland cost about 300 reals a hectare (US$40 an acre) when he got here, and today sells for about 4,800 reals a hectare (US$650 an acre).

Environmentalists say that even with such farmland available, uncleared forest is even cheaper, around 300 reals a hectare (US$41 an acre), making illegal deforestation especially tempting.

"They say soy is planted only in degraded pasture, but we have evidence that it's not that way," said Rosely Sanches, a biologist working with the Institute for Society and the Environment in Sao Paulo. "There is a search for land because the price of land in soy-growing areas has gotten very expensive."

alex replied: 01/05/04
Kaynak Tumer: Still-lifes of Turkish Culture
Turkish American Association's Art Gallery announces a solo exhibition by Turkish Artist Kaynak Tumer in Ankara,Turkey during the month of January. In his drawings Tumer draws upon the rich treasures of Turkish culture, generally using Turkish handicrafts as his models: copper, brass or silver with a flower, fruit and even a vegetable.

The composition is usually set on a bright, handmade tablecloth or table. Thus, the colors of local handicrafts are reflected on canvas.

Also, Tumer holds first rank in Still Life at an international painting competition, Access to Active Art (UK).

Some of his paintings are exhibited on Tumer's personal web page (

Here is the website containing the article:
Brooke replied: 01/12/04
Globalization: What Is It?
New era replaces Cold War and Space Age

People around the globe are more connected to each other than ever before. Information and money flow more quickly than ever. Goods and services produced in one part of the world are increasingly available in all parts of the world. International travel is more frequent. International communication is commonplace. This phenomenon has been titled "globalization."

"The Era of Globalization" is fast becoming the preferred term for describing the current times. Just as the Depression, the Cold War Era, the Space Age, and the Roaring 20's are used to describe particular periods of history; globalization describes the political, economic, and cultural atmosphere of today.

While some people think of globalization as primarily a synonym for global business, it is much more than that. The same forces that allow businesses to operate as if national borders did not exist also allow social activists, labor organizers, journalists, academics, and many others to work on a global stage.


alex replied: 03/10/04
U.N.: Credibility at Stake for Rights Commission
(Geneva, March 10, 2004) – Instead of exposing human rights problems, the United Nations Commission on Human Rights risks drawing a veil across some of the worst human rights situations in the world, Human Rights Watch said today ahead of its annual session.

“The commission can still regain some of the credibility it has lost in recent years, but only if governments that support human rights rally together to confront the worst abuses, regardless of where they occur.”

Rory Mungoven
Global Advocacy Director, Human Rights Watch

Printer Friendly Version

Related Material

Briefing to the 60th Session of the UN Commission on Human Rights
Special Focus

UN Rights Body in Serious Decline
Press Release, April 25, 2003

Question and Answers on the United States and the United Nations
Special Focus, May 14, 2001

Free Email Newsletter

Contribute to Human Rights Watch

“Abusive governments have long used their membership of the commission to block criticism of each other’s human rights records,” said Rory Mungoven, global advocacy director for Human Rights Watch. “But now, some Western governments that profess to champion human rights are trying to shield their friends and allies in the international fight against terrorism from criticism.”

This year’s session will consider proposals for the creation of a special mechanism to monitor the human rights impact of counterterrorist measures. However, the United States, Britain, Spain and Australia have joined India, Pakistan and Saudi Arabia in resisting the idea.

In the face of U.S. pressure, no EU government has pushed to renew the mandate of a U.N. expert to monitor human rights conditions in Iraq. Meanwhile, the United States and Italy are seeking a resolution that would ignore continuing and systemic human rights problems in Afghanistan.

So far, neither the United States nor any EU member has committed itself to tabling a resolution on China. While early discussions among the commission’s European members suggested there was momentum for a resolution on Chechnya, it is still unclear whether EU states will introduce a resolution.

The European Union has also been split on whether to condemn the deteriorating situation in Iran, and Canada is still weighing up whether to introduce its own resolution. A resolution on Iran was voted down at last year’s session, but subsequently adopted at the U.N. General Assembly.

Governments with poor human rights records have continued their efforts to prevent the commission from criticizing or even discussing human rights violations in specific countries. In particular, Cuba, Zimbabwe and China have in the past used procedural motions to block the discussion of their own human rights practices.

Human Rights Watch warned that the Commission was increasingly offering technical assistance rather than condemning abuses.

“In the case of repressive governments that have no intention to reform, such as Uzbekistan, relying solely on technical assistance is a completely inadequate approach,” Mungoven said.

The United States and some EU members have appeared halfhearted in pressing for the Commission to take action on Uzbekistan.

However, some of the most positive human rights initiatives have now come from Latin American and African governments, Human Rights Watch said. Mexico is spearheading efforts to safeguard human rights in the fight against terrorism. Brazil is championing a new resolution to tackle violence and discrimination against people on the basis of their sexual orientation. African members of the commission are leading an initiative on behalf of children abducted in the continent’s many wars.

“The commission can still regain some of the credibility it has lost in recent years,” Mungoven said. “But only if governments that support human rights rally together to confront the worst abuses, regardless of where they occur.”
admin replied: 08/01/04
Hello Doostan e aziz.
Past weekend I saw this "MUST SEE MOVIE"! And intend to see it couple more times. I highly recommend you to see it too.

Directed by William Arntz, Betsy Chasse; Writing credits William Arntz, Betsy Chasse

Genre: Documentary / Comedy / Drama

Plot Summary: "WHAT THE ?BLEEP? DO WE KNOW?!" is a radical departure from convention. It demands a freedom of view and greatness of thought so far unknown...... A very busy essay documentary for personal growth seekers.

The URL for the movie info site is:

In Southern California area, here are where & show times:

Now showing at:

1) Loews Beverly Center 13---Held Over for 6 weeks

8522 Beverly Blvd. Suite 835, Los Angeles, CA 90048, Phone: (310) 652-7760

1:00 | 4:00 | 7:05 | 10:00

2) Loews Broadway Cinemas 4---Held Over for 2 weeks

1441 3rd St. Promenade, Santa Monica, CA 90401, Phone: 310-458-6232

12:45 | 3:45 | 7:00 | 10:15

3) La Paloma Theater---Held Over Indefinitely--- special engagement

Town & Theater are very interesting to see too.

471 S. Coast Hwy 101,Encinitas, CA 92024, Phone: 760-436-7469

Week Nights 6:45, 9:20; Weekends 4:00, 6:45, 9:20

Take I-5 South to Encinitas Boulevard exit towards Encinitas. Turn Right going west one block to South Coast Highway 101 and make a left turn. Corner of S Coast Highway 101 and D Street.

Care. Azar Nejad :>)

admin replied: 11/23/04
The Da Vinci Code
I have just finished reading one of the most fascinating books I have ever been introduced to. The book is "The Da Vinci Code" by Dan Brown published in 2003. There are many intriguing aspects to this book since it is a mystery thriller, but the most interesting is that all the ".. descriptions of artwork, architecture, documents, and secret rituals in the novel are accurate". So, you learn something in the process of going through the exhilaration of chasing the story line.

Here is a teaser quote for you women friends of mine:

"The power of the female and her ability to produce life was once very sacred, but it posed a threat to the rise of the predominantly male Church, and so the sacred feminine was demonized and called unclean. It was man, not God, who created the concept of 'original sin,' whereby Eve tasted of the apple and caused the downfall of the human race. Woman, once the sacred giver of life, was now the enemy."

I really hope you enjoy reading it as much as I did. Also, there is a new edition out that is accompanied by photographs. I highly recommend reading this version since you see the artwork that they are talking about. This book is also challenging, for you are forced to try to solve codes to uncover clues!

Happy reading,
Talieh Shahrokhi

PS. I would be happy to answer any of your questions...

"There is a subtle truth: Whatever you love, you are." - RUMI
admin replied: 01/18/05
Ancient Iranians in Europe
An excellent book has recently been published about a group of Iranian tribes who lived in Europe between 600 BC - 450 AD:

TITLE: The Saramtians 600 BC - 450 AD
AUTHORS: Richard Brzezinski & Mariuscz Mielczarek

PUBLISHER: England: Osprey Publishing

YEAR: 2002

ISBN: 1 84176 485 X


Very few individuals are even aware of the existence of these forgotten northern Iranians. In the west, the Saramatians are incorrectly assumed to be another group of "Eastern Germans" (Ostrogoths). Some western authors have recently attempted to avoid referring to the Saramatians Iranian origins. Nevertheless History cannot be changed and the descendents of the Saramatians now live in a region called Ossetia (between the Russian Federation and the Republic of Georgia). The Ossetians speak an Iranian language related to the Farsi of Iran. This book is of interest in the following areas:

(1) The role of women in ancient Iranian society. There are two color plates that show women in positions of authority. Plate A (p.25) shows an "Amazon" (Greek term for northern Iranian warrior women) capturing an enemy with a lasso. Plate C (p.27) illustrates a matriarch receiving prisoners.

(2) The influence of the Sarmatians on the British legend of King Arthur.

(3) Saramatian influences on Roman cavalry. Note that the Romans were already heavily influenced by the technology of the Iranians of Persia (especially the Parthians and the Sassanians).

This book mainly covers military affairs. It outlines the Iranian origins of the Saramatians and discusses each of the tribes (Iazyges, Alans, Roxolan, Siraces and Aorsi). It is important to note that the Saramatians also bought many facets of the culture and architecture of Persia into Europe. One example is the "Dutch" windmill which actually originated in Khorassan in the Sassanian era. The Saramatians also combined Persian and Greek architecture and helped form the basis of Gothic, Merovingian and Rennaissance architecture. Despite the scope of Iranian influence on European culture, their legacy is passed over in silence. Books such as these will help us remember the exploits of these forgotten Iranians.


Dr. Kaveh Farrokh
admin replied: 02/07/05
Radioactive waste in caspian sea
Morteza Aminmansour
Seattle, WA, USA

The radioactive contamination is one of the most damaging and dangerous types of pollution in Caspian Sea.
The nuclear activities of the coastal states, the remnants of the nuclear tests the nuclear wastes and the nuclear side of exploration and exploitation and transportation (specially by pipelines) are the sources of nuclear danger in the Caspian Sea.

Caspian Sea as the greatest lake in the world is not connected through natural channels to the high Seas, and the nuclear pollution is not the same allover the Sea.
Iran does have the smallest role in the nuclear contamination of the Caspian Sea.
The Caspian ecosystem collects and stores high levels of natural radioactive nuclides. The living organisms contain levels of uranium five times higher than those in other Seas.
Because the Caspian Basin does not drain into other bodies of water, it operates as a natural precipitation tank for a significant mass of naturally occurring radioactive elements and these elements do not have any outlet.

The former Soviet Union developed a large nuclear industry for both military and energy purposes.
In Russia there are 320 Cities and 1548 other locations used to store radioactive material.
In Ukraine 100,000 small nuclear facilities, there are 11,000 in Moldova,
In Kazakhstan there are about 80 million tons of radioactive Waste.
The direct death toll of the accident (in Chernobyl) at 8,000.
In Ukraine 17 million acres of land was contaminated.
The role of Russians in the nuclear pollution of the Caspian Sea is substantial.

The former soviet Union (now Russia) secretly pumped billions of gallons of atomic waste directly into the earth and the practice still continues today.
Russia had injected half of all the nuclear waste into three sites.
The three sites are:
· Dimitrovgrad near the Volga River.
· Tomsk near the Ob River
· Krasnoyarsk on the Yenisei River.
The Volga River flows into the Caspian Sea.
The Ob and Yenisei flow into the Arctic Ocean.
The amount of radioactivity injected by Russians is up to three billion curies.
The accident at the Chernobyl nuclear power plant released about 50 million curies
Of radiation.
Azerbaijan and parts of Kazakhstan due to previous activities and also the oil exploration and exploitation activities are serious sources of nuclear pollution.
The main radioactive waste storage facility in Azerbaijan is the Izotop industrial Complex and holds 510 tanks of radioactive waste in 10 storage tanks designed the low- level radioactive waste.
Sources of ionizing radiation was also found out in Syung-Bulag Akstafa region and Nakhchivan on the territories of military object, left by Russian militaries.
One of the major factors, complicating radio ecological conditions, is production, transportation and processing of Petroleum.
Petroleum extract on the surface of water contain radium, thorium, isotope
Of calcium, which penetrates into ground, accumulate on walls of pipes.
Concentrate on local sites.
The level of a radiating background in Gum adasi reaches 600mcR/h.
Armenia is burying nuclear waste on territory of Karabakh.
In 1997 report shows that 86 kg of radioactive waste from Metsamer were buried in three districts of Karabakh.
It was reported that Azerbaijani officials have received $260,000 from a foreign entity
For each container of foreign nuclear waste dumped into the Caspian Sea.


*Problem of Caspian Sea
*petroleum of the petroleum industry
*nuclear pollution in the Caspian Sea.
*NTI Azerbijan :Radioactive Waste
*NTI Armenia : Dumping nuclear Waste in Karabakh.
admin replied: 02/07/05
Decentralization and Urban Sprawl in Iran:
Morteza Aminmansour
Seattle, WA, USA
Decentralization and Urban Sprawl in Iran:

The economic and social challenges of urban development have become increasingly significant in recent years. Older cities (Isfahan, Shiraz, Yazd, Tabriz) have seen precipitous declines in economic performance, Public services, population.
Poverty and crime have become more prevalent; at the same time urban areas enjoy positive opportunities, including those created by new technologies, and intensive industries.
The enormous decentralization of economic activity over the past two
Decades have been the central feature of metropolitan development.

In the traditional view, urban areas have a dense business district with
Concentrated employment and production, in these so – called monocentric urban areas, land has the highest value in the city center because employment
Density is highest there.
As distance from the city center increases, land and
Housing prices fall, lot sizes lengthen, worker’s commute
Time’s rise, and poverty declines. The residential preferences of workers appear to be the driving forces behind this move toward decentralization, according to
Urban planners. That is, firms have located in the suburban in large
Part because that is where the workers choose to live, in addition, better access to trucking routes from suburban locations encourages manufacturing
Firms to locate in the suburbs the trend toward decentralization
Appears to be somewhat more pronounced among cities (Tehran, Shiraz, Isfahan, Tabriz).
Planners find that cities with more decentralized employment are
Less likely to have housing prices fall and commute times rise as
Distance from the city center increases.
In addition, cities like (DAMAVAND, GILAVAND, KARAJ) with younger
Suburbs are associated with more decentralization of employment.

Extensive decentralization of cities and the resulting development
Of the urban fringe
Bring new users to roadways, reduce open space, and require
Cities or suburbs to extend their utility services farther. All of these
Factors raise concerns about urban sprawl. Planners define urban sprawl as the excessive spatial growth of urban areas.
The emphasis on whether growth is excessive is crucial, because
The natural growth of urban areas due to increases
In income
Or population or improvements in transportation efficiency should not be a cause for concern.

There are reasons to believe that too many new suburbs
Development occurs because developers and new residents are not forced to pay the full costs they impose on others.
Each new commuter that moves to the suburbs adds to roadways congestion there and
Consequently imposes costs on others, including increasing the time and fuel costs needed to drive a given distance.

Suburban development reduces the amount of open space
Around the perimeter of a city, which reduces the benefits that all area residents can obtain from such spaces.
Cities do not charge developers or new residents the full cost of
Extending infrastructure.
The possibility that people who continue to live in cities may find
It more difficult to find jobs close to home. If that were the case, ability
To commute via public transportation or private car would become
An increasingly important determinant
Of people’s ability to obtain and retain employment. Considering
Those urban residents are people with low-income households, and that public transportation often provides poor service for those who live in the city and work in the suburbs.

Janet Rothenberg :University of pennsylvania
samara potter: economic studies at the Brookings institution.
W.G. Gale(Cities and suburbs, urban economy )
admin replied: 02/17/05
Street Children, women trafficking in IRAN (part 2)
Morteza Aminmansour
Seattle, WA, USA

Iran is a source, transit and destination country for women, girls, children
Trafficked for the purpose of sexual and labor exploitation from Bangladesh.
Pakistan, and Afghanistan are trafficked through Iran to the Persian Gulf states where they are forced to work as camel jockeys, or laborers, beggars. Afghan women and girls are trafficked to Iran for sexual exploitation and forced marriage. Internal trafficking of women and girls for sexual exploitation and children for forced labor also takes place. The internal trafficking of women and children is fueled by an increasing number of vulnerable groups, such as runaway women, Street children and drug addicts.
According to Dr Kordi, head of the family Cultural Centre, the street children in Iran, estimated to some 200,000(according to U.S State Dept It is estimated that there are 1.2 million street children in Iran as well as 420,000 child laborers under age of 15). Is a sign of major problems within Iranian family structures, he said that the current situation is highly alarming and that the authorities now have to find a solution to this problem?
Estimated 25% of the marriages in Tehran now end in divorce and added
that when the cost of refuse collection is twice the budget allocated to the school system in Tehran.
Twenty –five thousand child squatters, most of the girls, live on the streets of Tehran, where growing drug use and prostitution are leading to a social crisis. Iranian MP Amani warned of the consequence of social inequalities on the young, calling “ the unfair distribution of wealth” the main culprit of Iran’s social ills.
Amani said that Two decades of incomplete attention to the problem were to blame and the social crisis threatened the very fabric of the Iranian family.
Divorce, addiction, parental abuse forced marriages and social disregard for the young are the main reasons why girls run away from home.
Drug addiction is the rage among schoolchildren. Prostitution has increased 635 % among high school students and the rate of suicide in the country has exceeded by 109% in the years 1998, and 1999.
Divorce is on the rise and that the average age of prostitution has dropped to 20 years old. Compared with 27 a few years ago.
The street children phenomenon in Iran and worldwide is a silent scream
Those societies are ill. Children should not be out on the street working begging and involved in prostitution. These are the children who live and survive in the street. They are out of school with an average educational attainment of 3rd grade. They are orphaned, abandoned, runaways have been
Driven from their homes.
They either work to support their parents, themselves and their school needs.
Most of the children in Iran have parents who are seasonally employed
Resulting in irregular incomes feeding their family.
Children are working in a variety of street trades, scavenge garbage
And fall into the flesh trade.
The children of the slums and squatters families have nothing to do in there
Homes, so they frequently roam the streets but return home at night or during mealtimes.
The children of poor families work in the streets begging or selling snacks, Cigarettes, flowers, and other items from their mobile stalls or pushcarts.
Some parents send their children to work in order to earn money for the family.
Several reasons drive children from their homes to the streets:
poverty, broken homes, economic down fall, exploitation and abuse,
Earthquakes, typhoons, moral and spiritual failure on the part of parents and
other family members, Gangs, prospect of income from the streets.
Iran has one of the highest rates of drug usage in the region. In addition
to its social and economic consequences, drug use is emerging as a major contributor to HIV infection among the parents of street children and prostitutes. According to the ministry of health some 64.5% of HIV cases were contaminated through intravenous drug use (IVDU), 8.9% through sexual transfusion, 0.4% of the contaminations were through mother-to-child transmission (MTCT).
Some 21% of the contaminations were of unknown origin

Iran must take steps to ensure that those who are punished for trafficking of women and children are not victims, and that victims are provided appropriate shelter. The government should also train police in the identification and protection of victims. It should also support public awareness campaigns in the fight against trafficking of children and women.
Iranian law does not specifically prohibit trafficking of adults, although the sale and trafficking of children is a criminal offense under Iran’s penal code. The Iranian government should provide counseling; legal services and health care to the victims.

U.S state department. 2004
*World health organization programs on substance abuse (Switzerland).
*UNICEF 2004 (at a glance Iran).
*Green party of Iran 2004
*The support committee for Iran’s street children-Sweden.
*Consortium for street children (each child is unique).
admin replied: 02/17/05
Street children in Iran - 1
Morteza Aminmansour
Seattle, WA, USA

Child advocates say the number of migrants who are children has grown dramatically since 1979 (Revolution).
Street children are primarily an urban phenomenon; poverty drives people in search of better opportunities to urban areas, where family ties are looser, adult supervision less, and social safety nets often nonexistent. In an effort to escape hardship, children leave what served as home and walk, hitchhike.
Most of them make it only to big cities (Mashad, Tehran, Isfahan, Tabriz) to ending in situations as poor as those they left.
Typically, this type of migrant is a boy, 10 to 18 years old many siblings, and mother who earns a living by washing clothes or sending her children out to sell small goods or other products. Often abused by family members, increasing numbers of these children look elsewhere for support. With no papers or any other kind of documents and little money, they are easily transformed into street children.
The United Nations children’s fund (UNICEF) estimates that, around the world, there are some 100 million children for whom the streets are home.

Many migrant children sell their labor, while others, particularly
Girls (age between 12-18) are sold into prostitution (in UAE, BAHRAIN, OMAN, PAKISTAN) or are Sexually exploited in other
Ways, girls from different villages are taken to
Islamic brothels and are at heightened risk of HIV infection.
The migrant street children beg or subsist on the little money they earn picking up garbage, hawking small goods, shining shoes, and washing windshields. Police, who recognize street children’s vulnerability as migrants and criminals and tend to view such children as a public nuisance, according to human Rights watch, have been implicated in beatings, rapes and murders of street children.

The pressures on children were particularly acute in Iran where country continues to suffer the socioeconomic consequences of the war (1980-1988).
Rapid population growth, and environmental degradation.
To address these issues, government and groups are promoting education, vocational training, and initiatives to assist families and children in poor communities. Others engage in remedial activities that target street children, providing shelter, health care, drug rehabilitation, counseling, and job training with their families.
This digest assesses the human rights situation of poor children in urban areas in IRAN particularly in cities like TEHRAN, SHIRAZ, and ISFAHAN.
The following are the key features of this digest:

It considers the range of problems that these street children and their families face.
It draws attention to the need for actions based on knowledge of urban areas and potential urban advantages and examines the capacity of component, accountable and transparent urban governance to promote the rights of children, enable communities and poor households to influence public policies and actions. And ensure tangible and significant progress in improving conditions in urban settlements.
The key to eradicating urban poverty and exclusion lies in the development of child- friendly cities where children’s rights are made a priority in budgeting, planning and resource allocation and where children’s voices inform the democratic process.
We need a multipurpose, multidisciplinary institution in 4 divisions:
*Primary prevention and training include (the development and provision of education and training courses.
*Clinical services (cover alcohol and other drugs, social and welfare assistance).
*Epidemiological research relating to the use of psychoactive substance.
· Administration and planning.
We need a multidisciplinary staff, including psychiatrists, nurses, educators, social workers, administrators and secretarial staff.

World bank “street children” Jan, 22,2002
UNICEF” children first”
Human Rights watch “street children”
ECPAT international “sexual exploitation and trafficking of children sep, 1,2001

admin replied: 02/17/05
به خاك سپاري سنتها -2
مهستی شاهرخی

خوان اول: در جستجوي ارزشهاي نوين

طي چند سال گذشته، فرهنگي پوشالي در ميان ايرانيان رايج شده است، مدتي بود كه همه چيز را رها كرده بودند و در كشور نعلين و عبا همه اش راجع به پست مدرنيسم حرف ميزدند و حالا هم نويسندگاني كه اخيرا از ايران ميآيند بحث "خودسانسوري نويسنده و بخصوص نويسنده ي زن" را برايمان به ارمغان آورده اند و بعد به "سنگي بر گوري" استناد ميكنند! در حالي كه جلال آل احمد لااقل در اين اثر "خودسانسوري" نكرده است. هيچ به اين فكر كرده ايد كه چرا اينها ميآيند و از "خودسانسوري" حرف ميزنند؟ آن هم در وضعيتي كه برخي از نويسندگان ايراني در خارج از كشور فقط به دليل آزادي بيان تهديد به قتل شده اند. . . آن هم حالا ــ يعني درست در همين لحظه اي كه دارم اينها را مينويسم ــ حالا كه حداقل پانزده نفر ــ‌ رسما ــ فقط به جرم نوشتن در ايران زنداني هستند. . . در حال حاضر مطرح كردن بحثهايي از قبيل "خودسانسوري زنان نويسنده" و يا "خودسانسوري مردان نويسنده" به نظرتان بحثهايي انحرافي و گمراه كننده نيست؟ راستي چرا اين افراد از سانسور انديشه و هدايت افكار نويسنده حرف نميزنند؟ چرا از سانسور به معناي ناديده گرفتن مسايل حاد جامعه حرف نميزنند؟ چرا از سانسور پيش از چاپ و توصيه هاي افراد ذيصلاح و مصلحت بين حرف نميزنند؟ چرا ناگهان به خودسانسوري به منزله ي بحثي روانكاوانه و دروني و جدا از مسايلي مانند نويسنده كشي و تهديدات جاني براي نويسنده پرداخته اند؟ آيا بحث "خودسانسوري" به اين شكل بهداشتي و پاكيزه در شرايط فعلي و بخصوص در خارج‌ از كشور مانند ديدن فيلمي فضايي، غيرواقعي و انتزاعي نيست؟ مگر انواع سانسورهاي دولتي و اجتماعي و عقيدتي و . . . در ايران وجود نداشته و ندارد؟ بخصوص حالا، همين روزها كه دولت حتي سايتهاي اينترنتي را فيلترگذاري كرده است، آيا سانسور دولتي حادترين مشكل نويسنده ي ايراني نيست؟ پس چه نيازي ست به مطرح كردن اين بحث بي در و پيكر و بي موقع "خود سانسوري"؟ هستند كساني كه فوري جواب ميدهند كه در هر حال "خودسانسوري" در جوامع غربي هم وجود دارد و در هر حال نويسنده، ناچار است بنابه مصلحت اجتماعي خود را سانسور كند، آيا با همين استدلال بهتر نيست كه بگويند در هر حال وجود سانسور دولتي و سانسور جامعه را پديده اي بديهي ــ شايد هم الهي ــ و در نتيجه ضروري ميدانند؟ ‌از خود ميپرسم آيا اين افراد با چنين انديشه اي آبي به آسياب سانسور و مميزي نميريزند؟ آيا در شرايط كنوني پرداختن به مبحث "خودسانسوري" و بخصوص "خودسانسوري زنان نويسنده در ايران" به كبريت بي خطر نميماند؟ و باز آيا اشاعه ي چنين بحثي در خارج از كشور منحرف كننده ي ذهن عموم و در جهت رواج دادن بحثهايي پوشالي و ويتريني نيست؟ آيا اين افراد از "خودسانسوري" حرف ميزنند تا روي سانسور دولتي را سپيد كنند و گناه را از روي دوش دولت و فشارهاي ناشي از آن بردارند و بر دوشهاي نحيف زنان بگذارند؟ بحث خودسانسوري زنان نويسنده و يا خودسانسوري مردان نويسنده و از زاويه ي مجرد و دروني به اين مسايل نگريستن موقعي معنا خواهد داشت كه پيش از آن مسئله سانسور دولتي و همچنين حقوق مادي و حقوق معنوي نويسنده به رسميت شناخته شده باشد و يا حداقل نويسنده براي نوشتن انديشه هاي خود بتواند زنده بماند و پس از نوشتن افكار خود، باز هم زنده بماند تا بتواند مطالب خود را به شيوه اي سالم چاپ برساند و بالاخره اين كه نويسنده پيش و پس از چاپ اثر خود، تامين جاني و مادي داشته باشد.
جلال آل احمد در "سنگي بر گوري" به خودسانسوري اشاره نميكند بلكه اتفاقا برعكس، "انتقاد از خود" را مطرح ميكند. انتقاد از خود و يا بازبيني خود و گذشته را از هر زاويه اي براي بهتر ديدن مسايل و براي رفتن به سوي آينده! اين "استريپ تيز ذهني"، اين پرده برداري از لايه هاي مختلف ذهن و نقاب برداشتن از چهره ي مايي كه زاده ي فرهنگي پدر ــ‌ مردسالارانه بوده ايم و ميوه هاي ارزش هاي پدرسالارانه هستيم همتي عظيم ميخواهد كه برخي از روشنفكران اجتماعي ــ سياسي نسل پيشين به آن پرداختند تا شايد اشتباهات و تجربه هاي گذشته شان بتواند راهگشاي ما در آينده باشد.
بگذريم، حال كه براي نوشتن اين مطلب يك بار ديگر "سنگي بر گوري" را خوانده ام، مثل هميشه در برابر نثر بي مانند و يكتاي جلال آل احمد سر تعظيم فرود ميآورم و شجاعت و صراحت كلام عريان جلال آل احمد را هنگام جستجو در درون خود براي يافتن ريشه هاي رنج و تمنا تحسين ميكنم. بد نيست اگر تك تك ما از خويشتن و زندگي خويش شروع كنيم تا خود را و هم چنين ديگران را بهتر بشناسيم.
پاييز 2004، پاريس

خوان دوم: بازخواني گذشته
مطلبي كه درباره ي "سنگي بر گوري" خواهيد خواند از من خام سالهاي انقلاب و دوران انقلابي بازيهاي بيست سالگي است. حالا كه حداقل دو بار بيست سالگي را زندگي كرده ام زيرش نميزنم كه زماني بسيار جوان بوده ام و زماني اشتباه كرده ام و زماني تند و شتاب زده قضاوت كرده ام. از آن سالها تاكنون همگي مان بسيار دگرگون شده ايم، من هم همچنين. به قول برتولت برشت: "آدم آدم است" و آدم عوض ميشود، پس يعني روزگار و زمانه "حوا" را هم ديگرگون ميكند ديگر، مگر نه؟

(بررسي كتاب "سنگي بر گوري" در سالهايي پر از تب انقلاب)
اگر دانشمندان يا مطالعه موجودات ذره بيني به كشف منشاء بيماريهاي بدن انسان نايل ميشوند، نويسنده نيز با نگاه خود و با مطالعه و مشاهده ي واقعيت از چشمان خود، انگلها و مردمان و مسايلي را كه به طريقي مانع رشد عادي ارگانيزم جامعه ميشوند و يا عوامل متوقف سازنده ي جامعه را، كشف ميكند و در اثر خود به نمايش ميگذارد. منتقد نيز اثر را از زاويه هاي متفاوت مورد بررسي قرار ميدهد و متن را از هم ميشكافد تا معناهاي پنهان اثر را بيابد.
رولان بارت در كتاب نقد تفسيري مينويسد: "نقد حركتي است كه منابع نقطه ي آغازين اين حركت است. و گاه هم بايد از منابع چشم پوشيد تا پيشداوري ها و خرافه هاي ادبي مانع ديد روشن نگردد. در اين صورت ادبيات مقوله اي ميشود مستقل و جدا از حيات آفريننده" پس به شيوه ي بارت ميتوان از تجسس كارگاه مآبانه در زندگي خصوصي نويسنده احتراز جست و اثر را (حتا اگر در برخي لحظات منطبق با واقعيت زندگي نويسنده باشد) صرفا به منزله ي اثري ادبي مورد تفسير قرار داد و به جستجو و افشاي معناهاي پنهان در اثر پرداخت.
در اين شكي نيست كه هر اثر بازتاب واقعيتي است، ولي وظيفه ي منتقد‌ ادبي اين نيست كه به جاي تحليل يك اثر هنري، جستجوي بي حاصل و از سر كنجكاوي را بر روي زندگي آفريننده ي اثر آغاز كند بلكه درست ترين راه اين است كه منتقد با يك اثر هنري به عنوان بازتابي از واقعيت برخورد‌ كند و سعي منتقد ادبي در جهت يافتن نگاه و جهان بيني نويسنده در برابر مسايل مطرح شده در اثر و همچنين چگونگي شيوه ي طرح مسايل در داستان و بالاخره راه گشايي نهايي نويسنده باشد. در نتيجه چون كتاب "سنگي بر گوري" به اول شخص مفرد نوشته شده است از قهرمان داستان به عنوان "راوي" نام ميبريم و هرگاه صحبت از نويسنده ي اثر باشد‌ از "جلال آل احمد" ياد خواهيم كرد.
كتاب "سنگي بر گوري" از شش بخش تشكيل شده است كه در حقيقت به گمان من شامل سه فصل دو بخشي است. چون هر فصل دو بخشي شامل يك نوع برخورد با مسئله، از نقطه ي آغاز تا انجام ميباشد، پس بدين دليل دو بخش را مكمل يكديگر ميدانم چرا كه در بخش اول مسئله اي مطرح ميشود و تلاشي آغاز ميگردد و در بخش دوم همان مسئله و آن راه به بن بست منجر ميگردد، بخشي خواستن است (بخشهاي 5، 3، 1) و بخش ديگر نتوانستن (بخشهاي 6، 4 و 2) در بخش هاي فرد مسئله اي مطرح ميشود و در بخشهاي زوج زير آب مسئله و راه حل زده ميشود. اين خواستنها و نتوانستها به عناوين مختلف تكرار ميشود و تضاد اين دو با هم است كه كل مجموعه را ميسازد.
"ميخواهم مثل همه باشم در بچه دار بودن. و نميتوانم و نميخواهم مثل همه باشم در تبعيت از مقررات و با اين تضاد چه بايد كرد؟" (ص 29)
در آغاز بخش نخست ميخوانيم: "تومارهايي كه از بحث بر سر حقيقت و واقعيت ساخته اند دست كم اين را نشان ميدهد كه كميت واقعيت لنگ است. شايد به همين دليل باشد كه واقعيت به زير ميكروسكوپ كشيده ميشود." (ص 14)
پس در ميدان واقعيت:
بخش اول ــ زني هست، مردي هست، ولي بچه اي نيست. تلاش براي بچه دار شدن آغاز ميشود اما بي فايده است.
بخش دوم ــ (فراموشي؟) خب ديگر بايد به قضا و قدر تن داد و بچه اي به فرزندي قبول كرد. اما نه ــ چون بچه اي را به فرزندي قبول كردن در عين اينكه ميتواند عمل خيري محسوب شود ميتواند روي ديگري براي سكه ي شر باشد.
"بچه اي كه وضعش جوري بوده كه حتي در دامن مادر خودش زيادي ميكرده. آن وقت چنين كودكي در زندگي من چه حكمي خواهد داشت؟ درست همچون مرده اي كه گور هم او را نپذيرد." (ص 28)
بخش سوم ــ معالجه: مرد براي به تحقق درآوردن اين آرزو خود را به آب و آتش ميزند. زن هم همينطور. مرد‌ از علم ــ‌كه به دكاني براي طبيبان هيز تبديل شده ــ كمك ميگيرد و هر نسخه اي را كه طبيبان ايراني و اتريشي برايش مينويسند ميپيچد و دست آخر زير سوزن آمپول زنها در دواخانه از حال ميرود.
"من اگر خيلي همت كنم براي اطباء همانقدر ارزش قائلم كه قبيله دماغ پهن هاي برنئو نسبت به جادوگرشان." (ص 38)
از حس و توان افتاده به طبابت هاي خانگي رو ميآورد و بالاخره يك روز از خوردن نطفه ي تخم مرغ دلش به هم ميخورد. اين انسان قرن بيستمي نوميد از همه جا به ديدن دانيال نبي ميرود بلكه معجزه اي بشود، به ديدن مقبره اي ميرود شايد در فرجي باز شود. به عقيده ي راوي داستان، در نهايت علم پزشكي كه راه حل را در عمل جراحي ميداند انسان را به جاكشي وادار ميكند. معالجه خانگي با نسخه ي نطفه ي تخم مرغ، آدمي را همراه آب مرده شورخانه و خزانه هايش به مقبره اي ميرساند. پس چه فرقي هست بين "يك اسم ناموس و پانگادونين" يا "يك ورد با پني سينوتراپي" يا "يك عمل نامأنوس يا درآوردن يك تومور." انسانهاي قرن بيستمي مابين علم و سنت دست و پا ميزنند. ميروند و ميآيند و با اين همه هيچ. راه به جايي نميبرند و يا از هر دو جانب به بن بست ميرسند.
"جوري نبود كه بتوانم خودم را رها كنم يا او را. بچه را رها كردم." (ص 38)
بخش چهارم ــ زلزله: شنيدن خبر خودكشي يك مادر، راوي داستان را به كرمانشاه ميبرد و در بين راه زلزله است و ويراني. جاده پر است از بچه. بچه هاي يتيم، بچه هاي صغير و در پايان راه بچه هاي هما.
"چرا ميخواهي با انتخاب يكي از اينها ديگران را از قلمرو ذهنت بيرون كني؟ و اين يكي چه مال خودت، چه سر راهي . . . هر كدام كه باشند در يك دنيا را به روي تو خواهند بست. تو را وادار خواهند كرد كه از يك دنيا به يكي قناعت كني." (ص 61)
در اين ويراني و زلزله و مجلس ترحيم هاست كه همه سنگ قبري بر دوش دارند. بيستون را سنگ قبري در تاريخ ميبيند و سرتيپ رياحي به جاي درجه سنگ گور بر دوش دارد.
"يك مرتبه جا خوردم. همه براي ما كيسه دوخته اند! قبل از اينكه چيزي بگويم خانه پر شد از سنگ قبر بر دوشان." (ص 66)
خواهرش را به ياد ميآورد كه به خاطر بچه، آخرش سرطان گرفت و به گور رفت و از اينجا يعني نيمه ي داستان است كه بچه تمثيل ويراني ميشود. فرزند نماد گوري است براي پدر.
بخش پنجم ــ يك واقعيت ديگر (مرد شرقي و سنت)
"مگر اين ديگران با تخم و تركه هايشان چه چيز را به چه چيز وصل ميكنند؟ كاروانسراي وسط كدام راهند؟ يا پلي سر كدام دره؟ يا پيوند دهنده ي كجاي خط به كجايش؟ و اصلا كدام خط؟ بله. دور از شهيدنمايي و خودنمايي. و همچنين دور از جوازي براي نمايش يك عقده." (ص 77)
اينجا ديگر يك تصفيه حساب دروني است. جدالي با خويش. برخورد با حقيقت محض، بدون شهيدنمايي و غيره.
". . . زياد به لغات قلمبه نگريز كه آخر جاده و لب پرتگاه و نقطه ي ختام. اينها لوس بازي است. از واقعيت دور نشو. بيا نزديك تر. نزديك به خودت. بله. به اين بوته ي عقيم. به اين ميدان ميكروسكوپي. و ببين كه بحث فقط بر سر دوام خودخواهي تو است." (ص 79) اين بخش تكان دهنده و شكافنده تلاشي است براي فرو ريختن ديوارهاي ممنوعه ذهن در راه رسيدن به حقيقت.
بخش ششم ــ گورستان
به پايان راه رسيده ايم. به پايان كتاب. پس از همه ي افت و خيزها، همه به گورستان خواهند رسيد. راوي داستان در گورستان نشسته است و در فكر است.
«و كدام آخرت؟ و كدام دنيا؟ مگر همين مقبره خانوادگي مرز دنيا و آخرت نيست؟ پس چه دعوت بيهوده اي از هر دو سو؟» (ص ؟)
در مرز بين دو جهان، در اين پل صراط، مردي نوميد و خسته، تن داده به همه ي راه ها، از آتش مشكلات بيرون جسته، اكنون بر سر گوري خانوادگي نشسته است و چشم به راه آينده با گذشته سخن ميگويد.
«و نوه دلش تنگ است و آمده سراغ اموات. يعني پناه آورده به گذشته و سنت و ابديت. يعني به اين هيچي كه تو در آني. آمده تا خود را در اين هيچ فراموش كند. اما اين نسخه هيچ افاقه اي نكرده. عين نسخه ي نطفه ي تخم مرغ. (گفتگوي ذهني با مادربزرگ و پدربزرگ و پيشينيان. ص 90)
«اما تا يادم نرفته اين را هم بدان كه من سنگ قبر تو نيستم يادت هست كه ميگفتي دنيا دار بده بستان است؟» (گفتگوي ذهني با پدر. ص 92)
«نه مادر، من ديگر آزاد شدم. و راه افتاديم. نفر آخر من. در مقبره را بستيم. يعني در خانه را. و خداحافظ.» (با مادر كه زنده است ولي براي راوي مرده اي بيش نيست. ص 89)
اگر قرار است فرزند گوري باشد براي پدري، بي هيچ تحولي، اصلا چه بهتر كه بچه نداشته باشد. چرا كه حسرت بچه داشتن هم چيزي جز سنت نيست. سنت را در گوري خالي ميگذارد و سنگي هم بر رويش، سنگي كه چيزي جز خود او نيست. در پايان كتاب، آزاد از بار گذشته اي هيچ و پوچ، سنتها را در گور آباء و اجدادي خود دفن ميكند.
«امروز من آدم ابترم كه پس از مرگم هيچ تنابنده اي را به جا نخواهم گذاشت تا در بند اجداد و سنت و گذشته باشد و براي فرار از غم آينده به اين هيچ گسترده شما پناه بياورد.» (ص 93)
سنت حلقه اي ست كه گذشته و آينده را به هم ميپيوندد، او سنت را مانند جنازه اي در گوري دفن ميكند. چرا كه در نهايت تنها راه نجات از ديد نويسنده رها شدن از قيد همه ي سنتهاست، كتاب با اين جملات پايان ميپذيرد:«و اين همه چه واقعيت باشد چه دلخوشي، من اين صفحات را همچون سنگي بر گوري خواهم نهاد كه آرامگاه هيچ جسدي نيست. و خواهم بست به اين طريق در هر مفري را به اين گذشته در هيچ و اين سنت در خاك.» (ص 93)
يكي از نمادهايي كه در ادبيات معاصر كشورهاي انقلاب خيز ديده ميشود نماد فرزند است. ميل به بچه دار شدن و در برابرش عقيم بودن و يا عقيم شدن و ناتواني. ديالكتيك اثر را خواستن و نتوانستن ميسازد. نمايشنامه «يرما» اثر فدريكو گارسيا لوركا بر اساس انديشه خواستن فرزندي كه در حقيقت ثمره ي انقلاب است و پيدايش نسل پس از انقلاب، شكل گرفته است. گارسيا لوركا راه حل را در كشتن عامل عقيم بودن و يا عقيم ماندن يعني شوهر قانوني يرما (رهبر بر حق و قانوني كشور) ميداند و پيروزي انقلاب را در رهبري شخصي ديگر، فردي از ميان توده ها ميبيند. انقلابي دوباره...! كه به جنون بي شباهت نيست!
در «نامه به كودكي كه هرگز به دنيا نيامد» اثر اوريانالا فالاچي روزنامه نگار فعال ايتاليايي اين خود فرزند است كه نميخواهد به دنيا بيايد. بچه ميميرد. مادرش هم دير يا زود روزي خواهد مرد. ولي زندگي نميميرد. فالاچي در كشتن و نابودي اين نسل نو، جهان را «دخيل و مسئول» ميبيند. زن با تمام وجود خويش سعي در بقاي خود و نسل آينده دارد ولي جهان را بي رحم تر و آلوده تر از آن ميبيند كه كودكي با ميل خود به اين دنيا بيايد و در نهايت سخن فالاچي اينست كه تا جهان بدين گونه است هرگز نسلي نو به دنيا نخواهد آمد.
در «سنگي بر گوري» از جلال آل احمد كه تاريخ سال 1342 را با خود به همراه دارد به مردي عقيم برميخوريم كه عقيم بودن را بر داشتن فرزندي كه در آينده ميراثي جز سنت نخواهد داشت ترجيح ميدهد. فرزندي كه روزي مانند من خواهد شد گور من خواهد شد.
«عبث كه نيست اين دوام خلقت و اين تكرار تولدها، هر تولد دنيايي است. عين ستاره اي. تو وراي پدرت زاده اي. او زاد و مرد. ستاره اش از آسمان افتاد. اما تو هنوز نمرده اي. و ستاره ات هنوز كورسو ميزند. درست است كه پدر چيزها در تو هست ولي ببينم آيا تو فقط گوري هستي براي پدري؟» (ص 81)
راوي، اين مرد، اين انسان قرن بيستمي شرقي كه معجزه اي از تضادهاي گوناگون است صادقانه با خود به گفتگو مينشيند و از خود ميپرسد كه اگر فرزندي در كار باشد چه چيزي دارد كه به او بدهد تا فرزندش بتواند انسانِ نوينِ فرداها باشد؟
«با كتابها و لباسها، خوب ديگر چه داري احمق جان...؟ ... كه با چنين مال و منالي چنين در جستجوي ميراث خواراني؟» (ص 38)
راستي ما چه داريم كه به نسل آينده تحويل بدهيم؟ چه ميراثي براي نسل آينده به جا خواهيم گذاشت؟ بجز خروارها سنت و تضاد؟ بجز علمي درمانده كه به خرافات بي شباهت نيست؟
پيش از آن كه به نقطه ختام برسم سخني كوتاه درباره نثر آل احمد دارم. كتاب پر است از جملات كوتاه، و ضربتي. مانند چكشي بر سندان، كلمات ساده و عريان و جملات ساده و كوتاه كه در كل نثر معترض و پرخاشگر آل احمد را ميسازد. همين نثر گاهي از شدت سادگي و رواني و ايجاز به شعر نزديك ميشود. در نثر شفاف آل احمد تسلط به زبان كهن، البته بنا به ضرورت مسئله، جلوه گري ميكند.
فرم كار، مونولوگ يا تك گويي بلندي است كه از درد دل شروع ميشود و به درد ميرسد، درد را ميشكافد، زخم را در زير ميكروسكوپ ميبينيم كه زخمي قديمي است و كهنه، زخمي مزمن و علاج ناپذير. عارضه ايست مانند سرطان كه اگر به دست دكترها بيفتد معلوم نيست با آن چه ها بكنند و اگر به دست سنت بيفتد سرب داغ انتظارش را ميكشد. ريشه هاي اين خرافات و باورها، ريشه هاي اين زخم در روح ماست، گسترش آن در روياها و حسرت هاي ماست. جلال آل احمد از طريق همين زبان پر از طنز و با روحيه اي موشكاف ما را با خود به اتاق جراحي، به اروپا، به شهر زلزله زده و به قبرستان ميبرد. جلال آل احمد با همين زبان با قصابها، با دكترها، با كاسب ها، با زن ها(با عمه قزي گل بته، با خواهرش و ديگر زناني كه چه تحصيل كرده و چه بيسواد همگي از عصمتي قرون وسطايي برخوردارند) حرف ميزند. او با مرده ها و زنده ها به گفتگو مينشيند و درد دل ميكند. جلال آل احمد با ما از دردي سخن ميگويد كه جزيي از گوشت و خونِ انسانِ شرقي درون ماست. جلال آل احمد به اهميت وجود مسئله اي چنين ريشه دار اشاره ميكند و از زواياي گوناگون به بررسي آن ميپردازد. جلال آل احمد از بيخ و بن تفكر سنتي و ادامه ي سنتها را غلط ميداند و خود را نقطه ي ختام و سنگي بر روي گور همه ي سنتها.

چيزي به تاريخِ بيست و چند سال پيش از اين در تهران

خوان سوم: در جستجوي حقوق بشري خود
يادداشت سوم بر كتاب «سنگي بر گوري» را هنگام تعطيلات عيد پاك در بهار 2004 مينويسم. ديشب هنگام سياحت بر روي سايت هاي رنگارنگ ايراني، متوجه شدم كه اين بار به چاپ اينترنتي «سنگي بر گوري» دست زده اند و حتما باز كسي از سر دلسوزي، از كيسه ي خليفه خيرات فرموده و كتاب «سنگي بر گوري» را روي شبكه جهاني اينترنت گذاشته تا همگان بهره مند شوند و باز همين واقعه برايم سكويي شد براي مطرح كردن پرسش هاي بي شماري در مورد حق مولفِ زنده و همچنين حق مولفِ مرده.
پيش از هر چيز به خاطر داشته باشيم كه حقوقِ يك اثر هم معنوي است و هم مادي.
1ــ ميدانيم كه در ايران قانون كپي رايت وجود ندارد. خب، در ايران خيلي از قانون ها وجود ندارد ولي اين به معناي آن نيست كه آن قانون لزومي ندارد و يا آن قانون بيخود است. به هر حال، من فعلا از حق كپي رايت حرف نميزنم ولي ميبينم كه كتاب نويسنده اي را بدون مجوز قانوني از خودش و يا وارثانش در داخل و خارج از كشور به چاپ رسانده اند و باز هم ميرسانند.
2ــ مجوز قانوني حرف و تعارف نيست، بلكه سندي كتبي و قانوني است كه به ناشر اين اجازه را ميدهد تا اثر نويسنده اي را به چاپ برساند. حال از شما ميپرسم آيا گمان ميبريد كه ناشران اول و يا حتي ناشر دوم در خارج از كشور و يا ناشر دلسوز و اينترنتي اين كتاب كه ناشران بعدي محسوب ميشوند هيچكدامشان مجوز كتبي براي چاپ اين اثر جلال آل احمد داشته اند؟
3ــ اگر غرض بر سر خدمات فرهنگي است بايست به ناشران خيرخواه و همچنين ناشر اينترنتي «سنگي بر گوري» گوشزد كرد كه نه تنها كاري غيراخلاقي و غيرقانوني در خارج از كشور انجام داده اند و حقوق مادي اثري را پايمال كرده اند، بلكه چاپ اثر پر است از غلط هاي املايي (كه در چاپ اوليه نبود) و حالا هم تكثير شده است. اينجاست كه اين سئوال پيش ميآيد كه اين افراد چه چيز را و با چه هدفي بدين گونه تكثير و بي هويت ميكنند؟ باز توي يكي از سايت هاي اينترنتي خواندم كه شخص گرداننده سايت به عنوان مانيفيست خود مطلبي نوشته است كه هيچ ادب را رعايت نخواهد كرد و «بي اجازه مطلب چاپ ميكند» و باز در سايتي ديگر خواندم كه گرداننده سايت مطلبي را برداشته و با تاكيد بر اين كه «با اجازه خودم» در سايت خود گذاشته است! شخص ديگري مطلبي عليه من نوشته است و با نام و امضاي من روي شبكه جهاني اينترنتي گذاشته است. شخص ديگري با نام من و امضاي من اين طرف و آن طرف اظهارنظر ادبي فرموده است! در حالي كه يك چنين اعمالي در دنياي متمدن غرب، كاري غيرقانوني و قابل تعقيب است. ميدانيم كه «ادبيات» جمع «ادب» است. در فكر اين بودم كه چه وقت اين قلدربازيها و لات بازيها و عربده كشي ها و چاقوكشي هاي قلمي منع خواهد شد؟ چه وقت نويسندگان و گردانندگان مجلات و سايت هاي اينترنتي ايراني «ادب» را رعايت خواهند كرد؟ راستي چه موقع اينها مودب خواهند شد؟ چه زماني اين انديشمندان ايراني از زورگويي و بي احترامي به قانون دست برخواهند داشت؟ چه موقع ما ايرانيان حقوق مدني ايرانيان ديگر را به رسميت خواهيم شناخت؟ چه زماني ما ايرانيان چه در ايران و چه در اروپا به حقوق مدني ايرانيان ديگر احترام خواهيم گذاشت؟ چه زماني «ادبيات = جمع ادب» در ميان ايرانيان رايج خواهد شد؟ چه وقت؟
4ــ خبر فرستادن احضاريه براي حداقل شش ناشر كتاب هاي صادق هدايت و جمع شدن كتابهاي مربوطه از بازارهاي كتاب در ايران را خوانده و يا شنيده ايد؟ اين بر اساس شكايت صادق هدايت بود كه در همان جمهوري اسلامي ميديدند كه كتاب هاي هدايت بدون مجوز و با حذف و سانسور از جانب ناشران رنگ وارنگ تجديد چاپ ميشود. اين از اجر (لطفا كلمه را درست بخوانيد و يك وقت فكر نكنيد كه من نوشته ام آجر) بله ميگفتم اينم از اجر صادق هدايت پدر داستان نويسي ايران! يعني كه در كشوري كه آزادي بيان وجود ندارد و حق كپي رايت هم وجود ندارد، خب نويسنده هيچ حقي ندارد حالا چه زنده باشد و چه مرده و بعد اين سئوال كودكانه در ذهنم آمد كه پس قانون چه ميكند؟ آيا قانوني وجود دارد؟ آيا آن قانون را به كار ميگيريم؟
5ــ از قانون حرف زدم، طبق ماده 23 قانون حمايت از پديدآورندگان «هرگونه دخل و تصرف و استفاده غيرمجاز از آثار ادبي و هنري جرم محسوب ميشود» و صاحبان آثار مورد نظر ميتوانند سوءاستفاده كنندگان را مورد پيگرد قانوني قرار دهند و دادگاه ميتواند براي مجرمان از شش ماه تا سه سال حبس در نظر بگيرد. مقالات سطحي و شبه فرهنگي و منحرف كننده ذهني مانند «ما كپي رايت نميخواهيم» كه در جهت حفظ منافع ناشران نوشته شده است را نخوانيد. اين گونه مطالب، شبه مقاله و شبه گزارشاتي است از جانب افراد كم سواد و پر مدعا كه در ايران كم نيستند و عباراتي مانند «ادبيات مهاجرت هنوز براي ما جذاب است» كه بايست از اين بانوي بكر پوشيده روي پرسيد كه مگر ايشان چند كتاب از «ادبيات مهاجرت» خوانده است و از «ادبيات» و «مهاجرت» چه تعريفي دارد كه با اين لحن بامزه كه بوي ترجمه چيزي را ميدهد در مورد «ادبيات مهاجرت» اظهارنظر ميكند؟ مطلب پر است از اطلاعات غلط به خواننده، به طور مثال رمان «شالي به درازاي جاده ي ابريشم» را اثري از سودابه اشرفي ميداند! در حالي كه اين مهستي شاهرخي است كه هيجده ــ نوزده سال پيش مرتكب نوشتن اين كتاب كوچك شد و خودش بارها اعتراف كرده است كه اين كتاب سالها توي كشويش مانده بوده است. بگذريم... از من به شما نصيحت: شما كاري را كه دوست داريد انجام بدهيد و چيزي را كه دوست داريد بخوانيد و اينها را خيلي جدي نگيريد و نگذاريد چيزهايي از اين قبيل اعصابتان را خط خطي كند. ولي مهري جعفري مقاله اي دارد و در سايت اينترنتي «هنر و ادبيات» شماره 45. مقاله مهري جعفري بسيار مفيد است و روشنگرانه. او راجع به حق مولف و قانون كپي رايت توضيحاتي ميدهد و با توجه به قانون حمايت از پديدآورندگان آثار در ايران، قانوني كه فقط تا سي سال پس از مرگ نويسنده معتبر است نكته مهمي را گوشزد ميكند و آن سكوت قانون در مورد ناشران و شيوه كار و مبهم بودن مرزهاي كار ناشر است. يعني در ايران قانون با سكوتش از ناشر حمايت ميكند؟
6ــ من از قانون حرف زدم؟ پس چرا فقط حرفش را ميزنيم؟
7ــ آيا بايد هر لحظه در راه كلانتري و دادگستري حركت كرد؟ يعني هيچ راه ديگري نيست؟

خوان چهارم: در جستجوي تثبيت حقوق نويسنده
1ــ حق مولف زنده چيست؟ يا مگر مولف زنده اصلا حقي هم دارد؟ اول از نويسنده مرده حرف زدم، از خودم كه هنوز زنده ام و از چاپ غيرقانوني كارم، «فروغ در باغ خاطره ها» (زندگينامه فروغ فرخزاد) در كنار مطلبي ديگر توسط يكي از نزديكان فروغ فرخزاد در ايران هم حرف بزنيم، كه اين بانو از من خواست با تغيير و تبديل و اضافه كردن چند شعر از فروغ براي قطور كردن كتاب، مطلبم را به دست ايشان بسپارم و وقتي قبول نكردم عليرغم مخالفتم و بدون اجازه ام، كارم را چاپ كردند و حتي يك نسخه از آن را هم برايم نفرستادند و حق تاليف آن را هم آن بانوي بزرگوار ميل فرمودند. از ياد نبريم كه خيلي از ايرانيان هيچ زحمت نوشتن به خود نميدهند بلكه «كوشش ميكنند» مطالب ديگران را (حتي بدون اجازه شان) گردآوري نموده و كتاب سازي ميكنند و در نتيجه فقط حق تاليف ميل ميفرمايند.
نتيجه: كوشش كردن(در زمينه چاپ و نشر در ايران) = ميل كردن = بالا كشيدن = پايمال كردن حق نويسنده يا حق مادر اثر. داشتم اينها را مينوشتم و چهره فروغ با آن چشمان درشت و هراسان كه سفيدي شان بيش از سياهي مردمك هايش بود جلوي نظرم مي آمد كه با آن صداي زنانه و شكستني ميگفت «تو چه توقعي داري؟ اين خواهر شلخته ي من با نوشته هاي خودم هم همين كارها را كرده است... او سالهاست كه خودش را پشت شهرت من و فريدون قايم كرده است... آنهايي را كه به هواي چاي و شيريني دوشنبه ها دور خودش جمع ميكند ديده اي؟... و آنها براي من است كه به ديدن او ميروند... راستي دلت برايش نسوخته؟... ببين خيلي مفلوك است ولش كن... ببين الان هفتاد و دو سالش است و هنوز هيچي نشده... هفتاد و دو سالش است و هنوز با پس مانده هاي ما و لقمه دزدي دارد زندگي ميكند... او را ببخش چون خواهر شلخته ي من است» و صداي ساده و ماندگار فروغ در ذهنم طنين مي انداخت و فقط محض خاطر آن مهرباني بيكران آبي رنگ فروغ بود كه از به دادگاه كشيدن خواهر شلخته اش چشم پوشي ميكردم... داشتم همينها را جسته گريخته مينوشتم و خبرهاي روز را هم جسته و گريخته ميخواندم تا از دنيا بي خبر نمانم. خبر برگزاري «هفته كتاب» و تازه هاي بازار كتاب در تهران را در مقاله اي با عنوان "پنج شنبه بازار كتاب" ميخواندم«... موضوع اين رمان ماجراي زني است كه از گذشته ميگذرد تا آينده را به زمان حال بكشاند...» و دهانم از تعجب باز ماند«... همين ناشر از مجموعه ادبيات مهاجرت رمان «شالي به درازاي جاده ابريشم» نوشته مهستي شاهرخي را چاپ و منتشر كرده است. رماني كه پيش از چاپ از سوي چند نويسنده و منتقد به لحاظ مضمون و شگرد...»، مهستي شاهرخي منم؟ مگه نه؟ «شالي به درازاي جاده ابريشم» را من نوشتم، مگه نه؟ پس چطور است كه خودم هيچ خبري ندارم؟ چطوري است كه من بايست خبر چاپ كتابم را توي روزنامه بخوانم؟ ولي من كه با هيچ ناشر ايراني قراردادي ندارم پس چطور؟ تا حالا هم به هيچ كسي و به هيچ دليلي وكالت يا نمايندگي نداده ام پس چه جوري؟ كسي هم كه تا حالا با من تماسي نگرفته پس بي خبر ...؟ ولي مگر ميشود؟ خبر حيرت انگيز بود و هست! يعني بي قانوني تا اين حد؟
2ــ چاپ غيرقانوني اثر مخصوص ايرانيان داخل ايران نيست، بلكه در خارج از كشور هم چاپ و نشر ايرانيان دچار خودكامگي ها و تقلب هاي بسيار است. الف) به طور مثال ناشري كه با شما قرارداد نبسته است و هيچ مجوز كتبي ندارد، كتابي از شما چاپ ميكند كه در آن نه تنها تعداد جلد را مشخص نكرده است تا هر وقت لازم شد خود بنا به سفارشات دريافتي، از همان چاپ اول تجديد چاپ كند. ب) بي شرمي ناشر در همين جا متوقف نميشود بلكه در همان صفحه اول ذكر ميكند «همه حقوق براي ناشر محفوظ است.» و فراموش نكنيم كه در هر حال اين گونه كتابها تحت لواي ادبياتي كه به خاطر سانسور قادر به چاپ شدن در ايران نيست و يا «ادبيات در تبعيد» محسوب ميشود و معمولا ناشرش، مخارج چاپ كتاب و مجلات را و به عنوان نوعي مبارزه عليه سانسور در داخل ايران براي هر كتاب و يا به صورت سوبسيدي كلي و ساليانه از بخش فرهنگي دولت سوئد و يا آلمان و يا سازمان ها و نهادهاي فرهنگي و خيرخواهانه و بشردوستانه غربي گرفته اند و ميگيرند.
يك نكته ي بامزه: چند سال پيش گرداننده ي يكي از مجلات خارج از كشور از من مطلبي را براي چاپ گرفت. مجددا تلفن زد و گفتگو و مذاكره كه تكه اي از مقاله ام را بردارم تا دردسري ايجاد نشود. و من ميگفتم: نوشتن يعني مخاطره كردن. نوشته نميتواند كبريت بي خطر باشد. و او ميگفت: آره ولي من با اينا رفيقم... و من ميگفتم: خب كه چي؟ رفاقت شما چه ربطي به انتقاد من دارد؟ بالاخره گفتم: آقا بنويسيد هر كس مسئول نوشته خود است. خلاصه پس از چانه زدن ها و غيره آن مقاله چاپ شد و يادم هست كه براي صرفه جويي در مخارج پست حتي يكي دو نسخه از مطلبم را برايم نفرستاد. مانده تا ماه ها بعد... حتما از خود ميپرسيد اين كجايش بامزه است؟ بايست بگويم بامزگي قضيه در اين بود كه وقتي مجله به دستم رسيد در ابتداي مجله نوشته بودند:
«مسئوليت هر نوشته بر عهده نويسنده آن است.» بعد اضافه كرده اند:«انتشار مطالب اين نشريه، به هر شكل، مگر به قصد نقد و بررسي، فقط با اجازه كتبي مسئولان مجله ميسر است،» چي شد؟ مگر نميخواستيد بخنديد، بايست اينجا بخنديد ديگر!
طفلكي ها خجالت كشيده بودند و يا يادشان رفته بود بنويسند كه نويسنده كه اصلا به حساب نمي آيد كه حق و حقوقي داشته باشد. نويسنده ايراني در هر كجا كه باشد در سخت ترين شرايط و بدون هيچ گونه چشمداشتي بايد بنويسد و با جهان درگير شود و بقيه هم از دولت و ناشر و سردبير بر او سروري و آقايي كنند ديگر. نويسنده ايراني زير شلاق ناشر و يا تشر سردبير فقط بايد بنويسد و حرف هم نزند. هيش ساكت! بي صدا! حرف نباشد ها!

خوان پنجم: در جستجوي آزادي بيان و تلاش براي تحمل شنيدن
«ميداني/ تو ميداني/ كه مرا/ سر باز گفتن كدامين سخن است/ از كدامين درد.»
هر وقت از دست ناشري و يا سردبيري و يا يكي از گردانندگان مجلات خيلي كلافه ام ميروم به سراغ شاملو تا تسكينم دهد. شعر ميخوانم و به ققنوسي در زير شرشر باران فكر ميكنم و فكر اين كه اين ققنوس بالاخره كي خودش را آتش خواهد زد؟ شرشر شرشر! و آيا واقعا با خودسوزي ققنوس مشكلي حل خواهد شد؟ شرشر شرشر؟ آيا اين زندگي پيس و خيس متوقف خواهد شد؟ شرشر شرشر! آيا ققنوس پس از خودسوزي در زير باران، باز هم زندگي دوباره اي خواهد داشت؟ شرشر شرشر! راستي زندگي دوباره ققنوس به چه شكلي خواهد بود؟ شرشر شرشر! در فكر اينم كه راستش همكاري با ايرانيان و مجلات ايراني چه در داخل كشور و چه در خارج از كشور چه صبري ميخواهد!
شرشر شرشر! «اي دريغ! اي دريغ/ كه فقر/ چه به آساني احتضار فضيلت است/ به هنگامي/ كه ترا/ از بودن و ماندن/ گريز نيست.» پس ما كي ميتوانيم در شرايط سالمي كار كنيم؟ شرشر شرشر! به بيش از بيست سال «همكاري» پيگير خود با مطبوعات ايراني فكر ميكنم و خسته ام. در خط قبلي كلمه اي را اشتباه نوشتم، حرفم را پس ميگيرم لطفا كلمه ي «همكاري» را برداريد و به جايش بگذاريد «بيگاري با تشر» كه نوشته ام خط خطي نشود. «ماندن / آري/ ماندن/ و به تماشا نشستن» در فكر اينم كه بيست سال فعاليت پيگير با مطبوعات و پيش از آن ده سال فعاليت گه گاهي، و آخرش باز در بر روي همان پاشنه ميچرخد با اين تفاوت كه حالا اين پاشنه ديگر لق شده است و فضا بيمارگونه تر و مسموم تر و غيرفرهنگي تر از هميشه. «قلبم را در مجري كهنه اي / پنهان ميكنم/ در اتاقي كه دريچه اش/ نيست/ از مهتابي/ به كوچه، تاريك/ خم ميشوم/ و به جاي همه نوميدان/ ميگويم.» داريم دوره اي را طي ميكنيم كه يك نوع فرهنگ پوشالي و عقيم مطبوعات و نشر و چاپ خارج از كشور را تصوير ميكند. گاهي خواندن مجلات مثل رفتن به كنار خرمن كاه ميماند، سبك و خالي و پوچ! «آه/ من/ حرام شده ام» چرا من امروز اينقدر خسته ام؟ شرشر شرشر! و چرا هيچ خوشنود نيستم؟ و چرا مثل آن خانم نويسنده كه پارسال هنگام گرفتن جايزه داشت از خوشحالي ميمرد، چرا مثل او خوشحال نيستم؟ شرشر شرشر! چرا در اين شرايط، من از خوشحالي نميميرم؟ انگار يك جايي توي سرم شكسته، يك جايي توي روحم زخم برداشته و خون چكان است، يك جايي توي فكرهايم درد ميكند. نا ندارم. شرشر شرشر! روحم، روحم نوميد و آزرده شده است. شرشر شرشر! جان به لب شده ام، از بي قانوني، از ابتذال، از فساد، از بي مهري، از دروغ، از پوشال. فكرش را كه ميكنم ميبينم تا به امروز با بيش از بيست مجله فارسي زبان در داخل و خارج از كشور «همكاري» كرده ام.
«كارنامه من
«كارنامه بردگي»/ بود:
دوره هاي مجله، كوچك
با جلد زركوبش!»

خوان ششم: به رسميت شناختن حقوق خود
1ــ اوهه اوهه! در ايران سردبيري را ميشناختم كه هر وقت كارم را سانسور ميكرد و جيغم در مي آمد به سرفه مي افتاد و بيماري آسمش راه فراري بود تا هميشه بتواند كارمان را سانسور كند و در نوشته مان دخل و تصرف كند و احيانا حقمان را بخورد و گاهي هم ما را تيغ بزند و در هر حال به خاطر سرفه هاي ايشان، ما هيچ صدايمان در نميآمد. اوهه اوهه! همه اش مثل گدايان سامره مدام از نداري ميناليد ولي سالي دو سه بار به اروپا و امريكا سفر ميكرد! اوهه اوهه! حتي يك «هاو آر يو» هم بلد نبود بگويد. اوهه اوهه! سر راهش هم به خانه چندين بانو و دوشيزه محترم سر ميزد و به همه شان ميگفت كه مجنون وار «دوستشان دارد.» اوهه اوهه! به همه شان ميگفت كه به زودي از بيماري ميميرد. اوهه اوهه! راستي به فارسي سليس به اين چي ميگيم؟ رونق بينوايي فرهنگي؟ يا فرهنگ بينوايي؟ يا مارمولك پروري؟ اوهه اوهه! آره، هنوز زنده است. اوهه اوهه! فقط سالهاست سرفه ميزند. اوهه اوهه! سرفه پشت سرفه. اوهه اوهه! او آنقدر سرفه زد تا با وجود اين كه حتي ديپلم دبيرستان هم نداشت يكي از مقامات بالاي دولت از كيسه خليفه و امت مسلمان بخشش فرمودند (نقل قول از سردبير بيمار است و من ضامن راست و درستش نيستم) و آن آقاي وزير به وزارت علوم و آموزش عالي امر كردند كه به ايشان مدرك فوق ليسانس بدهند تا بتواند امتياز مجله اي را مستقلا براي خود بگيرد.
اوهه اوهه! داشتم به اين فكر ميكردم كه چه دنياي عجيبي است. و بعضي از اسامي چقدر بي مسما هستند! مثلا آقاي مهاجراني هيچ مهاجرت نكرده است ولي اسمش مهاجراني است! و من كه نه تاجي داشته ام و نه تختي، سلطنت طلب هم نبوده ام و نيستم، آن وقت پيشوند نام خانوادگي ام شاه است! و باز از عجايب روزگار اين كه تا به حال كسي را نديده ام كه پاك و نيك به عنوان پيشوند و يا به صورت پسوند در نامش بوده باشد و پاك و نيك هم مانده باشد. اوهه اوهه!
2ــ اوهه اوهه! ببخشيد! اين روزها، خيلي ها بيمارند، بعضي ها معده شان درد ميكند، بعضي ها آسمشان عود ميكند، بعضي ها سرطان گرفته اند، بعضي ها بستگانشان را به خاطر بيماري از دست داده اند، بعضي سكته كرده اند، بعضي ها مدام توي جاده تصادف ميكنند (انگار كه جاده كلن را با جاده چالوس اشتباهي گرفته اند!)بعضي ها قرض دارند، بعضي ها هميشه قرض دارند، بعضي ها هميشه و در هر حال تقدم دارند و اصلا مهم نيست كه هرگز هيچ پرنسيبي را در هيچ موردي رعايت نكرده اند فقط يادمان نرود كه اينها مريض اند. تورم اين بيماري ها و انبوه بيماريهاي ويروسي و ميكروبهاي اين افراد، مانع ديدمان ميشود و يادمان ميرود كه طفلكي سرفه كرد و قرارداد نبست، طفلكي بيماري داشت كه نتوانست حق تاليف مرا بپردازد، طفلكي چقدر صميمانه تعداد تيراژ كتابم را ننوشت. اوهه اوهه! اوهه اوهه! و خوب نگاه كن و ببين كه طفلكي چگونه جلوي چشمانمان را با انواع عذرهاي موجه و غيرموجه بسته است و دلمان هم بدجوري برايشان ميسوزد. اوهه اوهه! اوهه اوهه! آن وقت است كه شمايي كه در روي كره زمين حتي يك متر زمين هم از دار دنيا نداريد و شمايي كه به عنوان وسيله نقليه حتي يك دوچرخه هم نداريد بله بله سركار خانم با شما هستم شمايي كه در يك سلول و يا اتاقي به اندازه يك سلول نشسته ايد، شما گاهي دستتان چنان بخشنده و بزرگ ميشود كه از خير حقوق مادي و معنوي اثر خود ميگذريد تا ناشرتان و يا سردبيرتان قسط خانه اش در پاريس و يا استكهلم را بدهد و تعطيلات زمستاني را به پرتغال و يا به مكزيك سفر كند و شما خانم عزيز در يك زيرزمين نمور و يا در يك گاراژ زندگي ميكنيد و تا نيمه شب كار ميكنيد و گاهي شبها كه از سر كار به خانه برميگرديد آنقدر خسته ايد كه توانايي اين را نداريد كه قاشق را بلند كنيد و به دهان بگذاريد و ديگر نيرويي برايتان نمانده است تا قلم به دست بگيريد و دردهاي روح تان را به روي كاغذ بياوريد. شما به چهل سالگي نزديك شده ايد و مثل هر سال از فكر خريدن يك يخچال نو ميگذريد و شما به پنجاه سالگي پا گذاشته ايد و مثل پنج سال گذشته، مثل ده سال گذشته، امسال زمستان را هم با همان پالتوي مندرس سر ميكنيد تا ناشر يا سردبيرتان هر سال بتواند ماشينش را عوض كند و امسال بتواند به همراه يكي از معشوقه هايش سفر دريايي بر روي رود نيل داشته باشد و كتابهاي شما به چاپ چندم رسيده است ولي شما هيچ نميدانيد كه تيراژ كتابهايتان چند تا است. خانم جان شما شصت سالتان شده است و دارند كتابهايتان را روي اينترنت به فروش ميرسانند و به شما يك پاپاسي هم نميپردازند و باز مثل هميشه در اعماق روح خود در اين خيال هستيد كه انگار داريد‌ به فقرا و يتيمان و بينوايان شهر بم كمك ميكنيد. اوهه اوهه! بله خانم عزيز با شما هستم با شمايي كه كتابهايتان را قاچاقي و غيرقانوني و به صورت زيراكس شده در جلوي دانشگاه تهران به فروش ميرسانند و هيچ كس مانع اين امر نيست و هيچ كسي خود را موظف نميداند كه صنار از فروش كتابها و سود فروش به شماي نويسنده بپردازد، با شمايي كه از اين خوشحال هستيد كه افراد‌ نيكوكار كتابهاي شما را كه پا به هفتاد سالگي گذاشته ايد "همت عالي" ميخرند و شما در آستانه ي هشتاد سالگي باز از اين مفتخر هستيد كه حق بيكاري و يا حق معلوليتي كه يك دولت متمدن غربي به شما ميپردازد از حقوق يك وزير دولت ايران بيشتر است و خانم عزيز شما به خوبي ميدانيد كه نه در ايران و نه در آمريكا و نه در هيچ كجاي دنيا هرگز وزارتي نداشته ايد و نداريد. روزهايي ست كه براي يك دلار درمي مانيد ولي هيچ به روي خودتان نميآوريد چون همتي والا داريد و بر اين گمان هستيد كه نبايد به ماديات توجه كرد. بله خانم . . . با شما خانم، شمايي كه نود و نه درصد مشكلاتتان با پول حل ميشود، آره، جانم با شما هستم، خانم شما مرتب بيخودي خود را بي نياز و خوشحال ميكنيد تا بتوانيد‌ با اين حشرات موذي ادامه بدهيد چرا كه در اعماق وجود خود ميدانيد‌ كه همين ها هستند و راستش هم فقط همين ها هستند! مگر نه؟ اوهه اوهه!
3ــ اوهه اوهه! گاهي فكر ميكنم در مطب دكتر نشسته ام و هر كسي كه از در وارد ميشود با هزار حقه و كلك (لطفا كلمه درست بخوانيد و يك وقت فكر نكنيد كه من نوشته ام كلك) ميخواهد از من جلو بزند و وارد مطب دكتر شود. اوهه اوهه! راستي اين همه بيماري و اين همه ويروس كجا بود؟ اوهه اوهه!

خوان هفتم: گامي براي ايجاد‌ دمكراسي ادبي
"ميداني ـ تو ميداني ـ كه مرا ـ سر باز گفتن كدامين سخن است ـ از كدامين درد."
غرض درد دل بود كه سرش باز شد و تمامي ندارد، كاش روزي اين دردها مداوا ميشد و چه در داخل كشور و چه در خارج از كشور، كاش ما ميتوانستيم به حقوق خود و ديگري احترام بگذاريم و پايه هاي چيزي به نام دموكراسي ادبي يا به رسميت شناختن حقوق مادي و معنوي و هنري خود و همكارانمان را پايه ريزي كنيم. دمكراسي ادبي را بايد از پايه، و خشت به خشت ساخت. شهر رم يك شبه ساخته نشد. تاج محل هم يك روزه و يك نفره ساخته نشده است. حركت فرهنگي هستي والا ميخواهد و به نيرو و زمان بسيار نيازمند است. ايجاد يك دمكراسي ادبي نيز نيازمند تفاهم و درك ديگران و از خود گذشتگي و ايثار بسيار زيادي است. به اميد روزي كه زلالي و شفافيت قطره و چشمه و باران و صدف و مرواريدهاي درياي هنر را از ما نگيرند و با آرزوي اين كه ما را در اين آبگير و لجن زار و گنداب و تالاب و گرداب و مرداب تنها نگذراند و سرانجام به اميد آن روز كه فساد و جهل و ريا از فضاي فرهنگي ايرانيان براي هميشه رخت بربندد. آمين!
دسامبر 2004 پاريس
admin replied: 02/17/05
به خاك سپاري سنتها- 1
مهستي شاهرخي

به بهانه ي سيصد و پنجاهمين سالگي بناي بي نظير تاج محل ــ فراخواني براي شركت در مراسم به خاك سپاري سنتها

همه اش بهانه است. نوشتن را ميگويم، نوشتن برايم مثل نفس كشيدن است و نفس كشيدن بهانه اي ست براي زنده ماندن. اصلا نوشتن تنها بهانه است. زنده ماندن هم بهانه است. پس مينويسم، اين بار، چاپ اينترنتي "سنگي بر گوري"، آن هم بيست و چند سال پس از مرگ جلال آل احمد و بيست و چند سال پس از چاپ شتابزده اي كه بدون مجوز قانوني و كتبي بود، باز برايم بهانه اي شد تا مطلبي را كه نزديك به بيست و چند سال پيش درباره ي اين كتاب نوشته بودم پيدا كنم و دستي به سر و رويش بكشم و با افزودن نكاتي به عنوان پيشگفتار، سرانجام پس از سالها به چاپ برسانم.
هنوز هم كه هنوز است تا كلمه اي را نوشتي خواننده ي ايراني نوشته را واقعيت محض ميپندارد چرا كه اين گونه آموزش ديده است و فضاي جامعه ي ايرانيان بدين گونه است. خواننده ي ايراني به هيچ وجه خيال ندارد بپذيرد كه "ادبيات ادبيات است." فراموش نكنيم كه همگي ما زاده ي فرهنگ زادگاهمان و دست پرورده ي سنتهايي هستيم كه حتما دست اندركاران ادبيات نيز، "واقعيت داستاني" را با "واقعيت زندگي روزمره ي نويسنده" يكي ميدانند و در اين ميان براي "تخيل نويسنده" و "دنياي ذهني نويسنده" و "دنياي ادبيات" جاي وسيعي قائل نيستند. خواننده ايراني و يا بهتر بگويم ذهنيت ايراني نميخواهد بپذيرد كه ادبيات روي صفحات كاغذ اتفاق ميافتد و "واقعيت" براي نويسنده سكوي پرتاب و يا در واقع نقطه اي براي شروع حركت نوشتن است. چگونه است كه بر اثر خواندن خبري در روزنامه، گوستاو فلوبر "مادام بوواري" را بدين گونه ملموس مينويسد؟ و باز چگونه است كه وقتي از او ميپرسند: "اين مادام بوواري كيست؟" فلوبر پاسخ ميدهد: "مادام بوواري خود من هستم" . . .؟
كتاب "سنگي بر گوري" به اول شخص مفرد نوشته شده است، شش فصل دارد و دو بار بازنويسي شده است. در بالاي فصل اول كتاب و يا در ابتداي كتاب، آيه اي به گونه ي آيه هاي قرآني نوشته شده است كه به نقل از نويسنده ي كتاب، برگردان فارسي آن اين است: "هر آدميتي سنگي است بر گور پدر خويش." نوشته شده است كه اين آيه، آيه ي اول و آيه ي آخر جزو سي و يكم قرآن است. ولي مگر قرآن سي جزو نبود؟ پس جزو سي و يكم كه فقط يك آيه است از كجا آمده است؟ آيا جلال آل احمد اشتباه كرده است؟ ولي چگونه؟ چون جلال كه خودش معلم قرآن بود و همين ها را در مدرسه به بچه هاي مردم درس ميداد! و كتاب در نهايت سادگي و ايجاز با جملاتي كوتاه بدين گونه آغاز ميشود: "ما بچه نداريم، من و سيمين. بسيار خوب. اين يك واقعيت. اما آيا كار به همين جا ختم ميشود؟ اصلا همين است كه آدم را كلافه ميكند." (ص 15) (توضيح اين كه شماره ي صفحات براساس يادداشتهاي ايران و چاپ اوليه سنگي بر گوري در ايران بوده است كه آن را حفظ كرده ام).
حالا تكه هايي از "سنگي بر گوري" كه در اولين پالايشات وطني به زير تيغ جراحي ميرفت را برايتان نمونه ميآورم:
". . . ولي من همه جا حاضر و ناظر بوده ام. و هيچ جايي براي تخيل باقي نگذاشته ام. عين همه، بچه كه بوده ام با خودم ور رفته ام و بعد كه توانسته ام روي ته جيبم راه بروم ددر رفته ام و بعد هم گلويم جايي گير كرده و زن برده ام. نه مرضي داشتم و نه كوفت و ماشرايي به ارث برده ام." (سنگي بر گوري، ص 20)
". . . اما به هانور كه رسيديم. . . برف و سرما بدجوري بود و يك شب چنان هواي نحسي شد كه هفده نفر را خفه كرد و همه پير و پاتال ها را تپاند توي اتاق ها و رختخواب ها سرد بود و من از كيسه آب گرم بدم ميآمد. و رسما وسط خيابان دختر بلند كردم." (سنگي بر گوري، ص 67)
". . . اما در آمستردام قضيه جدي شد . . . زني تازه از شوهر طلاق گرفته و تور اندازه و همسن و سال خودم. و خدمتكار به تمام معني، و لري دوغ نديده تر از من. و هفت روز بسش نبود. دنبالم آمد لندن، ده روز هم آنجا. و برگشتن مرا كشيد به آمستردام. و دوباره روز از نو. و كه اگر بچه دار ميشدم؟‌. . . و كه خوب معلوم است. ميگرمت. و از اين حرفها و سخن ها." (سنگي بر گوري، ص 67)
جلال آل احمد اگر زنده بود بايد‌ كفاره ي اين نوشته را ميداد و چون در اين داستان كه بي شباهت با زندگي خودش نيست نوشته است با زني (كه همسر و يا حتي زن صيغه ايش) نبوده نزديكي كرده است و در عالم واقع و به جرم زنا شلاق ميخورد. جلال آل احمد در 46 سالگي سكته كرد و مرد. جلالي كه همه ي تضادهاي انسان شرقي را نوشت. جلالي هم كه سفرنامه ي مكه اش را نوشت و هم حكايت آبجو خوردنش را پيش از سوار شدن به هواپيما به قصد حج، مرد. جلالي كه قلمش مانند شلاقي فرود ميآمد، جلالي كه قلمش مانند رگبار مسلسل شليك ميكرد، قلمي توانا و ترسناك؛ جلال آل احمد مرد و اين روزها را نديد. كتاب هنوز هم كه هنوز است ممنوع الچاپ است. اينم از حق نويسنده ي مرده! بگذاريد اين وسط، اتفاق بامزه اي را برايتان نقل كنم. يك تكه از يكي از فصلهاي رمانم سالها پيش در مجله اي به چاپ رسيد. خانمي كه هم دانشكده من بود و قرار است زن تحصيل كرده اي به شمار بيايد پس از خواندن آن فصل برايم يك قوطي كوچك شاهدانه آورد. پرسيدم "اين چيه؟" گفت "خودت نوشته بودي كه از اين چيزا دوست داري!" هيچ وقت هم باور نكرد كه من شاهدانه خور نباشم، قوطي شاهدانه اش هنوز پس از سالها توي گنجه ي آشپزخانه است. اينم از حق نويسنده زنده! از ذكر ماجراي سردبيري كه پس از خواندن رمان اولم فورا ميخواست با يك بطري كنياك بيايد ديدنم و تلفني عذرش را خواستم و حالا به خونم تشنه است ميگذرم تا به بحث مان درباره ي ادبيات برسيم. يادمان نرود كه اين دو مورد براي من در فرانسه اتفاق افتاده است چرا كه ما ميراث داران سنتها، باورهاي چركيني را كه پشت لايه هاي ذهن پنهان شده است با خود به همه جا حمل ميكنيم. ادبيات انگيزه و بهانه اي بنيادين در زندگي من است ولي هميشه در كنار پرداختن به ادبيات چيزهايي هست كه خاطرم را چركين ميكند. مثلا همين مردسالاري سلطه گر و زن ستيزي رايج در فضاي لمپني ادبيات ايران و زيستن در فضايي كه به "زن" همچون موجودي فرودست و ابزاري براي ارضاء جنسي و در خدمت مرد‌ نگريسته ميشود و . . . بگذريم كه سر اين داستانها دراز است چون اين بحثي مفصل است كه در جايي ديگر به آن خواهم پرداخت.
اگر ما بپذيريم كه "نويسنده نويسنده است و ادبيات هم ادبيات است." بسياري از سوء تفاهمات برطرف خواهد شد. ببينيد خيلي ها زنا ميكنند، خيلي ها بچه دار ميشوند، خيلي ها هم بچه دار نميشوند ولي معدود افرادي هستند كه ميتوانند اين ماجراها و اين پيشامدهاي ساده را به شكلي ملموس به روي صفحات كاغذ بياورند و بنويسند و فصل بندي كنند و بازنويسي كنند و غيره. به اين افراد‌ ميگويند "نويسنده". "نويسنده" تخيل خود را رها ميكند. تخيل نويسنده مدام در بين واقعيت و نويسندگي و در جهت واقعيت نوشته حركت ميكند تا . . . بگذاريد يك مثال بزنم. نميدانم داستان "تاج محل" را شنيده ايد يا نه؟ ميدانيد كه تاج محل نام يكي از مكانهاي ديدني يا مقبره اي در ايالت پنجاب در هندوستان است. اين مقبره در قرن هفدهم ميلادي بنا شده است. بناي تاج محل امسال سيصد و پنجاه ساله شد و به همين مناسبت برنامه هاي هنري و فرهنگي بسياري براي اجرا ــ براي پيشگيري از لطمه ديدن بنا ــ نه در خود تاج محل بلكه در اطراف تاج محل برنامه ريزي شده است. بانويي، ارجمند بانو يا "ممتاز محل" ملكه ي "شاه جهان"، سلطاني از تيموريان هند بود. شاه جهان به همسرش بسيار عشق ميورزيد و ارجمند بانو برايش چهارده فرزند به دنيا آورد ولي پس از به دنيا آوردن چهاردهمين تولد فرزند بود كه ممتاز محل بيمار شد و از دنيا رفت و شاه جهان تصميم گرفت كه زيباترين مقبره ي جهان را براي يادبود عشق خود به همسرش بسازد. (ميبينيد همه ي مردها بد نيستند بعضي از مردها، شاه جهان اند و بعضي ها هم هيچ شباهتي به شاه جهان ندارند. عمه ي من وقتي از سرطان مرد شوهرش جسد او را در بيمارستاني در تهران رها كرد و به شهرستان برگشت و چندي بعد شنيديم كه ايشان "تجديد فراش" فرموده اند و "منزل جديدي" اختيار كرده اند. مرد ديگري را هم ميشناسم وقتي همسرش از سرطان مرد تا يك سال فرصت نكرد كه سنگي بر گور همسرش بگذارد. آنقدر دختران فعال وطني كه عليرغم گراني سرسام آور ارز سالي چند بار به سوي اروپا و آمريكا و قطب شمال حركت ميكردند او را گرفتار خود كرده بودند و او چنان براي درمان "اپيدمي بينوايي جنبنده در ميان دوشيزگان نوشكفته و كم شكفته ي ايراني" كمر همت بسته بود و آنقدر در شبهاي سرد، آن هم زمستان هاي اسكانديناوي، سر خود را با فعاليتهاي پيگير اين دوشيزگان تنگدست گرم ميكرد كه فرصت خريدن سنگي براي گور زنش نيافت تا اين كه پيش از مراسم سالگرد‌ همسرش، دور و بري ها جلسه كردند و مخارج سنگ قبر را به عهده گرفتند و سنگي بر گور همسرش گذاشتند. بگذريم. ميبينيد كه بعضي ها براي تمام عمر، ميتوانند نقش شاه جهان را در برابر ديگران بازي ميكنند و جلوي مردم لباس سياه بپوشند و بغض در صدايشان بيندازند و در نهان آن كار ديگر كنند . . . ولي شاه جهان ما، "شاه جهان" باني تاج محل، واقعا عاشق همسرش بود و مرگ همسر برايش بهانه اي براي كلاشي از ديگران و فريفتن مردم و طفره رفتن و احيانا بالا كشيدن مزد هنرمندان نشد. شاه جهان با معماران و هنرمندان بسياري قرارداد بست و مبالغ بسيار هنگفتي پرداخت تا بناي "تاج محل" ساخته شود و اسناد بازمانده از اين قراردادها و پيمان ها، شاهدي بر اين گفته است ــ به اميد روزي كه فقر و جهل و ريا از فضاي فرهنگي و هنري ايرانيان رخت بربندد! آمين! ــ‌ بله داشتم ميگفتم) شاه جهان براي ساختن اين بنا، از بهترين معماران جهان و بهترين مجسمه سازان دنيا و بهترين پيكرتراشان و خلاصه در كل از بيست هزار كارگر و سركارگر و معمار و هنرمند كمك گرفت و آنها دست به كار ساختن بنا شدند. در ابتدا شاه جهان با اصول معماري و هنري آشنايي نداشته ولي در جريان رسيدگي به پيشرفت امور بناي يادبود همسرش با پايه هاي علم زيباشناسي و اصول آن آشنا شد و به مرور زمان در زمينه ي زيبايي شناسي استادي ماهر و دانا و باريك بين شد. از سوي ديگر شاه جهان به تفكر اسلامي و عرفاني گرايش داشت و ميخواست بناي تاج محل وصفي باشد از باغ بهشت و بنا طوري كار گذارده شود كه بشود در مركز بناي تاج محل خداوند و عرش الهي را ديد.
پادشاه بسيار كمال طلب بود و كار ساختن بنا سالها طول كشيد (سالهاي 1652ــ1630) تا اينكه بالاخره رسيد زماني كه ساختن مقبره پايان گرفت و همه چيز با يكديگر هماهنگي داشت و همه ي اشياء با اصول زيبايي شناسي مطابقت ميكرد مگر يك چيز! حدس بزنيد چه؟ آن چيز همان مقبره ي ساده ي تاج محل بود كه از زاويه ي علم زيبايي شناسي به بنا لطمه ميزد و آن را از ريخت ميانداخت. پس به ناچار براي آن كه يگانگي هاي هنري اثر از بين نرود تابوت تاج محل را از بنا بيرون كشيدند و كمي دورتر از بناي اصلي دفن كردند و بناي "تاج محل" يكدست و زيبا شد و اكنون جهانگردان به نام مقبره آنچه در داخل بنا ميبينند سنگ مرمر سپيد و بي نظيري است كه با سنگهاي گرانبها مزين شده است. آيا آن سنگ مرمر سپيد، همان ورق كاغذ نويسنده نيست كه با واژه هاي گرانبها مزين ميشود؟ دوستي ميگفت سحرگاه ديدن طلوع در باغ و پيدايش اولين كمانه هاي نور صبحگاهي بر گنبد تاج محل آن چنان زيباست كه انگار نشستن پروردگار را بر سرير نور ديده باشي.
بنابه تحليل ويليام سارويان، آنچه شما از "تاج محل" يا هر اثري مي بينيد جنبه ي هنري و زحمت ساليان هنرمندان (يا واقعيت اثر) است. و واقعه يا جسد "ممتاز محل" ديگر چندان اهميتي ندارد كه اكنون كجاست و آيا اصلا در عالم واقع وجود داشته يا نه؟ داستان ادبيات هم بدين گونه است. بايد به "بوف كور" يا "سنگي بر گوري" و غيره به منزله ي آثار ادبي نگريست و در جستجوي ادبيت آنها بود. جستجويي با تفكر قرون وسطايي و تفتيش عقايد در زندگي خصوصي نويسنده و يا حتي جاسوسي در مورد شخصيتهاي داستان مثل آن شاهدانه توي گنجه ي من، دليلي بر كوته فكري و جهالت خواننده است و توهيني است به ادبيات.
به هر حال "سنگي بر گوري" تاريخ 1342 را با خود به همراه دارد و جلال آل احمد وقتي سكته كرد و مرد شش سال بود كه آن را نوشته بود و در گنجه گذاشته بود. و جلال احتمالا ميدانست كه چاپ آن بسيار مسئله دار خواهد بود. جلال مرد و وارثان و يا بهتر بگويم وارثين جلال به دلايل مختلف دست به چاپ اين كتاب نزدند. نسخه ي اول "سنگي بر گوري" در سالهاي اوليه پس از انقلاب و در واقع در ميان شلوغي هاي انقلاب چاپ شد. يادم هست از همان سالها شيفته ي "سنگي بر گوري" شدم و خواندنش را به دوستان و اطرافيان توصيه ميكردم. البته هر كدام از دوستان، تابع يكي از حكومتهاي محلي ــ ادبي بود. همانطور كه ميدانيد فضاي ادبي ايرانيان بسيار خودكامه و ملوك الطوايفي و محلي است و چون در آن زمان هر يك از بزرگان ادب، براي خود صاحب مكتبي بود و "والي" اين مكتب ها بودند كه تصميم ميگرفتند چه كسي را نويسنده بدانند و كه را "نه نويسنده" بخوانند و باز "والي" همين مكتب ها بودند كه فتوا ميدادند چه را اثر ادبي بدانند و چه را در سكوت از سر بگذرانند و باز همين واليان زن ستيز بودند كه بر نثر معاصر فرمان ميراندند جرياني كه باعث ميشد (برابري زن و مرد‌ به كنار!) چيزي به نام "دموكراسي ادبي" برايشان معنا نداشته باشد، حواريون اين واليان، بعدها ادبيات زن ستيز و لمپني را اينطرف و آن طرف گسترش دادند و اين نهضت هنوز ادامه دارد. بگذريم، حاشيه نروم كه داشتم ميگفتم "سنگي بر گوري" جايي درخور خود نيافت و فقط توانست در ميان همين محافل خودكامه و نه چندان ادبي بحثهايي را برانگيزد. بحثهايي در حول و حوش "توانايي جنسي و ناتواني جنسي"! اين به منزله ي اين است كه يك اثر ادبي، بحث ادبي ايجاد نكرد كه هيچ، بلكه دري شد براي بحثهاي پايين تنه اي آقايان و مجيزگويي هايشان در مورد توانايي هاي جنسي و فتوحاتشان! سر درد دل بسيار است كه كاش مشكلمان فقط سانسور دولتي در داخل كشور بود، ولي متاسفانه قضيه بسيار ريشه دارتر از آن است كه بشود تصورش را كرد. انگار بايست از هفت خوان ذهني عبور كرد و يا بايست از چهره هفت پرده برانداخت شايد كه روزي .

تا مطلب بعدی...
sadafkiani replied: 03/22/05
نوروزِ‮ ‬برفى
نوروزِ‮ ‬برفى
 صدف کیانی

دخترچشم هاى تنگش را به زور باز مى كند و با لهجه ى‮ ‬غلىظ چىنى مى پرسد‮:‬
ـ كجاىى هستى؟
ـ اىرانى‮.‬
ـ مسلمان هستى؟‮!‬
ـ بله‮.‬
با صداىى كه بىشتر شبىه جىغ‮ ‬زدن است،‮ ‬مى گوىد‮:‬
ـ‮ ‬آه‮... ‬حالا به من بگو چه توضىحى دارى در مورد بن لادن بدى؟‮!‬
جا مى خورم‮. ‬لىوانِ‮ ‬چاى را روى مىز مى گذارم،‮ ‬پوزخندى‮ ‬مى زنم و مى گوىم‮:‬
ـ بن لادن؟‮! ‬چرا من باىد توضىح بدم؟ برو از خود بن لادن بپرس‮.‬
ـ ولى تو گفتى اهل بغدادى‮.‬
دلم مى خواهد موهاىش را بكشم‮. ‬مى گوىم‮:‬
ـ ببىن،‮ ‬من گفتم اىرانىم،‮ ‬نه بغدادى‮. ‬تو اول باىد ىاد بگىرى بغداد كجاست،‮ ‬عراق كجاست،‮ ‬اىران كجاست‮. ‬بعد باىد ىاد بگىرى كه بن لادن نه عراقى بود،‮ ‬نه اىرانى‮. ‬و باز باىد ىاد بگىرى،‮ ‬وقتى با كسى آشنا شدى،‮ ‬جلسه ى اول از او نپرسى چه مذهبى دارد‮. ‬مذهب ىك چىزِ‮ ‬كاملاً‮ ‬خصوصى است‮.‬
دخترابروهاىش را بالا مى برد،‮ ‬لب هاىش را جمع مى كند و من ادامه مى دهم‮:‬
ـ بعد هم باىد ىاد بگىرى،‮ ‬احمقانه و به سرعت قضاوت نكنى‮.‬
چشم هاى تنگِ‮ ‬دخترِ‮ ‬چىنى گرد مى شود‮. ‬قبل از اىنكه حرف دىگرى بزند،‮ ‬كىفم را برمى دارم‮. ‬دستِ‮ ‬مروارىد را مى گىرم واز كافه بىرون مى آىم‮. ‬مروارىد مچش را مى كشد‮:‬
ـ صبر كن،‮ ‬دستم درد رفت‮.‬
دستش را رها مى كنم‮. ‬مروارىد برمى گردد توى كافه،‮ ‬لىوانِ‮ ‬خالى قهوه اش را توى سطل زباله مى اندازد،‮ ‬مى آىد بىرون و شالش را دور گردن محكم مى كند‮.‬
هوا آفتابى است،‮ ‬ولى سرد،‮ ‬خىلى سرد‮. ‬كلاهم را روى گوشه هاىم مى كشم‮.‬
مروارىد مى گوىد‮:‬
ـ چقدر زود از كوره در مىرى‮.‬
ـ آخه دختره ى احمق از من مى خواد در موردِ‮ ‬جناىتِ‮ ‬بن لادن توضىح بدم‮. ‬ما چند دقىقه بىشتر نبود كه با هم آشنا شده بودىم‮. ‬حتى هنوز نمىدونستم اسمش چىه‮.‬
ـ خوب تو نباىد بگى اىرانى هستى؟
ـ پس چى باىد بگم؟
ـ بگو پرشىن هستى‮.‬
ـ برو بابا‮.‬
مردى از روبرو مى آىد‮. ‬پنجاه ساله به نظر مى رسد،‮ ‬قلاده ى دو سگِ‮ ‬دوبرمن توى دستش است،‮ ‬سگِ‮ ‬جوان تر با سگِ‮ ‬ما در تهران مو نمى زند‮. ‬چشم هاىم گرم مى شوند و با مروارىد كه نگاهش را از من مى دزد و به آسمان نگاه مى كند،‮ ‬بدون آنكه كلمه اى حرف بزنىم،‮ ‬به طرف پاركىنگ به راه مى افتىم‮.‬

آدم ها توى فروشگاه اىرانى وول مى خورند‮. ‬بوى زردچوبه و زعفران و ترشى مى آىد‮. ‬مروارىد دارد با ضربه هاى تصنىفِ‮ ‬روحوضى كه از بلند گو پخش مى شود،‮ ‬ابرهاىش را بالا و پاىىن مى برد و ادا در مى آورد‮. ‬تصنىف از بهار و عىد و دلبر مى گوىد‮. ‬روى مىزى كنارِ‮ ‬در،‮ ‬سفره ى هفت سىن چىده اند‮. ‬جلوى پنچره پر است از گلدان هاى سنبل و ظرف هاى سمنو و سبزه و ماهى هاى طلاىى‮. ‬ىك گلدانِ‮ ‬سمبل برمى دارم و از زن فروشنده مى خواهم دوتا از كوچكترىن ماهى ها را به ما بدهد.مى پرسد‮:‬
ـ چرا كوچكترهاش؟
ـ ماهى هاى كوچك،‮ ‬هم قشنگ ترند و هم توى تُنگ،‮ ‬جاى بىشترى براى شنا دارند‮.‬
زن ىك كىسه ى ناىلونى را تا نىمه آب مىكند،‮ ‬دو تا ماهى كوچك توى آن مى اندازد و به من مى دهد‮. ‬مروارىد ذوق كرده است،‮ ‬من هم همىنطور‮. ‬ىك چرخ بر مى دارم و ازتوتِ‮ ‬خشك و باسلُق و نُقلِ‮ ‬گشنىز شروع مى كنم و بعد چاى و قندِ‮ ‬حبه‮. ‬مروارىد ىك بسته سنجد‮ ‬،‮ ‬ىك بسته سماق و ىك بسته اسفند و ىك شىشه سىر ترشى مى گذارد توى چرخ و من نان بربرى‮ ‬و ماهى سفىد را به آن ها اضافه مى كنم‮. ‬مروارىد مى پرسد‮:‬
ـ سبزى پلو دارىم؟
ـ آره‮. ‬
به طرف صندوق مى روىم‮. ‬زنِ‮ ‬صندوق دار مى پرسد‮:‬
ـ سىر نمى خواىن؟
روى سىر،‮ ‬منجوق و پولك چسپانده اند،‮ ‬مى گوىم‮:‬
ـ نه مرسى‮.‬
مروارىد مى پرسد‮:‬
ـ كارت تلفن دارىن؟
ـ بله دارىم،‮ ‬چنددلارى مى خواىن؟ ده دلارى ىا پنج دلارى؟
ـ ده دلارى لطفاً‮.‬
ـ چند تا؟
ـ دوتا‮.‬
صد و بىست وهشت دلار مى دهىم و مى آىىم بىرون‮.‬
هوا سردتر شده،‮ ‬ابرها آسمان را پوشانده اند‮.‬
مروارىد‮ ‬غُر مىزند‮:‬
ـ زمستون اىنجا هم كه تمومى نداره‮.‬
‮ ‬كىسه هاى خرىد را توى صندوقِ‮ ‬عقب ماشىن مى گذارىم و سوار مى شوىم‮. ‬
خىابان را دور مى زنم و به طرف بزرگراه مى رانم‮.‬
مروارىد مى پرسد‮: ‬
ـ بخارى رو روشن كن؟
ـ روشنه‮.‬
ـ پس چرا اىنقدر سرده؟
‮- ‬براى اىنكه نزدىك قطب شمالىم‮!‬
نگاهش مىكنم‮. ‬شىشه ى سىر ترشى را با خودش آورده است توى ماشىن‮. ‬با تعجب مى پرسم‮:‬
ـ اىن چىه دىگه؟
ـ مى خوام بخورم‮.‬
ـ مى خواى تو ماشىن سىر ترشى بخورى؟‮!‬
مروارىد زور مىزند در سىرترشى را بازكند،‮ ‬بالاخره باز مى كند و مى گوىد‮:‬
ـ آره،‮ ‬به ىاد عىدا كه مى رفتىم كلاردشت و مرغ‮ ‬و پلو و سىر ترشى مى خوردىم‮.‬
ـ حالا اىنجا كه مرغ‮ ‬و پلو ندارىم،‮ ‬در شىشه رو ببند حالم به هم خورد‮.‬
مروارىد گوشش بدهكار نىست،‮ ‬ىك حبه سىرترشى توى دهانش مى گذارد و مى گوىد‮:‬
ـ كلاردشت ىادت مىاد؟ عىدا كه حىاط پر از گُل هاى به ژاپنى و ىاس هاى زرد مى شد؟
ـ آره ىادمه‮.‬
ـ‮ ‬رودخونه كه از تو حىاط مى گذشت‮... ‬ىادته؟
ـ آره بابا،‮ ‬رودخونه ىادمه،‮ ‬درختِ‮ ‬فندُق ىادمه،‮ ‬جنگل و كوه هم ىادمه،‮ ‬حالا در اىن سىر ترشى را مى بندى ىا مجبورم مى كنى شىشه ى ماشىن رو بكشم پاىىن؟
مروارىد در سىر ترشى رامى بندد و مى گوىد‮:‬
ـ نه تو رو خدا،‮ ‬از سرما ىخ مى زنىم‮. ‬
از خروجى بزرگراه بىرون مى آىم و واردِ‮ ‬خىابانِ‮ ‬بارىكى مى شوم كه انتهاى آن به باغِ‮ ‬كوچكى مى رسد‮.‬
برف آرام آرام روى درخت هاى بى برگِ‮ ‬باغ‮ ‬مى بارد‮.‬
از باغ‮ ‬مى گذرم و مى پىچم توى‮ ‬پاركىنگ‮.‬

مروارىد ماهى سفىد را توى ىخچال مى گذارد و من
‮ ‬ماهى هاى طلاىى را توى تُنگِ‮ ‬بلورى كه روى مىزِ‮ ‬ناهارخورى است‮. ‬تُنگِ‮ ‬بلور،‮ ‬درست روبروىِ‮ ‬آىنه اى كوچكى است كه قاب چوبى طلاىى دارد‮.‬
برف همچنان مى بارد و پشت پنجره،‮ ‬همه جا سفىد‮ ‬
است‮. ‬
مى آىم و توى مبل فرو مى روم‮. ‬پاهاىم را مى گذارم روى مىز و تلوىزىون را روشن مى كنم‮ .‬
‮ ‬مروارىد برنج را خىس مى كند،‮ ‬دو تا چاى مى رىزد،‮ ‬مى آىد كنارمن روى مبل مى نشىند،‮ ‬به هفت سىنى كه چىده ام نگاه مى كند و مى گوىد‮:‬
ـ خىلى قشنگه،‮ ‬خسته نباشى‮.‬
مى خندم‮:‬
‮ ‬ـ مرسى،‮ ‬تو هم خسته نباشى‮.‬
ـ چقدر شبىه مادر مى شى وقتى مى خندى‮.‬
دوباره مى خندم‮.‬
بوى سنبل و نقلِ‮ ‬گشنىز همه جا پىچىده و برف همچنان مى بارد‮.‬
nahid replied: 07/12/05
ﺎﻫ ﻰﻧ ﺎﻣﻠﺳﻣ

: ( ﻈﻓ ﺎﺤ )
‘ﺖﻔﮔ ﻰﻣ ﻪﮔﺭﺣﺴ ﻪﮐ ﺩﻣ ﺁ ﺵﻭﺨ ﻪﭼ ﻡ ﺍ ﺚﻳ ﺩﺤ ﻥﻳ ﺍ
ﻰﺋ ﺎﺴﺭﺗ ‘ ﻰﻧ ﻭ ﻒ ﺩ ﺎﺑ ﻯ ﺍ ﻩ ﺪﮑﻳﻣ ﺭ ﺩ ﺭﺑ
‘ﺩﺭ ﺍ ﺪ ﻈﻓ ﺎﺤ ﻪﮐ ﺖﺳ ﺍ ﻥﻳ ﺍ ﺯ ﺍ ﻰﻧ ﺎﻣﻠﺳﻣ ﺭﮔ
! ﻰﺌ ﺍ ﺪﺭﻔ ﺪﻮﺑ ‘ ﺯﻮﺮﻣ ﺍ ﻰﭙ ﺯ ﺍ ﺭﮔ ﺍ ﻯ ﺍﻮ

: (ﻰﻧ ﺎﻬﻓﺻ ﺍﻒﺗ ﺎﻫ)
‘ﺎﻣ ﻰﻧ ﺎﻬﻨﭘ ﺐ ﻭﻳﻋ ﺩ ﻭﺸ ﺶ ﺎﻓ ﺭﮔ
ﺎﻣ ﻰﻧ ﺎﺸﻳ ﺭﭙ ﻮ ﺕﻠﺠﺧ ﻪﺑ ‘ ﻯ ﺍ ﻭ ﻯ ﺍ
‘ﻡ ﻼﺳ ﺍ ﺯ ﺍ ﺩ ﺎﺷ ﻮ ﻯ ﺮ ﺍ ﺪ ﻥﻳ ﺩ ﻪﺑ ﻩ ﺮﻏ ‘ﺎﻣ
! ﺎﻣ ﻰﻧ ﺎﻣﻠﺳﻣ ﺯ ﺍ ﺭﻔﻧﺘﻤ ‘ ﻦ ﺍ ﺭﺑﮔ

: ( ﻯﺮ ﻮﻧ ﺍ )
‘ﺕﺳ ﺍ ﻥ ﺎﻤﻳ ﺍ ﺵﺭﻓﮐ ﻪﺑ ﻦﻤ ﻦﻮﭽ ﻪﮐﺭﻫ
ﺕﺳ ﺍ ﻥ ﺎﻣﻠﺴﻣﻮ ﺍ ‘ ﻕﻠﺨ ﻪﻤﻫﺯ ﺍ
‘ﺍ ﺪﺧ ﻪﺑ ﻯ ﺍ ﻩ ﺩﻳ ﺩ ﻪﻧ ﻥ ﺎﻤﻳ ﺍ ﻯﻮﺮ
ﺕﺳ ﺍ ﻥ ﺎﻤﻳ ﺍ ﺖ ﺍ ﺵﻳﻭﺨ ﻥ ﺎﻤﻳ ﺍ ﻪﺑ ‘ﺮﮔ
‘ﺭ ﺍ ﺪﺑ ‘ ﺡﻼﺼ ﻮ ﻪﺑﻮﺗ ﻦﻳﺯ ﺍ ﺖﺳ ﺪ
!ﺕﺳ ﺍ ﻦ ﺁ ﻯﺭﻔ ﺎﮐ ‘ ﻩ ﺍﺮ ﻦﻳﺭ ﺪﻧ ﺎﮐ

: ( ﻯﺮ ﻮﻧ ﺖ ﺩ ﺎﻌﺴ ﺭﻬﭼﻮﻧﻣ )
‘ﻥ ﺎﻗﺸ ﺎﻋ ﻯ ﺎﻫ ﺍ ﻭﻧ ﻭ ﺮ ﺎﺗ ﻭ ﺯ ﺎﺴ ﻪﻧ ﺭﮕﻴ ﺩ
ﺕﺴ ﺍ ﺭﮑﻧﻣ ‘ ﻚﻟﻣ ﻥﻴ ﺍ ﺮ ﺪ ﻪﻧ ﺎﻣ ﺪ ﺎﺸ ﮓﻧﻫ ﺁ
‘ﺮ ﺎﻴ ﺪ ﻦﻳ ﺍ ﻯ ﻮﮐ ﺮﻫ ﻪﺑ ﻭ ﻕﺷﻋ ﻪﺘﻔﺭﮔ ﻢﺗ ﺎﻣ
! ﺕﺳ ﺍ ﺮ ﺪ ﺮﺴ ﺮﺑ ‘ ﺍﺯﻋ ﻩ ﺎﻳﺴ ﻡﭽﺮﭘ ﻥ ﺁ

: ( ﻯ ﻭﻠﻫ ﺩ ﻭ ﺭﺳﺨ ﺭﻳﻣ ﺍ )
‘ﺕﺳﻳﻧ ﺭ ﺎﮐ ﺭ ﺩ ﺍﺮﻣ ﻰﻧ ﺎﻣﻠﺳﻣ ‘ﻢ ﺍ ﻖﺷﻋﺮﻓ ﺎﮐ
ﺕﺳﻳﻧ ﺭ ﺎﻧﺯ ﺕﺟ ﺎﺤ ‘ ﻪﺗﺸﮔ ﺭ ﺎﺗ ﻥﻣ ﮒﺭ ﺭﻫ
‘ﺏﻳﺑﻂ ﻦ ﺍ ﺪ ﺎﻧ ﻯ ﺍ ﺯﻳﺧﺮﺑ ‘ﻦﻣ ﻥﻴﻠ ﺎﺑ ﺭﺴﺯ ﺍ
! ﺕﺳﻳﻧ ﺭ ﺍ ﺪﻳ ﺪ ﺯﺠ ﻪﺑ ﻭﺭ ﺍ ﺪ ‘ ﺍﺭ ﻖﺷﻋ ﺪﻧﻣ ﺪﺭ ﺩ

: ( ﻯﺭﻬﭙﺳ ﺐ ﺍﺭﻬﺴ )
‘ﺥﺭﺴ ﻞﮔ ﮏﻴ ﻡ ﺍ ﻪﻠﺑﻗ ‘ ﻡ ﺍ ﻥ ﺎﻣﻠﺴﻣ ﻦﻣ
ﺭﻭﻧ ﻢﺭﻬﻤ ‘ ﻪﻤﺷﭽ ﻡﺯ ﺎﻣﻧ ﺎﺟ
‘ﻦﻣ ﻯ ﻩ ﺪ ﺎﺠﺴ ‘ ﺖﺷ ﺪ
! ﻢﺭﻳﮔ ﻰﻣ ﺎﻫ ﻩﺭﺟﻧﭙ ﺶﭙﺗ ﺎﺑ ﻭﻀﻭ ﻦﻤ

: ( ﻯ ﺩﺑﻴﻣ ﺎﺿ ﺭﻳﻠﻋ )
‘ﻢﺘﺳﻳﻧ ﻥ ﺍﺯﻳﺮﮔ ﻥﻴ ﺪ ﺯ ﺍ ‘ﻡ ﺍ ﻩ ﺪﻮﺑ ﻥ ﺎﻣﻠﺴﻣ ﻦﻣ
ﻢﺘﺳﻳﻧ ﻥ ﺎﻣﻠﺴﻣ ﻦﻣ ‘ﺕﺭﻓﻧ ﻭ ﺖﺴ ﺍ ﻦﻴﮐ ‘ﺭ ﺍ ‘ﺐﻫ ﺫﻤ
‘ﻢ ﺪﺯ ﺵﺘ ﺁ ﺍﺭ ﻪﻌﻗﺭ ‘ﻢ ﺪﺭﮐ ﻩﺭ ﺎﭘ ﺍﺭ ﻥ ﺎﻤﺴﻴﺭ
ﻢﺘﺳﻳﻧ ﻥ ﺎﻣﻴﺷﭘ ﻦﻭﻧﮐ ﺍ ‘ﻢ ﺍ ﻩ ﺪ ﺍ ﺩ ﺶ ﺍ ﻖ ﻼﺗ ﻦﻣ
‘ﺪ ﺎﺑﻣ ﺐﻫ ﺫﻤ ﺍﺭﺗ ﺯﺠ‘ ﺎﻳ ﺍ ﺪﺧ ﻡﺮ ﺍ ﺪ ﺍﺭﺗ ﻦﻣ
ﻢﺘﺳﻳﻧ ﻥ ﺎﻣﻴ ﺍ ﺭﻮﻧ ﻰﺑ ‘ ﺭﺳ ﻪﻧ ﺍﺭﻳﭙ ﺭ ﺩ ﺭﮑﺸ
‘ﻦﻴﻣﻫ ﻰﻧ ﺎﻣﻠﺳﻣ ﺭﮔ ﻭ ﻥﻳﻧﭼ ﻦ ﺎﻧ ﺎﻣﻠﺳﻣ ﺭﮔ
! ﻢﺘﺳﻳﻧ ﻥ ﺎﺸﻴ ﺍ ﺯ ﺍ ﻥﻣ ‘ﻢ ﺩﺮﮐ ﻪﺒﻮﺘ ‘ﺎﻬﻠ ﺍﺭ ﺎﺒ
admin replied: 07/12/05
از مهستی شاهرخی:

از پیش به ما چراغ سبز داده بودند

همه برای شرکت در این نمایش آماده بودند
زن ها و دوربین ها و پلاکاردها و اشعار متن
عکاس ها: در پشت دوربین هایشان آماده بودند
کارگردان: جایی در آن پس پشت ها بود
سناریو را با هم مرور کرده بودیم
زمان: چند روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری
مکان: استادیوم ورزشی آزادی یا دانشگاه یا پادگان
بازیگران: سی و سه زن جوان اصلاح طلب مانند سی و سه پرنده در جستجوی دکتر معین
پلاکاردها را فقط برای عکس گرفتن به همراه آورده بودیم
اکشن! :
فرمان حرکت داده شد
و ما حرکت کردیم

ما گفتیم: ما آزادی نمی خواهیم
ما گفتیم: آزادی از سر ما زیاد است
ما گفتیم: ما مشکل مان حجاب نیست
ما گفتیم: ما در روزنامه هایمان هم نوشته ایم
که در سرتاسر کشور زن خیابانی نداریم
و اگر هم داریم دولت به آنها سر و سامان می دهد
ما حتا نوشته ایم که دولت به زنان خیابانی کهنسال سرپناهی می دهد
و به جوانترهایشان وام قرض الحسنه
ما گفتیم: ما حق سفر کردن نخواستیم
ما گفتیم: ما حق کار کردن نخواستیم
ما حق طلاق هم نخواستیم
و همینطور حق دایگی بچه های خودمان راهم نخواستیم
ما گفتیم: حق و حقوق برابر با مردان نخواستیم
ما از همان اولش گفتیم: ما نیمه ای بیش نیستیم
از نیمه ای دیگر منظورمان همین است دیگر
ما نیمی از حق انسان را طلب کردیم
انتخابات در راه بود
و جام جهانی در پیش
ما از فوتبال شروع کردیم
ما شاعرانه گفتیم ما نیمه ی دیگر هستیم و ما هم حق دیدن داریم
ما فریاد کشیدیم
که آزادی برای جامعه ما هنوز زود است
ما از آزادی همین استادیومش را می خواهیم
و ما فقط به عنوان یک شهروند می خواهیم فوتبال تماشا کنیم
و به عنوان حقوق شهروندی مان فقط می خواهیم شاهد بازی ایران و بحرین در جام جهانی باشیم
ما گفتیم: ما بلیط خریده ایم
ما بلیط خریده بودیم
ما بایست مسابقه را ببینیم
ما فقط می خواهیم مسابقه ببینیم
کارگردان علامت داد: کات!
ایران به جام جهانی راه یافت
آنهم با یک گل به هیچ
ما نیمی از مسابقه را دیدیم
ما در تاریخ خواهیم ماند
ما برای ماندن در تاریخ عکس های زیادی انداخته ایم
: کات!کات!
تاریخ منتظر ما سی وسه نفر نشسته بود
پیشاپیش به ما چراغ سبز داده اند
و یک ندای غیبی همیشه حامی ماست
ما را باز هم بر صحنه های تاریخی خواهید دید
فعلا خدانگهدار
تا برنامه ی بعدی

admin replied: 08/07/05
راه هايي براي مبارزه با سانسور
مهستي شاهرخي

راه اول: لطفا فارسي را غلط بنويسيد

هر وقت از لحاظ سياسي اوضاع ما ايرانيان قمر در عقرب ميشود عده اي از مردمان هميشه در صحنه، از آنهايي که ميخواهند حرفهايي بزنند که نه سيخ بسوزد و نه کباب و حتما هم چيزي گفته باشند که اسمشان از ياد نرود ولي منافعشان هم به خطر نيفتد، تلاشي عظيم در جهت اعتلاي زبان فارسي را آغاز مي کنند. اين اديبان توي اين هرج و مرج به شيوه ي نگارش فارسي مي پردازند. اين پارسي نويسان به سازماندهي سيستم غلط نويسي و حتما درست بنويسي مي پردازند و خلاصه ميشوند يک ملالغتي درست و حسابي. اين بدترين نوع سانسور است. يعني آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هيچي! يعني هنر پاکيزه نويسي و زيبا نويسي بدون محتوا! در اين مواقع تب واگيردار جمعي، ما را هم دربرمي گيرد و ناخواسته وارد بازي مي شويم تا در اين بل بشو زبان فارسي مان را تقويت کنيم. در روزگاري اين چنين بي رحم، زبان فارسي ميشود لحاف ملانصرالدين و ما با چماق زبان فارسي به جان همديگر مي افتيم و آتش بياران معرکه مي نشينند کنار گود و به ريش ما مي خندند. يادم مي آيد يکي از مجلات ادبي ايران در اوج خفقان شيوه ي نگارشش را عوض کرد و ناگهان از آن روز شروع کرد به قطعه قطعه کردن کلمات. و مثلا نام من، طبق شيوه ي نگارش آن مجله بايست اينطوري نوشته مي شد: "مه ستي شاه رخي"
زيستن در غربت و مهاجر بودن هر اشکالي که داشته باشد حسن آن اين است که ياد مي گيريد با چنگ و دندان خود را بيان کنيد و تأکيد اوليه خود را بگذاريد بر رسا بودن مطلبي که قصد داريد بيان کنيد، در اين هنگام شما هيچ به اعتلاي زبان فکر نمي کنيد چون به دليل ضرورت و فوريت مسئله نه وقتش را داريد و نه نيرويش را و هدفتان هم اين نيست بلکه مي خواهيد از کاربرد اساسي و اوليه زباني که به کار مي بريد بهره مند شويد. مگر از ابتدا زبان اختراع نشده است تا انسان نيازهاي اوليه و اساسي خود را توسط کلماتي ساده بيان کند؟ مگر در باستاني ترين کتيبه ها اين امر به خوبي نشان داده نشده است؟ مگر نگارنده در درجه اول نميخواهد بگويد: من کيم؟ در کجا زندگي مي کنم؟ در چه زماني به سر مي برم؟ چه دارم؟ چه ندارم؟
زبان براي بيان کردن خواسته ها و اميال و همچنين براي دفاع از حقوق و آزادي هاي انسان است. اعتلاي زبان و زيبا نويسي لايه هاي سطحي و پوسته هاي ظاهري و ابعادي لوکس براي اين قضيه است. حالا، آيا باز هم ميل داريد از کسي که به سختي زبانش باز شده و با جان کندن و با زحمت بسيار مي خواهد حرفي را بزند انتقاد کنيد و زبان الکنش را مسخره کنيد و از او غلط ديکته و غلط دستوري بگيريد؟ آيا باز هم مي خواهيد با يک کلمه ناچيز، معناي سخن انساني را پوچ و بي ارزش کنيد؟ آيا مايليد با يک ويرگول و يا با يک نقطه و يا با يک واژه به نگارنده اي شليک کنيد؟ آيا باز هم با اين شيوه به جنگ زرگري خود با نگارنده و يا با نوشته ادامه خواهيد داد؟
نوشتن با الفبا آغاز مي شود، پيش از هر چيز الفباي استبداد را فراموش کنيد و در ابتدا سعي کنيد الفباي آزاد نويسي و آزادگي و آزاد انديشي را بياموزيد
لطفا ديگر ننويسيد: "آ" مثل "آب" و "ا" مثل "ابله"و "ب" مثل "باج"و "پ" مثل "پول"و "ت" مثل "ترس" و غيره
بلکه بنويسيد: "آ" مثل "آزادي" و "ا" مثل "ابتکار"و "ب" مثل "بشر" و "پ" مثل "پرسش" و "ت" مثل "تبعيد" و غيره
براي نوشتن، کلمات خود را پيدا کنيد. بر اساس تفکر ايراني، معمولا واژگان فارسي بر پايه انديشه ي خير و شر بنا شده است و بر دو بخش عمده تقسيم مي شود: کلمات خوب و کلمات بد.
الفباي مبارزه اين است که شما براي گفتن منظور خود کلمات خوب را پيدا کنيد و مدام در برابر کلمات بد قرار بدهيد و يا برعکس.
کلمات بد: زندان، اعدام، شکنجه، فقر، جنايت، سرکوب، اختناق
کلمات خوب: صلح، آشتي، امنيت، رفاه، آموزش، فرهنگ، تفاهم
اگر وظيفه ي شما اين است که حقيقت را بيان کنيد، پس براي گفتن حقيقت کلمه خود را پيدا کنيد و براي بيان منظور خود سعي کنيد ساده ترين کلمه را برگزينيد و در عين حال به کلمه متضادش هم بينديشيد سپس با کلمات ساده جملات ساده بسازيد.
لطفا ديگر به روش گذشتگان ننويسيد: "بابا نان داد"، "مادر شير داد" ، "سارا سيب دارد" ، "دارا انار دارد" ، "بابا دارا شد" و "مادر گدا شد"
بلکه بنويسيد: "آزادي زيبا است" و "انسان آزاد است" و "انسان فکر مي کند" و "بابا فکر مي کند" و "مادر فکر مي کند" و "من فکر مي کنم" و " من مي نويسم" و "گدا نان مي خواهد" و "او را نکشيد!" و "بگذاريد حرفش را بزند"
موقع نوشتن نگران جان خود و اطرافيانتان باشيد چون نويسندگي يکي از خطرناکترين حرفه هاي دنياست ولي از نوشتن نترسيد و لطفا تا مي توانيد فارسي را غلط بنويسيد، بعدها اديبان فرهيخته ي بيکار و دانشمندان باحوصله ي خانه نشين، نقطه هاي نوشته هاي شما را خواهند شمرد و جملات شما را اندازه خواهند گرفت و معلمان تاريخ، نوشته ي شما را مانند ورق امتحاني تصحيح خواهند کرد و از شما و از نوشته تان ايرادات بني اسراييلي خواهند گرفت. از اين پارازيت ها نترسيد و از ميدان به در نرويد و هر چه زودتر اعتراض خود را آغشته به انواع و اقسام غلطهاي املايي و انشايي و دستوري به روي کاغذ بياوريد و حرف خود را به صورت کتبي مستند کنيد. يادتان نرود که بزرگترين نويسندگان دنيا نه معلم ديکته بوده اند و نه معلم دستور زبان. استاندال غلطهاي فاحش املايي داشت و نوشته هاي فارسي صادق هدايت، در بعضي لحظه ها، بوي ترجمه ي اصطلاح و عبارتي از زبان فرانسه را مي دهد. لطفا از نوشتن نترسيد و "خودسانسوري" نکنيد و همچنين "ديگرسانسوري" نکنيد و بنويسيد و بنويسيد و جلوي انديشه ي خود و يا ديگري را نگيريد. کاربرد زبان، در درجه اول، بيان سخني است. موج فارسي بدون غلطي در راه است. قرار است باز زبان فارسي مان را زيبا کنيم و قرار است که کساني مدام به ما بگويند که چه بگو و چه بپوش و چه بخور و چه بنويس و اين را چه جوري بنويس. گولشان را نخوريد! افکار خود را بنويسيد و در جايي پنهان کنيد بعدها دنيا را چه ديديد شايد فرصت بود و جاني برايتان باقي مانده بود تا نوشته هاي تان را پاکنويس کنيد ولي امروز فريب نخوريد و انديشه ي خود را پيش از نوشتن با دست خود در سطل آشغال نيندازيد.
ادامه دارد
admin replied: 08/08/05
رأی زنان
از مهستی شاهرخی

چرا هیچکس از من نمی پرسد
چرا هیچوقت در زندگیت رأی نداده ای؟
چرا هنوز شناسنامه ی ایرانی جلد قرمزت
باکره است؟
و چرا رأی دادن را جدی نمی گیری؟
تا به آنها بگویم
در کشوری که نیمی از جمعیتش را زنها تشکیل می دهند
چرا نباید حتا یک کاندیدای زن داشته باشیم؟
چرا باید زنان به حکومت مردان و مردسالاری رأی بدهند؟
آقایان خودشان بریده اند.
آقایان خودشان هم می دوزند
آقایان خودشان هم به تن خواهند کرد
رأی مرا برای چه می خواهند؟
که بگویم به به چه قبایی!
کور خوانده اند چون رأی من نامریی است
رأی زنان در صندوق های هنوز ساخته نشده ریخته می شود
وای چه دوریم از آن روز
از روز تصمیم گیری های قبایل شیخ نشین
تا روز برقراری دموکراسی
چه دور! ! چه دوریم
admin replied: 08/26/05
دكتر نون عاشق هم ميشود
مهستي شاهرخي ــ پاريس
دكتر نون زنش را بيشتر از مصدق دوست دارد،

پيش از اينها اين كتاب يك بار در خارج از كشور (در مجله بررسي كتاب، چاپ آمريكا) چاپ شده بود و حالا در داخل ايران چاپ شده است. چاپ اول "دكتر نون . . ." در آمريكا را با چاپ اول "دكتر نون . . ." در ايران مقايسه نكرده ام تا ببينم اين دو دكتر، هر دو، در هر جا كه باشند زنشان را به يك اندازه دوست دارند و يا اينكه در شيوه ي دوست داشتن دكتر محسن نون در ايران ديگرگوني هايي رخ داده است. در نتيجه نميدانم اين دو نسخه با هم چه فرقي دارد و نميدانم چرا وقتي اثري در داخل ايران به چاپ ميرسد چاپهاي خارج ‌از كشور ناديده انگاشته ميشود، طوري كه انگار هرگز وجود نداشته است. به هر حال دكتر نون داستان بسيار پركشش و جذابي است كه به راحتي و با كمال ميل ميشود آن را خواند و درباره اش بحث كرد. دكتر نون و همسرش ملكتاج و دكتر مصدق (دكتر مصدق در يك اثر داستاني) شخصيتهاي اصلي داستان را تشكيل ميدهند. داستان از شور و طنز و زنده دلي و شيطنت سرشار است.
به ملكتاج گفتم: "ميدوني، بدون عشق ورزي گرفتن خوابيدن حرومه."
ملكتاج گفت: "آره به خدا. خيليم حرومه. تا وقتي پير نشديم، بايد از جوونيمون حداكثر استفاده رو بكنيم."
اعتراض كردم: "يعني وقتي پير شديم، ديگه از اين كاراي لذت بخش خبري نيست؟"
ملكتاج سينه ي عرق كرده و پرمويم را بوسيد و گفت: "نه، خبري نيست. من نميذارم كسي تن پير و چروكيده منو ببينه."
فرق سر ملكتاج را بوسيدم و گفتم: "حتي من؟"
ملكتاج موهاي سرش را به سينه ام ماليد و گفت: "مخصوصا تو. مگه قراره كس ديگه اي هم به جز تو تن لخت منو ببينه؟"
گفتم: "پس تا پير نشديم بايد بجنبيم."
ملكتاج گفت: "امشب به اندازه كافي جنبيديم. بقيه اش براي فردا."

دكتر نون بين عشقش به ملكتاج و تعهدش به دكتر مصدق درمانده است. دكتر مصدق سالهاست كه مرده است ولي درگيري ذهني و دودلي بين تعهد سياسي و از سوي ديگر حفظ زندگي خصوصي و انتخابي بين اين دو راه، و سرانجام مصاحبه و اعتراف در زير شكنجه و تهديد، روح دكتر نون را متلاشي و زندگي زناشويي او را نابود كرده است.

صورتش (صورت ملكتاج) زير مهتاب چقدر ستمديده بود در سايه روشن ماه، از دلزندگي و ناز و نعمت گذشته خبري نبود. پيشانيش را بوسيدم. از خواب پريد. گفتم: "ملكتاج، آقاي مصدق گلاي باغچه تو رو پرپر كرد و توي تمام حياط پخش، كرد. ميخواست بياد‌ صفحه ي آهنگهاي دلكش رو هم بگيره بشكونه كه من جلوشو گرفتم."
ملكتاج خواب آلود گفت: "خوب كردي كه جلوشو گرفتي. بابت اون گلها هم عيبي نداره. دوباره ميكارم. حالا برو بگير بخواب! به آقاي مصدقم بگو كه بگيره بخوابه و ديگه از اين كارا نكنه!"
كشمكش هاي دروني و فشارهاي روحي بسيار، دكتر نون را دچار روان پريشي كرده و روان او به دو پاره تقسيم شده است. محسن و دكتر مصدقي كه در درون محسن زندگي ميكند. مجموع اين دو شخصيت در درون محسن باعث ميشود كه محسن به شكلي ساديك به آزار ملك تاج و خود و ويران گري بپردازد.

چند بار ديگر هم آقاي مصدق رفت توي حياط و گلهاي من و ملكتاج را از ريشه درآورد و در تمام حياط پراكند. ملكتاج سر سفره صبحانه اندوهگين گفت:«محسن، چرا گلا رو لگدمال ميكني؟ چرا شاخه گلا رو ميشكوني؟» مگه نميبيني با چه زحمتي ميرم اين گلا رو تهيه ميكنم و مي آرم توي اين باغچه ها ميكارم؟»

دكتر مصدق نيمي از وجود محسن بود و ملك تاج نيمه اي ديگر. در پايان از ملك تاج جنازه اي باقي ميماند كه پاره ديگر دكتر نون هم هست. دكتر نون جسد ملك تاج را از سردخانه بيمارستان ميدزدد و به خانه مي آورد و با آن جسد عشق ميورزد. پايان داستان مرگ ملك تاج و دكتر نون و دكتر مصدق با هم، هم زمان است.
انگار كه در زندگي ما ايرانيان سياست زده و متعهد هيچ جايي براي زندگي خصوصي و عشق ورزيدن نيست و نبايد يك متعهد سياسي به نيمه ديگر خود اهميتي بدهد يعني در واقع در ذهنيت مردانه سياسي هيچ اهميتي نبايد به نقش زن داد. نقش تعهد سياسي در زندگي دكتر نون تا آنجاست كه هميشه دكتر مصدق (نماد تعهد سياسي) به عنوان عاملي فاصله برانگيز در زندگي او خود را نشان ميدهد و او را دچار احساس گناه ميكند. دكتر مصدق باعث ميشود كه محسن نون به خاطر تعهد سياسي اش خود را سانسور كند و حتي از خير عشق بازي با همسرش ملك تاج بگذرد.

دروغ نميگفتم. چند ماه بعد از آزاديم، آقاي مصدق توي اتاق خوابمان مي آمد و از آن به بعد هميشه در آنجا حضور داشت. هر وقت هوس تن ملك تاج به سرم ميزد، ميگفت:«محسن، جلوي چشم من نه.»
گفتم:«آقاي مصدق، شما شبانه روز، مثل سايه، دنبال منيد. پس كي؟»
آقاي مصدق گفت:«نميدونم. جلو چشم من با زنت عشق بازي نكن!»
ملكتاج گفت:«محسن، ديوونه شده اي؟ با كي داري حرف ميزني؟»

«دكتر نون...» درست است كه به «ادبيات مهاجرت» تعلق دارد ولي در عين حال، مانند بسياري از رمانهاي ايراني بسيار تحت تاثير «بوف كور» صادق هدايت است. البته دكتر نون نه اندازه راوي بوف كور زن ستيز است و نه نسبت به زنش بدبين، و از اول، از ملك تاج فرشته اي نميسازد تا بعدا آن فرشته را فاحشه اي ببيند و او را به قتل برساند، ولي دكتر نون زير بار چيرگي دكتر مصدق بر روان و سپس به دنبال آن چيرگي او بر جسمش، له شده و زندگي خصوصي او و ملك تاج نابود ميشود.

گفتم:«آره ملكتاج، همه چيز تموم شد. تو مردي. آقاي مصدقم مرد. من هم مردم.»

«دكتر نون...» يك مسئله مهم و همه گير را مطرح ميكند و آن مسئله حد و حدود مرزهاي بين اخلاقيات سياسي و زندگي شخصي در فضاي تنگ و خشن سياسي نسل گذشته و افشاي سختگيري هاي بي مورد و اخلاقيات عابدانه و خشك در بين سياسي هاي ايران است. «دكتر نون...» رواج رفتار و اخلاقيات عابدانه و ايجاد فضاي خودآزارانه و ديگر آزارانه و بيمار گونه اي كه بين روشنفكران سياسي متعهد رايج است را افشا ميكند و چهره اي زميني از مبارزان زاهدنما ارائه ميدهد. «دكتر نون...» از رمانهاي خواندني و پر طرفدار اين سالهاست. شهرام رحيميان متولد 1338 است و در آلمان زندگي ميكند. شهرام رحيميان كتاب را به پدرش تقديم كرده است.

admin replied: 09/05/05
گُردآفرید، دختر ایرانی
دخترک روی سنگفرش پیاده رو راه می رفت و موزائیک ها را می شمرد. این طوری می توانست در حین راه رفتن کتانی هایش را ببیند. چقدر طول کشیده بود تا پول هایش را جمع کند و کتانی هایی را که به قول خودش All Star بود بخرد. حالا که به کفش هایش نگاه می کرد می دید که چقدر دوستشان دارد...

- سلام! چرا وقتی راه می ری به کفشهات نگاه می کنی؟
دخترک رویش را که برگرداند پسری هم سن و سال خودش دید. همقدم با دخترک راه می آمد و در حالیکه دست هایش توی جیبش بود سعی می کرد از دخترک عقب نماند. دخترک بی توجه به او راه می رفت. پسرک ادامه داد: اسم من سُهرابه... دانشجوی معماری ام... می تونم بپرسم اسمت چیه؟... دخترک قدم هایش را تند تر کرد. سهراب منتظر جواب بود. دخترک اما فقط به زمین نگاه می کرد و تند تند راه می رفت. چند متری جلو تر سهراب قدم هایش را آرام کرد. آرام و آرامتر و آرامتر و بالاخره ایستاد و رفتن دخترک را نگاه کرد. ابروهایش را بالا انداخت و برگشت. دخترک هنوز هم به زمین، به کفشهایش نگاه می کرد و راه می رفت...


چه رویای زیبایی است. یا شاید هم نیست. هر چه هست دلپذیر است. دلپذیر با کمی تلخ مزگی... سهراب گویی در رقص است. رقص شمشیر!
شمشیرش را بالا می آورد و با آهنگ خاصی به شمشیر همرزمش می کوبد. همرزمش کیست؟ یک دختر زیبا!
شمشیر را بر نیان می گذارد. بر اسب سوار می شود و هم گام با دختر زیبا اسب می راند. باز از اسب پیاده می شود و باز رقص شمشیر می کند. سهراب به آهنگ رقص، شمشیر را بالا می برد. نور خورشید بر چشمش می تابد. ناگهان تیغی سینه اش را می بُرد. چه زخم دلخراشی! چه زخم شیرینی!! سهراب به چهره دختر زیبا نگاه می کند. دختر در حالیکه باد با گیس های بافته شده سیاهش بازی می کند می خندد. شمشیر خونین را به نیان می گذارد و به سمت دژی در دوردست فرار می کند...
... سهراب از خواب پرید. تهمینه نگاهش کرد و لبخند زد. پور رستم دستان در میان نوازش دست های لطیف مادر قدرتی نداشت. تهمینه دستی بر بازوی ستبر سهراب خردسال کشید و در دل زور و توان رستم را ستود. چه تفاوتی بود بین رستم و سهراب؟! یکی پر از خرد و اندیشه بود و دیگری خام و عجول:

چو رستم پدر باشد و من پسر
نباید به گیتی کسی تاجور

در میان سپاه توران که رهسپار ایران است، در میان بزرگان و خردمندان گفتگو جاریست. اما بر همه احوال کودک خردسالی حکم می راند. سهراب به این می اندیشد که کیکاووس را سرنگون کند و رستم را به پادشاهی ایران بنشاند.
سهراب: اولین هدف کجاست سردار؟
- دژ مرزی که در حد فاصل مرز ایران و توران است. باید دژ را فتح کرد.
سهراب: حکمران دژ کیست؟ یار و یاور او کیست؟
- گژدهم ... او از پهلوانان قدیمی ایران است که اینک رخت کهنسالی به تن کرده. شخص قابلی به جز هژیر در دژ نیست که به پیشواز ما بیاید. شکست او هم حتمی است...
سهراب: هیچ کس دیگری نیست؟
- هیچ کس سرورم... هیچ کس...
در میان دژاما کسی بود که قلبش برای ایران می تپید...

دژ مرزی در آستانه سقوط است. هژیر بی تعقل و اجازه به جنگ سهراب رفته و شکست خورده است. حالا گژدهم پیر مانده و یک دژ بی پناه بر سر راه ایران. در دژ اما کس دیگری هم هست. همو که قلبش برای ایران می تپد. از نامش اگر می پرسید گُرد آفرید صدایش می کنند. دختر زیباییست! ... و دلیر و شجاع و درنده همچون شیر...

از یک سو:

زنی بود برسان گُردی سوار
همیشه به جنگ اندرون نامدار
کجا نام او بود گُرد آفرید
زمانه ز مادر چنین ناورید

و از سوی دیگر:

یکی بوستان بُد اندر بهشت
به بالای او سرو، دهقان نکشت
دو چشمش گوزن و دو ابرو کمان
تو گفتی همی بشکفد هر زمان

امید دژ به گُرد آفرید است. دختر زیبا برای پاسداری از ایران باید به جنگ سهراب برود...


سهراب از دور جوان رعنایی دید. گُرد آفرید بود که زره پوشیده بود و گیسوی بلندش را زیر کلاه خود پنهان کرده بود. سهراب به یاد رقص شمشیر افتاد و دلش لرزید. ندانست چرا. مبهوت ماند. گُرد آفرید نعره کشید. سهراب به خود آمد. زره به تن کرد و آماده نبرد شد. دختر ایرانی تیری به سمت سهراب پرتاب کرد و سهراب با نیزه اش به گُرد آفرید حمله برد. رد خون جاری شده بود و هر دو زخمی شده بودند. سهراب سعی کرد با نیزه گرد آفرید را از اسب بیندازد. دختر زیبا به تندی شمشیر کشید و نیزه سهراب را به دو نیم کرد. سهراب خشمگین شد و حمله برد. درگیری شدت گرفت. گرد آفرید خنجر کشید. سهراب گرز به دست گرفت. نبرد بالا گرفته بود. سهراب دست خود را خشمگینانه به سمت گرد آفرید برد، کلاه خود او را گرفت و از سرش بیرون کشید... آبشار سیاه رنگ موهای دختر ایرانی از سرش پایین ریخت و در باد بیابان وزیدن گرفت. چشمان سیاه گُرد آفرید خنجری بر قلب سهراب کشید. همه چیز به یکباره متوقف شد. همهمه ها فرو افتاد و آنچه باقی ماند سکوتی بود در میان چهره های مبهوت...
سکوت سنگین، سراسر دشت را فرا گرفت. سهراب به خود آمد. کمند به دست گرفت و به سوی گرد آفرید پرتاب کرد. دختر ایرانی اینک کت بسته در اسارت سهراب بود. سهراب باز هم در چشمان سیاه دختر زیبا نگاه کرد.
گرد آفرید گفت: سهراب! به سپاهیانت نگاه کن که چگونه به ما نگاه می کنند. جنگیدن با دختر گژدهم برای تو افتخار نخواهد بود. پس عاقل باش و کار را به مصالحه و گفتگو بگذار...
سهراب چیزی نگفت. فقط گُرد آفرید را نگاه کرد.


گژدهم با نگاهی آمیخته به ترس گفت: دژ در تصرف توست پهلوان جوان! اگر می خواهی قتل عام کن و اگر می خوهی امان بده. اما آگاه باش که از دست رستم دستان امان نخواهی یافت...
سهراب از شنیدن نام پدر قوت قلب گرفت. چیزی نگفت. فقط گرد آفرید را نگاه کرد و لبخند زد. گرد آفرید گفت: ایرانیان به ازدواج تورانیان در نمی آیند! هیچ میدانستی؟...
خنده از لب سهراب رفت. نگاهش را از دختر ایرانی برید و در محیط اطراف گرداند. همین یک جمله برای او کافی بود. گرد آفرید با خنجر زخمی اش کرده بود و حالا زخم کاری تری به او می زد.
دژ تصرف شده و گفتگو پایان یافته بود. سهراب برخواست. فرمان حرکت داد و رهسپار دیار ایران شد. قلمرو ایران به پور تهمتن خوش آمد می گفت و سهراب سعی می کرد به امید دیدار رستم دستان گرد آفرید را فراموش کند...
سرِ فتنه دارد دگر روزگار... من و مستی و فتنه چشم یار...


پیر حماسه سرا، تهمینه را عاشق رستم کرد، منیژه را به کمند عشق بیژن اسیر نمود و سودابه را در آرزوی سیاوش سوزاند، اما این بار سهراب به کمند عشق گرد آفرید افتاد و پاسخ نشنید...


دخترک همچنان پایین را نگاه می کرد و قدم هایش را می شمرد. از روی سایه ها می پرید و قدم هایش را کوتاه و بلند می کرد. کتانی های All Star از نو بودن می افتاد و خاکی می شد. مثل روزهای عمر دخترک گه نمی دانست چه زود می گذرد...

رجوع کنید به: سهراب، تهمینه، منیژه

با تشکر از استاد علی اکبر کیوانفر
و با تشکر از
Jean-Pierre JEUNET به خاطر فیلم Amélie

1- شاهنامه فردوسی
2- گامهایی برای شناخت ادبیات کهن / علی اکبر کیوانفر - نشر مثنوی

نقل از سایت عجایب

admin replied: 09/19/05
The Daughters of Katrina
Too poor to leave,

Too fragile to run,

Too old to go alone,

An infant on her mother’s knee,

Or a woman slow and heavy

With a baby not yet ready:

These are the women of the poor.

They die in droves

When disaster comes,

And they don’t even get counted;

Add a different face--

they’re totally erased,

with fine historical savagery:

children taken from mothers,

sisters losing brothers,

straight out of the past of slavery.

They are still paying the penalty

For being female in poverty—

White or black, well or wracked,

And it hardly merits a commentary.

Dr. Carole Fontaine, 2005

admin replied: 10/03/05
راه هایی برای مبارزه با سانسور
از مهستی شاهرخی -
نمی خواهم خیالتان را ناراحت کنم ولی ناچارم از همین اولش به شما اطلاع بدهم که شما برای نوشتن با سه مرحله از سانسور روبرو خواهید شد: یک - سانسور پیش از نوشتن
دو - سانسور در هنگام نوشتن
سه - بالاخره سانسور پس از نوشتن
سانسور ریشه ها و عوامل بسیار گوناگون و پیچیده و عمیقی دارد که گاهی نادانسته شما ممکن است خود را هم سانسور بکنید. ما فعلا به دولت ها کاری نداریم چون دولت ها از دل ملت ها و فرهنگها زاده می شوند. این فرهنگ ملت هاست که ممنوعیتهای ذهنی را به وجود می آورد و ما این باورها را نسل به نسل منتقل می کنیم و از خود میراث می گذاریم. دیگرسانسوری و خودسانسوری از کره مریخ نیامده است بلکه از دل فرهنگ و سنتهای ما به وجود آمده است. فعلا خودتان را نبازید چون الان ما باز با خودسانسوری هم کاری نداریم، در ابتدا، پیش از جنگیدن با دولت ها و ملت ها، پیش از همه چیز از خودتان نترسید و به خودتان اعتماد به نفس داشته باشید و الان بیشتر حواستان را جمع کنید تا دیگران شما را حذف نکنند چون به محض اینکه قلم را به دست بگیرید یک سری چماق به دست به جانتان خواهند افتاد تا نه تنها قلم تان، بلکه قلم دست و قلم پایتان را هم بشکنند. اینها سپاهی نیستند. اینها بسیجی نیستند. اینها شخصی پوش هستند و این افراد متاسفانه از خودتان هستند. شما در نظام خاصی رشد کرده اید که در همان نظام، و با اولین کلماتی که می نویسید گویا پایتان را از گلیم تان درازتر می کنید و وارد حوزه ای می شوید که از آن مابهتران است، آن قلمرو ممنوعه! با اولین کلماتی که می نویسید در درون این سیستم هزاران استاد مادرزاد به پا خواهند خاست تا شما را تصحیح کنند و ادب کنند و سر جایتان بنشانند تا دیگر از این غلط های زیادی نکنید و یا حداقل اولش، پیش از این دست درازی به سوی آن میوه ی ممنوعه ی آگاهی دهنده، پیش از انجام هر کاری با کسی، بزرگتری مشورت کنید و یا از ریش سفیدی اجازه بگیرید. در این سانسور آموزش و پرورشی پیش از نوشتن، شما دو راه دارید یا با این دوایر متفاوت پرورش افکار و اندیشه کنار بیایید و ارشاد شوید و از خدمتگزاران آنان بشوید و یا پیه این را به تن خود بمالید که امروزه نوشتن یعنی اندیشیدن و استقلال طلبیدن. اگر هنوز می خواهید بنویسید؟ - پس خود را نبازید چون تازه این اول اولش است و در این راه درازی که در پیش است از این چیزها زیاد خواهید دید
پیش از هر چیز، از همان اول برای خودتان مشخص کنید که سماجت از عوامل اساسی برای نوشتن است و نبایست از رو رفت. پس از آن سرعت عمل است است که در امر نوشتن نقش مهمی را ایفا میکند چون به محض این که شما قلم به دست بگیرید، چماقداران پیش از نوشتن در درون این نظام، انگار مویشان را آتش زده باشند مانند سایه ای و شبحی در کنارتان ظاهر خواهند شد تا قلم را از دست شما بگیرند و منصرفتان کنند.

چماقداران کلا سه دسته اند:
دسته اول چماقداران، بزرگترها هستند یا ریش سفیدانی اند که مدام برای شما بزرگی می کنند. پررویی سن و سال برنمی دارد. زورگویی زن و مرد نمی شناسد. پررویی منحصر به طبقه ی اجتماعی خاصی هم نیست. این اشخاص خود را وکیل و قیم شما می دانند چون جوری بزرگ شده اند که خیال می کنند موبد موبدان هستند. تقصیر خودشان نیست تقصیر فرهنگشان است. تفکر ایرانی پدرسالارانه است، پس اینها برایتان پدری خواهند کرد و ریش سفیدی، گاهی با چشم غره و تشر و گاهی با اخم و لغز و گاهی با مهر و بزرگواری. آنها شما را زیر سایه خود خواهند گرفت تا شما و قلمتان را رهبری کنند. آنها رستم اند و شما سهراب. شیوه ی رفتار این دسته از خشونت گرفته تا محبت می تواند نوسان داشته باشد. همه ی این نوسانات، به رفتار شما بستگی دارد که تا چه حد با این پیشکسوتان و سروران بزرگوار کنار بیایید و به این "بابا جون" ها و "خانم بزرگ"ها امتیاز بدهید و طبعا با رندی از آنها امتیاز بگیرید. اگر از خر شیطان پایین نیایید و با ایشان راه نیایید و راه جنگ پیش بگیرید برو برگرد ندارد که این پدران خیر و مهربان مانند سهرابی شهیدتان خواهند کرد. اگر با برده داری مخالف هستید، اگر نمی خواهید با شما مانند برده رفتار کنند و اگر می خواهید آزاد بمانید از این اشخاص دوری جویید. چون نوشتن، جنگیدن است پس هرگز زیر بار سلطه ی و تاج گذاری این پادشاهان و ملکه ها نروید و تا می توانید از آنها فاصله بگیرید. اصلا بهتر است از هر گونه تماسی با ایشان خودداری کنید. چون ایشان هر نوع حرکت و عملی از جانب شما را حمل بر ابراز بندگی خواهند کرد و روی شما حسابی باز خواهند کرد که برای شما پرداختش امکان پذیر نیست و مصادف است با اعلام ورشکستگی کامل برای شما. به خودتان فکر کنید و با نداری و بی نام و نشانی خود بسازید ولی به سنت باج دادن به بزرگان تن ندهید. یکی از محاسن بزرگان این است که آنها با شما تماس نخواهند گرفت چون از بزرگی شان کم خواهد شد بلکه پادوها و مباشران خود را مأمور رسیدگی به امورات شما می فرمایند. خانمی را می شناسم که هر وقت با هم در جایی روبرو می شویم فوری به من می گوید "من می خواستم یک چیزهایی را برای شما توضیح بدهم!" لابد قرار است ایشان مدام به من رهنمود بدهند! همیشه بیخودی با یک مشت پرت و پلا مغزم را می خورد. حتا اوقاتی که او با من کار دارد و قرار است مطابق معمول، من به ایشان لطف کنم و کارش را راه بیندازم توسط چشم و گوشهایش برایم پیغام می فرستد که به مهستی بگویید که با من تماس بگیرد! مهستی وظیفه اش این نیست که مانند غلامی حلقه به گوش بردگی کند و مطیع باشد پس مدتی است که شماره تلفن این بزرگوار را خط زده است تا نکند دچار فراموشی شود و برای خود دردسری جور کند. بله! این عالیجنابان از ابتدا شما را جوری تربیت می کنند که این شمایید که بایست مدام دست به سینه شان باشید و به این "بابا جون" ها و "خانم جون"ها عرض ادب بنمایید. "وظیفه تان است دیگر!" خانم دیگری را می شناسم که هر از گاهی که تصادفی به هم برمی خوریم همیشه از من طلبکار است که چرا با او تماس نگرفته ام. " یه زنگی بزن و از خودت خبری به ما بده! ببینیم چیکار می کنی!" وقتی از خودش حرف می زند برای شخص خود مانند ناصرالدین شاه از ضمیر اول شخص جمع استفاده می کند و خود را "ما" می نامد. "ما رو می بینی و سلام نمی کنی و رویت رو می کنی اون ور و می ری" این ها علائم چیست؟ نظام روابط در ایران، هنوز عمیقا فئودالی است و دامنه ی روابط ، بر اساس رابطه ی ارباب و رعیتی استوار شده است. با این افراد و با این نحوه رفتار که نمی شود به سوی دموکراسی گام برداشت. این نظام پوسیده و کهنه از شما توقع دارد که مانند یک روستایی در خدمتش باشید و قلمتان هم به منزله ی بیلی است که بایست راه آب را برای آنان باز کند و تا جوی آب در کردها و تاکستان های پدران مجازی واریز شود و بالاخره نوشته ی شما مزارع آنان را آبیاری کند. مانند روستاییان ساده لوح نباشید و آگاهانه عمل کنید. تازه، این پدران یکی دو تا که نیستند، سیستم، سیستم ملوک الطوایفی است و هر قومی و طایفه ای خود را برتر می داند و شما با جنگ ترک ها با اصفهانی ها و درگیری خراسانی ها با خوزستانی ها چه خواهید کرد؟ کردها و لرها را چی؟ طرف کدامیک را خواهید گرفت؟ تازه دست بندی باندهای ادبی و زد و بندهای گروه های سیاسی و همبستگی زندانیان سابق را چه می کنید؟ مافیای ادبی را چه خواهید کرد؟ همبستگی سردبیران و ناشران را چه؟ فراماسونرها را چه خواهید کرد؟ هر کدام از این گروه ها همبستگی ویژه ی گروه خود را دارد و در نتیجه حذف دیگری را. هنوز به خلقیات و حسادتها و رقابتهای مرسوم و عقده ها و تنگ نظری های مغرضانه ی فردی نرسیده ایم. چگونه می شود در فضایی چنین بسته و قهقرایی، آزاد زیست و از آزادی حرف زد؟ کسانی را می شناسم که هر مطلبی که می نویسند در درون نوشته خود دو خطی به این تملق می گویند و سه خطی به آن دیگری باج می دهند، این طوری و با این رشوه ها هرگز هیچ چیز عوض نخواهد شد. به پرومته فکر کنید که از خدایان روشنایی را دزدید و برای مردمان آورد تا آنها را از تاریکی و جهل برهاند. البته پرومته تا قرنها تقاصش را پس داد. نمی گویم با او چه کردند؛ حتما خودتان خبر دارید ولی فعلا از حالا نگران عواقب روشنگری نباشید. مسئولیت خود را فراموش نکنید و یادتان نرود که بایست روشنگر باشید. قلم شما مشعل و راهنماست نه بیل روستاییان. کور مشعل به دست نباشید. بینا باشید و چشمان خود را باز کنید و خوب به اطراف خود نگاه کنید و سپس قلم خود را در راه روشنگری به کار بیندازید و از بیل زنی و عملگی و تملق گویی و مدیحه سرایی و تمجید برای این "بابا جون" ها و این ضحاک های مغزخوار اکیدا خودداری کنید.

دسته دوم چماقداران، مشاوران و دلالان هستند که این پادوها همه جا هستند و از همه قماشی و از هر سنی و از هر درجه تحصیلی. مشاوران و دلالان معمولا هیچ گونه تولیدی ندارند و افراد بی استعدادی هستند که با کارنامه ای دروغین زندگی می کنند و در واقع از راه کتابسازی و جمع آوری مطالب دیگران نان می خورند و کار اصلی شان بالا کشیدن سهم شماست. پادوها یا عوامل اجرایی، معمولا شخصیتی ضعیف و در نتیجه موذی دارند و بسیار ریاکار و مردرند هستند. این اشخاص معمولا از پرداخت هر چیزی حتا کرایه خانه و آب و برق و تلفن خود سر باز می زنند و همه چیز را مجانی برگزار می کنند. این زالوها معمولا از طریق گستردگی دامنه ی روابطشان، امورات خود را می گذرانند. این عده اغلب درد بی درمانی مانند قمار و یا اعتیاد دارند که مخارجشان را بالا برده است و برای پول خود را به هر آب و آتشی می زنند. این آدم فروشان غالبا از دو آخور تغذیه می کنند
اول - از شما (و یا کارتان) به منزله ی یک کالا
دوم - از خریداران
این مارمولکها از هر دو طرف حق دلالی می گیزند. دفتر تلفن شان به اندازه ی شاهنامه، کت و کلفت است و با همه در تماس هستند. این افراد بسیار پررو هستند و خبرچین و خبرساز. اینها از هر طریقی مدام با شما در تماس باقی می مانند تا در جریان کارهای شما باشند و در صورت امکان با فروش کارتان و حتا خودتان، حق دلالی بیشتری بگیرند. این مباشران و شکارچیان دو وظیفه ی مهم دارند
یک - پیدا کردن کارهای پولساز
دوم - تربیت و تنظیم کردن نویسندگان به میرزابنویسان پولساز
این افراد در اصل یا برای ناشران کار می کنند و یا به صورت پنهانی برای دولت. فرق ناشر با دولت در ایران کنونی را از فعلا من نپرسید. این گروه بر اساس نرخ روز نان می خورند و مدام در حال امر به معروف و نهی از منکر کردن به امثال شما به سر می برند. این قارچها و کپک ها و خزه ها و جلبکهای دست و پاگیر برای تسلط و نفوذ بر شما از هر راهی وارد می شوند از ابراز عشق و پیشنهاد ازدواج گرفته تا نشد یک مدتی با هم باشیم و اگر نشد دوستی ساده و نشد همکاری مطبوعاتی و اگر نشد همکاری گه گاهی، مدام در حال چانه زدن هستند و فقط به پول و منافع خودشان فکر می کنند و برای کلاه گذاشتن بر سر شما از هیچ حقه ای خودداری نمی کنند و گویا به هیچ وجه هم خیال ندارند که دست از سر شما بردارند. این موش های موذی، این واسطه ها معمولا از راه ریا وارد می شوند و از هر گونه خشونت ظاهری خودداری می ورزند تا هر جور شده شما و امکانات تان را در خدمت خویش بگیرند. بسیاری از این افراد با انواع بیماری های عجیب و غریب خود و اطرافیان، چشمان شما را می بندند تا نقاط ضعفشان را نبینید و از سر ترحم هم که شده با آنان همکاری کنید.
سعدی می گوید: ترحم بر پلنگ تیزدندان/ ستمگاری بود بر گوسفندان
شما نه پلنگ تیزدندان باشید و نه گوسفند. شما دارید کاری فرهنگی انجام می دهید و در نتیجه بایست کاملا هشیار باشید. هیچ گول این موش مرده ها را نخورید و بفرستیدشان دنبال نخود سیاه. چفت در خانه را محکم ببندید و به هیچ وجه هم نگذارید که به نام دوست وارد حریم خانه و خلوت تان بشوند. برای حفظ بهداشت و سلامتی خودتان، توصیه می کنم که از هر نوع تماسی، حتا تماس تلفنی با این افراد خودداری کنید چون این افراد اهل همه چیز هستند و با همه جور آدمی در تماس هستند و خلاصه آغشته اند به انواع ویروس های مقاربتی و مسری. این موریانه ها برای قرار دادن شما در چهارچوب موازین دولتی از هیچ حقه ای خودداری نمی کنند. بسیاری اوقات با دو به هم زنی، میانه ی شما را با دیگران به هم می زنند و دورتان را خالی می کنند و سپس شروع می کنند به دادن اطلاعات دروغین و غلط و مغزتان را با (ضد اطلاعات) چیزهای دروغین و پوک و پوشالی پر می کنند. از این موریانه ها حذر کنید و خود را نجات بدهید. البته اینها عرضه اش را ندارند که مانند پدران مجازی، شما را مانند سهرابی شهید کنند بلکه با فتنه گری شما را مانند بیژن به سیاه چال خواهند انداخت و یا سر شما را مانند سیاوش با اتهامی دروغین به باد خواهند داد و یا دست کم با فتنه گری مجبورتان خواهند کرد که برای نشان دادن حقانیت خویش از حلقه آتش بگذرید . این عده برای تسلط بر شما خیال دارند روحتان را تسخیر کنند. پس به هیچ وجه به این مارمولک ها اعتماد نکنید و از دادن هر نوع کاغذی حتا دستمال کاغذی و یا کاغذ توالت هم به آنها خودداری کنید چون این آدم فروشان به هیچ وجه قابل اعتماد نیستند. و فردا یا پس فرداست که از لجشان، به نام شما و با امضایی دروغین، قالی را برایتان چاق کنند که نگو و نپرس
نیش عقرب نه از ره کین است/ اقتضای طبیعتش این است

دسته سوم چماقداران، عملکرد این دسته سوم یا اختاپوس ها خیلی ظریف و پنهانی است. دسته سوم دوستان و معشوقان و همسران و آشنایان و دوستان و اطرافیان شما هستند و یا اگر نبوده اند خواهند شد. این دسته از راه دلبریایی و تسلط روحی بر شما خر خود را پیش خواهند برد. کافی است چند خط بنویسید تا کسانی که حتا قادر نیستند چند کلمه بنویسند به بهانه ای دور شما جمع بشوند و با شما دوست بشوند و خیلی دوستانه و عاشقانه و صمیمانه از شما بخواهند که میرزابنویس آنان بشوید و افکار و اهداف آنان را بر روی کاغد بیاورید. به هیچ وجه زیر بار این دیکته ها و این دیکتاتورهای کوچک و بزرگ نروید و برای بقای خود ، هر جور شده، این خدایان کوچک را از سر باز کنید تا بتوانید در خلوت با تمرکز بیشتری کار کنید. ممکن است در خلال نوشتن، به کسانی بربخورید که ترکیبی از دو گروه باشند یا چیزی از هر سه داشته باشند و خلاصه چماقدار ترکیبی باشند، بعدا اگر لازم شد بیشتر توضیح خواهم داد فعلا کل قضیه را گفتم تا بروم سر مطلب اصلی. به هر حال شما برای نوشتن، پیش از هر چیز بایست روحا آزاد باشید و آزادی شما در گروی دوری از این حشرات مزاحم است

حالا که همه ی این عوامل بازدارنده ی پیش از نوشتن را از سر باز کردید، آیا هنوز حاضرید بنویسید؟ - پس یک ورق کاغذ بردارید و یک قلم و کلاه خودی هم بر سر بگذارید تا مغزتان از همه ی توسری ها و سرکوفت ها و ضربات ناگهانی و گوناگون باتون و چماق در امان بماند و اگر زره ای هم دارید آن را به تن کنید چون دنیا پر است از خائنانی که بخواهند از پشت به شما خنجر بزنند. خوب بجنبید، و عجله کنید زود مثل موتور سواری که از اتوبان می گذرد دو کلمه بنویسید. ولی همیشه احتیاط کنید و جلیقه نجات را برای موارد ضروری همراه داشته باشید. چون شما کلمه ای را می نویسید و باز آن دعوای ملا و لحاف شروع می شود، یعنی باز دانشمندان چماقداری پیدا خواهند شد که نوشته ی شما را به نقد بکشند. این دانشمندان مادرزاد فرهیخته حرفشان این است : "این طوری که نمی شود، تو بایست اول کارت را بیاری زیر دست ما، تا ما کارات رو تصحیح کنیم. در ضمن تو بایست خودت و افکارت رو هم اصلاح کنی. برای همین منظور بایست یک مدت زیر نظر ما، و در دارالتادیب ما خدمت کرده تا کاملا ادب شده و ادبیات آموخته و در مکتب ما بزرگ شوید و گر نه شما هیچ چیز نیستید و هر کجا که باشید ترورتان خواهیم کرد و شما را از صفحه ی هستی پاک خواهیم نمود." شما با یک چنین سنت قلدرمنشی که در ایران رایج است نبایست خود را ببازید. پس به هیچ وجه از رو نروید. قلمتان را بردارید و در فاصله ی سریعی که آنان هنوز خودتان و قلمتان را نشکسته اند، در این فاصله کوتاه ،دو کلمه حرف به درد بخور بنویسید
نتیجه: لطفا کنفرانس ندهید
ایرانی جماعت آن قدر به خود مغرور است که گمان می برد از دماغ فیل افتاده است و همه چیز را فهمیده است و بقیه نفهم اند و این اوست که مدام بایست برای بقیه کنفرانس بدهد و برای دیگران کلاس اکابر دایر کند. در حالی که وقت کم است و شما هم با آن زبان الکن و آن همه تته پته و سکسکه و لکنت زبان و دست پاچگی و ناشیگری تا بخواهید بر اساس چیزهایی که دوران استبداد، با آن نظام متملق و چاپلوس و پوک و کهنه ی آموزشی اش یاد گرفته اید و از جمله انشای مشهور "بهار را شرح دهید" تا بیایید و اول به عنوان مقدمه ، فصل بهار را شرح بدهید و وضع درختان و شکوفه و باران و چمن و غیره، و بعد گرمای تابستان و مسئله آب خنک و بعد فصل میوه و خربزه و برگریزان درخت ها را و این که بهار آزادی خیلی کوتاه بود و پاییزش برعکس طولانی و در فصل برگریزان نویسندگان زیادی به قتل رسیدند و حالا هم که برف می آید و زمستان است و سرها در گریبان است و خلاصه یک کنفرانس طولانی و بدیهی به عنوان پیش درآمدی بر گفتار اصلی تان بدهید وقت شما تمام شده است و در همین فاصله، خواننده و یا شنونده خوابش برده است و چماقدار چماقش را روی ملاج شما خرد کرده است و قلم شما را نیز در آسیابش له و لورده نموده است و شما هنوز حرفتان را نزده اید
بنابراین: انشای چهارفصل را حذف کنید و حرفتان را در دو کلمه یا فوقش سه کلمه بزنید. دهان پر خون تان را باز کنید و همه ی نیروی خود را جمع کنید و از لای دندانهای خرد شده تان، از درز لبان به هم دوخته تان، همان طور که قلم تان را مانند نیزه ای در دست گرفته اید بگویید: َُ "آزادی نیاز است" البته این جمله درست نیست ولی بسیار گویاست و برای شروع عالی است و از همه مهم تر این جمله مال شماست. و هیچکس نمی تواند به خوبی شما زبان فارسی را از ریخت بیندازد. ولی نگران نباشید چون فعلا وقت این را نداریم که زبان فارسی را تعالی ببخشیم و زبان فارسی را در منطقه گسترش بدهیم. الان جانمان در خطر است و وقت نداریم و این تجملات فعلا چندان لازم و مهم نیست. بعدها اگر فرصت داشتید آن جمله را تکمیل کنید و بنویسید: "انسان به آزادی نیازمند است" و باز نفسی بکشید و اگر شما را نگرفته بودند و هنوز دست تان آزاد بود و به آن دستبند نزده بودند زود آن جمله را تکمیل تر کنید: "امروزه انسان بیش از هر چیز، به آزادی نیازمند است." و تا موقعی که جان در بدن دارید و نفس می کشید همین دو سه کلمه حرف را به صورت مشخص تر و واضح تر (این روزها مد شده که همه می گویند "شفاف" یا "شفافتر") و به صورت رک و پوست کنده بیان کنید

بعدها آهسته و نرم نرم دور همین چند کلمه ، کلافی از کلمات می پیچید. آن دو گروه کلمات مثبت و منفی که حرفش را زده بودیم یادتان هست؟ از آن دو گروه کلمه، مثل مهره های شطرنج استفاده کنید و بازی را آغاز کنید تا خواننده به فکر بیفتد و هوش و حواسش را جمع کند تا هر چیزی را خواند وحی منزل نپندارد؛ بگذارید تا ببینیم سرانجام کدام یک از این دو گروه کلمات در پایان خواهد توانست دیگری را کیش و مات کند. زود باشید وقت کم است و اکنون فضا پر است از آدمهای قلابی و ماجراهای ساختگی و آثار پوشالی و پهلوان های پنبه ای و مانکن های مسخره و عروسک های پلاستیکی و نوشته های بدردنخور و مقالات پوشالی، پس بجنبید دیگر و همان دو کلمه حرفتان را زود بنویسید و نگذارید فضا با انبوه آثار پشمکی و پفکی پر شود
از زندگی درس بگیرید: دیدید اکبر گنجی را! تا چند روز از زندان آمد بیرون تند و تند حرفهایش را زد چون می دانست وقت زیادی ندارد و دوباره او را می گیرند و می برند زندان برای معالجه! الان مدتی است که دارند زیر نظر متخصصان توی سوئیتی در متل اوین "قرنطینه بهداشتی - درمانی" شده است و دارند معالجه اش می کنند. حالا تا او بیاید و حرفهایش را پس بگیرد و اصلاح شود طول دارد.
نتیجه: در نوشتن هرگز سازشگر و اصلاح طلب و اصلاح پذیر نباشید

ادامه دارد
برای مجموعه مقالات چاپ شده از این نویسنده می توانید وبلاگ "چشمان بیدار" را نگاه کنید

admin replied: 10/21/05
زخمهای زیبا
از مهستی شاهرخی

بیا زخمهایم را ببین
ببین جمجمه ی شکسته ام را
ببین ترکها را اینجا و اینجا

ببین این خون مردگی ها را
ببین حنجره ی خونینم را
ببین حلق شکافته ام را
ببین زهدان از هم دریده ام را
ببین مچ پایم را
انگشتانم را ببین
ببین آرنجهایم را
ببین کبودی روی پستانهایم را
ببین! اینجا و اینجا را ببین
ببین این خراشها را
اینجا و اینجا را می بینی؟
می بینی این زخمها را؟

فقط همین زخمهاست
و این کبودیها
و این خون مردگی ها
و این گلوی پاره
و این زهدان از هم شکافته
می بینی اینها را؟

وگرنه من هنوز زنده ام و جوان
من هنوز زیبایم با این سر از هم شکافته

هشتم اکتبر ۲۰۰۵ پاریس

برای مجموعه مطالب چاپ شده از این نویسنده می توانید وبلاگ "چشمان بیدار" را نگاه کنید
nadia2005 replied: 11/14/05
زنی که اسیر شده است
دانلد بارتلمی - برگردان: محسن بنی‌فاطمه
زنِ اسیر از من می‌خواهد که اگر می‌شود از او عکس‌ بگیرم. چهار حلقه فیلم 35 میلی‌متری از او می‌گیرم و بعد با خوشحالی فراوان به تاریک‌خانه می‌روم. با کنتاکت‌های عکاسی بر می‌گردم و با هم نگاه‌شان می‌کنیم. دور نیم‌دوجین از آن‌ها با مداد ابرو دایره می‌کشد –عکس‌هایی که در آن‌ها خیره شده- دور عکس‌هایی که در آن‌ها می‌خندد خط نمی‌کشد، با این‌که چندتایی از خوب‌هاش توی عکس‌ها هست. وقتی با تصاویر چاپ شده –که هنوز خیس هستند- بر می‌گردم، می‌گوید که به اندازه‌ی کافی بزرگ نیستند.

"بزرگ‌تر از این می‌خوای؟"

"می‌تونی بزرگ‌ترشون کنی؟"

"چه‌قدر بزرگ؟"

"چه‌قدر می‌تونی بزرگ‌شون کنی؟"

"بزرگ‌ترین کاغذی که دارم بیست‌وچار در سی‌وششه."


عکس‌های بزرگ با سنجاق در اطراف اتاق‌ش آویخته می‌شوند.

"بیش‌تر چاپ کن."

"برای چی؟"

"می‌خوام توی اتاقای دیگه هم از اونا داشته باشم"

"فقط همون عکسای خیره؟"

"هر کدومو که خودت می‌خوای."

با نگاتیو عکس‌هایی که در آن‌ها می‌خندد، عکس‌های بیش‌تری چاپ می‌کنم. (اضافه‌بر‌آن شش حلقه‌ عکس دیگر هم می‌گیرم) خیلی زود خانه پر از تصاویر او می‌شود... او همه‌جا هست.


م. تلفن می‌زند تا به من بگوید او هم زنی را اسیر کرده است.

"از چه نژادیه؟"

"تائی. تایلندیه."

"می‌تونه انگلیسی صحبت کنه؟"

"خیلی قشنگ! می‌گه؛ قبلا معلم انگلیسی بوده."

"قدش چه طوره؟"

"هم‌قدِ تو هست. شایدم یه کم بلندتر."

"الآن داره چیکار می‌کنه؟"

"حلقه‌هاشو برق می‌ندازه. بهش کُلی انگشتر دادم. پنج‌تا"

"راضی شد؟"

"فکر می‌کنم. طوری خونه رو براق می‌کنه، که انگارخونه آتیش گرفته. تو فکر می‌کنی ‌معنی‌ش اینه که خیلی مرتب و منظمه؟"

"مجبوری صبر کنی ببینی. مالِ من الآن داره توپ فوتبال‌‌شو پرت می‌کنه!"


"به‌ش یه توپ راگبی دادم. اون یه عشق‌ِ فوتباله! داره توپ‌شو توی سطل زباله پاس می‌ده!"

"این‌طوری که توپ‌فوتباله کثیف می‌شه؟"

"نه! سطل آشغال تمیزه. به‌ش یه سطل آشغال تمیز برای همین دادم."

"کارشو خوب انجام می‌ده؟"

"اون تو هر کاری خوبه!"

در این‌جا مکثی به‌وجود می‌آید. م می‌گوید: " مال‌ِ من فلوت می‌زنه. ازم یه فلوت خواسته."

" مال من هم حتما فلوت می‌زنه ولی ازش نپرسیدم. موردی پیش نیومده."

م. می‌گوید: " بیچاره کیو"

"اوووه. حالا بی‌خیال. نمی‌خواد برای کیو دل بسوزونی."

م. می‌گوید: "کیو هیچ شانسی توی دنیا نداره." و گوشی را می‌گذارد.


می‌گویم: "چی می‌خوای توی نامه بنویسی؟"

"اگه بخوای می‌تونی اونو بخونی. من‌م نمی‌تونم جلوتو بگیرم. اون توئی که قبل از همه اونو توی صندوق پست می‌ندازی!."

"موافق هستی به‌ش نگی کجایی؟"

"خودت که می‌دونی؛ تقریبا غیرممکنه بشه اینو گفت."

"دوستش داری؟"

"شش سال صبر کردم تا بچه‌دار بشم."

"برای چی؟"

" به گمونم مطمئن نبودم."

"حالا مطمئنی؟"

"سن‌م داشت زیاد می‌شد."

"الآن چند سال‌ته؟"

"ماه اوت گذشته سی‌ودوساله شدم."

" به نظر جوون‌تر می‌آی"

"نه. این‌طور نیست."

قدش بلند است و موهای بلند تیره‌ای دارد که در حقیقت بعضی از آن‌ها قبلا خاکستری شده‌اند. می‌گوید: "اولین‌باری که تو رو دیدم مثل یه لُرد مشروب می‌خوردی."


وقتی برای اولین باهاش مواجه شدم (در یک جمعِ دوستانه‌ی کاملا معمولی، توی یک مهمانی مشروب‌خوری) مچ دست‌ام را گرفت و سرِآخر؛ ذره ذره و با حالتی دیوانه‌وار و مضطرب دست‌ها را به چنگ خودش درآورد. در همان حال به آرامی درباره‌ی یک فیلم یا چیز دیگری صحبت می‌کرد. فکر می‌کنم زن شگفت‌آوری باشد.


او می‌خواهد به کلیسا برود!


"امروز یک‌شنبه‌س"

"من بیست سالی می‌شه که توی یک کلیسا رو ندیدم. مگر توی اروپا اون‌هم کلیسای جامع."

"می‌خوام برم کلیسا."

"چه نوع‌ش؟"


"تو پروتستانی؟"

"یه زمانی بوده‌م."

در صفحات راهنما، یک کلیسای پروتستان پیدا می‌کنم.

عینا شبیه یک زوج؛ پهلو به پهلوی هم روی نیمکت می‌نشینیم. او یک لباس کتانی خردلی‌رنگ پوشیده که اندامش را با آرامش و اطمینان روز یکشنبه وفق داده است. دو کشیش روی صندلی‌های نقش‌داری که دو طرف جایگاه قرار دارند نشسته اند و مراسم دعا بین آن‌دو ردوبدل می‌شود. یکی جوان‌ست و یکی مسن. آن‌جا پشت سرمان یک گروه از هم‌خوانان هستند و یک تک‌خوان تنور که صدایش به‌طور تکان‌دهنده‌ای خوب است، آن‌قدر که من برای دیدن‌اش سرم را برمی‌گردانم.

ما همان‌طور که در نسخه‌ی دستورات دعا دیکته شده؛ همراه با دیگران می‌نشینیم و برمی‌خیزیم و آواز می‌خوانیم. کشیشِ پیر، لاغر، دماغ‌عقابی، با موهای سفید تراشیده و رَدای سیاه و قبایی که حاشیه‌ی پهن‌ش سفید است؛ در جایگاه می‌ایستد.

کشیش می‌گوید: "فداکاری" لحظه‌ای به سقف بالای سر گروه‌هم‌خوانان خیره می‌شود و دوباره اندیشه‌اش را بیان می‌کند: "فداکاری!"

موعظه‌ای واقعا ستودنی که شامل نقل‌قول‌هایی از یوری‌پدس و ا.ای.هاوس‌من است به ما عرضه می‌شود. بعد از مراسم دعا با ماشین به خانه برمی‌گردیم و دوباره او را می‌بندم.


واقعیت این است که کیو هیچ‌وقت نمی‌تواند یکی را گیر بیاورد. راهکار او خیلی پرت و ناشیانه است. او برای این خوب است که با یک کیسه‌ کرباسی دور و اطراف بخزد.

پ. از دارت استفاده می‌کند که آن را با وسیله‌ای شبیه نیویورک‌تایمز یک‌شنبه پرتاب می‌کند.

د. از شطرنج استفاده می‌کند، البته این روش محدوده‌ی عملکرد او را قدری محدود می‌کند.

س. از طلسمی استفاده می‌کند که از مادربزرگ‌ش به او رسیده است.

ف. از بیماری‌اش استفاده می‌کند.

ت. از یک کمند استفاده می‌کند. او می‌تواند یک حلقه‌ی بیست‌فوتی درست کند و به‌طور مبهوت‌کننده‌ای همان‌طورکه آن‌را چرخان نگاه‌داشته، با چکمه‌های دست‌دوزِ صدوپنجاه‌دلاری‌اش به داخل و بیرون حلقه‌ بپرد.

ص. در مقابلِ قانونی که در این ایالت از آهوها محافظت می‌کند به استفاده از نورافکن متهم است. قانون چیزی درباره‌ی زن‌ها نمی‌گوید.

گ. از شوریدگیِ دیونسیوسی [1] اش استفاده می‌کند.

ل. استاد است. به‌گمان‌م تا حالا چهارتایی داشته باشد.

من از جک دانیل [2] استفاده می‌کنم.


کنار یکی از تصاویر "خیره" ایستاده ام و دارم فکر می‌کنم نامه را با بخار باز کنم یا نه. احتمالا یک درخواستِ کمکِ کاملا کلیشه‌ای ست.

به این نتیجه می‌رسم که بهتر است ندانم چه چیزی داخل آن است و آن را همراه با صورت‌حساب تلفن و یک اعانه‌ی جزئی (25دلار) برای نیتِ خوبِ فراموش‌شده‌ای توی صندوق پست می‌اندازم.


"ما با هم می‌خوابیم، درسته؟"

"چرا در این باره حرف می‌زنی؟"

"این کمترین جنبه‌یِ غیرعادی توی زندگی‌ِ مشترکِ موقت ماس. اون‌قدر عادی‌‌ه که به نون‌خوردن می‌مونه."

به من می‌گوید که چه‌قدر و چگونه. بعضی اوقات به من الهام می‌شود و آن موقع نیازی به هیچ دستورالعملی ندارم. یک بار با چسب لفافه کف اتاق جایی که عشق‌بازی کرده بودیم یک علامت ضرب‌در زدم. وقتی آن‌را دید خندید. بعضی اوقات می‌توانم او را سرگرم کنم.

او به چه‌چیز فکر می‌کند؟ البته، نمی‌دانم. شاید او این‌را مثل یک پرانتز در زندگی "واقعی"اش تلقی می‌کند. مثل ماندن در بیمارستان یا عضو بودن در یک هیات ژوری در مهمانخانه‌ی هالیدی در طول یک محاکمه‌ی آدم‌کشی. من بزهکارانه او را دزدیدم و به‌خاطر همین آشکارا مجرم هستم. امری که او را مجاب می‌کند خیلی از روی دل‌سوزی به من نگاه کند. او زن خارق‌العاده‌ای‌ست و خودش هم می‌داند که خارق‌العاده است و همین باعث می‌شود مغرور بودنش موجه باشد.

ریسمان چهل فوت طول دارد(یعنی او آزادانه می‌تواند چهل فوت در هرطرف حرکت کند). در حقیقت قیطانی از پنبه‌ی براق به شماره‌ی رنگ1443 است.

او درباره‌ی من چه فکر می‌کند؟ دیروز به من حمله کرد و از روی کینه سه بار با کتاب جیبی "وایکینگ‌میلتون" به شکم‌م زخم زد. بعد من در اتاقش به او سر زدم و او به گرمی از من پذیرایی کرد. به من اجازه داد نرمش کردن‌ش را نگاه کنم.

هر تمرین اسمی دارد و حالا من اسم همه‌شان را می‌دانم: بومرنگ، طالبی، پراندنِ کپل، الماس، شلاق، آغوش، نورافکن، نشیب‌وفراز، پل، پرچم، پیچ‌وتاب، قو، تیروکمان، لاک‌پشت، هرم، توپ‌هندبال و آکاردئون.

حرکات به‌طور حیرت‌انگیزی اروتیک‌اند. کنارش زانو ‌زدم و به آرامی لمس‌ش کردم. لبخند زد و گفت؛ حالا نه. به اتاق‌م رفتم و تلویزیون نگاه‌کردم. "دنیای‌پهناور ورزش" یک مسابقه‌ی فوتبال در سائوپائولو.


زنِ اسیر پیپش را دود می‌کند. پیپ انحنای بلند و باریک برازنده‌ای دارد و کاسه‌ی چینی گل‌سرخی. شام تخم شاه‌ماهی با کره‌ی سویا داریم.

ناگهان می‌گوید: "اون مثل کسی‌ه که پنج‌تا چتر روی کون‌ش برافراشته"


"شوهرم. اون خیلی محجوبه. البته اصلا غیر عادی نیس. آدمای بزرگ محجوب هستن. خیلی از مردم؛ حتی تو"

عطر توتون مخصوص‌ش (ترکیب زنانه) اطراف‌مان را فرا گرفته‌ست.

" همه چیز تقریبا مثل یک فیلمه. ایرادی هم نداره. من فیلم دوست دارم"

کمی اوقات‌تلخ می‌شوم. توی این همه فشار او چه طور فکر می‌کند فیلم است؟

" فیلم نیست."

او می‌گوید: " هست، هست، هست، هست."


م. با هیجان زیاد تلفن می‌کند. می‌گوید: "مال من مریضه..."

"چی شده؟"

" نمی‌دونم. بی‌اشتهاس. غذا نمی‌خوره. هیچی رو برق نمی‌ندازه. فلوت‌شو نمی‌زنه."

مال م. از زن‌هایی‌ست که باسن‌های کوچک خوش‌ترکیبی دارند و زیبایی‌شان کم نیست.

گفتم:"افسرده شده."


"این اصلا خوب نیس"


وانمود کردم دارم فکر می‌کنم. م. دوست دارد وضعیتش جدی گرفته شود.

"باهاش صحبت کن. اینو بگو: روح من آکنده از بانویم است؛ در بهشت؛ زندانی."

"اینارو از کجات در آوردی؟"

" اینا کلمات قصاره. فوق‌العاده اثرگذارن"

" سعی می‌کنم این کارو بکنم؛ آکنده؛ زندانیِ بهشت."

"نه. در بهشت و زندانی. البته اون‌طور که تو گفتی آهنگ بهتری داره. بهشت در آخر."

"باشه. همون‌طوری می‌گم. ممنون. مال خودمو بیشتر از اندازه‌ای که تو مال خودتو دوست داری دوست دارم."

"نه. نداری."

شست خودم را گاز گرفتم و به او هم گفتم همین‌کار را بکند.


پستچیِ‌تنبل جوابی برای نامه‌اش می‌آورد. دیدم که دارد پاکت‌ش را باز می‌کند. می‌گوید: "حروم‌زاده"

"چی گفته؟"

"عجب تخم حرومیه"


"این شانس رو بهش داده‌بودم که با اسب سفید برای رهایی من بیاد. – یکی از فرصتهای باارزشی که زندگی به آدم تقدیم می‌کنه.- و اون درباره‌ی این زر زده که اون و بچه به چه خوبی دارن با هم زندگی می‌کنن. درباره‌ی این‌که حالا دیگه دختره به ندرت گریه می‌‌کنه و چه‌قدر خونه آرومه."

با خوشحالی گفتم: "حروم‌زاده!"

"می‌تونم ببینمش که توی آشپزخونه، کنار مایکروویو نشسته و داره مجله‌‌ی رولینگ‌استون‌شو می‌خونه."

"اون رولینگ‌استون می‌خونه؟"

" فکر می‌کنه رولینگ‌استون یه چیز اساسی‌ه."


"اون نباید رولینگ‌استون بخونه. اون مجله مال سن وسال اون نیست. اون سنش زیاده. کثافتِ احمق."

"تو عصبانی هستی..."

"خیلی هم درسته."

"چی‌کار می‌خوای بکنی؟"

یک لحظه به فکر فرو می‌رود. سرانجام به خودش می‌آید و می‌گوید: "دستت چی شده؟"

دست بانداژ شده‌ام را به پشتم می‌برم و می‌گویم: " هیچی" (واضح است که شستم را نکنده‌ام ولی خیلی شدید گازش گرفته‌ام.)

می‌گوید: " منو به اتاق‌م ببر و ببندم. تا یه مدت ازش متنفرم."

او را به اتاقش بر می‌گردانم و خودم هم به اتاقم می روم و به "دنیای‌پهناور ورزش"ام می‌رسم. –مسابقات بین‌المللی شمشیربازی در بلگراد.


امروز صبح سر میز صبحانه حمله‌ای خشم‌آلود از طرف زنِ‌اسیر به من شد. من یه بی‌معنی هستم. یک آدم مزخرف، یک تماشاچی تلویزیون، یک آدم چرندگو، یک کله‌خراب؛ یک هیولای ترسو که توی کمین است و .. و .. و آن‌قدر هم مرد نیستم که... از این گذشته خیلی هم مشروب می‌خورم. کاملا درست است، من بیشتر اوقات چنین فکرهایی درباره‌ی خودم می‌کنم. مخصوصا نمی‌دانم چرا به‌محض این‌که از خواب بلند می‌شوم.

کمی گوشت نمک‌زده‌ي کانادایی می‌خورم. با لذت می‌گوید: "و یک بی‌مسئولیت که...یکی که..." او را در تصویریاب دوربین پنتاکسم ثابت می‌کنم و یک سری عکس جدید از او در حالت خشم می‌گیرم.

مشکلی که با اسیر کردن یک نفر پیش می‌آید این است که تقریبا بهتر شدن اوضاع یا رسیدن به وضعیت ابتدایی غیرممکن است. می‌گوید: "اون می‌خواد بچه رو از من دور کنه. اون می‌خواد بچه‌رو برای خودش نیگه داره. اون بچه رو اسیر کرده."

"من مطمئنم وقتی برگردی اون اون‌جاست."

"کی برمی‌گردم اون‌جا؟"

"اون دست خودته. تو تصمیم می‌گیری."


چرا نمی‌توانم با یکی ازدواج کنم و با آسودگی با او زندگی کنم؟ دارم سعی می‌کنم این کار را بکنم.

" دوباره ازم عکس بگیر."

"به اندازه‌ی کافی ازت عکس گرفتم. نمی‌خوام بیش‌تر بگیرم."

"پس من سه‌شنبه می‌رم دنبال کار خودم."

"باشه. سه‌شنبه فرداست."

"فردا سه‌شنبه‌ست؟"



توپ فوتبال را قاپید و وانمود کرد می‌خواهد از پنجره بیرون بیاندازد.

"هیچ‌وقت شده یکی رو که قبلا اسیر کردی یک بار دیگه اسیر کنی؟"

" تقریبا بی‌سابقه‌ست."


"اتفاق نیافتاده."


"خب نشده."

"فردا... اوه..."

به آشپزخانه می‌روم و شروع به شستن ظرف‌ها می‌کنم. هر چه بیش‌تر کارهای خرده‌ریز را انجام می‌دهی ملایم‌تر به تو نگاه می‌کنند. این را فهمیده‌ام.


رفتم به اتاقش. ل. آن‌جا بود. پرسید: "چه اتفاقی برای دستت افتاده؟" گفتم: "هیچی" فقط یک آن به بانداژ دستم نگاه کردند. خیلی کم. پرسیدم: "تو اونو اسیر کردی؟" ل. در این کار استاد بی‌نظیری‌ست. مثل اُ. جی. سیمپسون[3] ما را از راه به‌در می‌کند.

زن گفت: "من اونو گرفتم"

"یک دقیقه صبر کن! قرار نبود این‌طوری بشه."

زن گفت: "من قوانین رو تغییر دادم. خوشحال می‌شم یه نسخه از قوانین جدیدی رو که این‌جا؛ روی این کاغذ رسمی نوشتم بهت بدم."

ل. مثل یک راسو پوزخند می‌زند. معلوم است که از این که به دست یک زنِ زیبا اسیر شده خوشحال است.

می‌گویم: "یک دقیقه صبر کن. هنوز که سه‌شنبه نیس!" به ل. لبخند می‌زند و می‌گوید: "خیالی نیست!"

به آشپزخانه می روم و با پاک‌کننده‌، شروع می‌کنم به سابیدن اجاق‌گاز. چه ابتکاری به خرج داده با این تغییر قانون‌اش! او واقعا روحیه‌ی کمیابی دارد. بعضی اوقات در خواب می‌گوید: "سس فرانسوی-روسی" یا "روغن‌وسرکه" از این استنباط می‌کنم که زمانی در زندگی‌اش گارسونی کرده‌است.


زن اسیر از همان‌جایی که ایستاده پُشتک‌وارو می‌زند. دیوانه‌وار برای‌ش کف می‌زنم. شستم درد می‌گیرد.

"ل. کجاس؟"

"بیرونش کردم."


"چیستان‌هاش جالب نبودن. از این گذشته ازم یه طرح کشیده‌بود که دوستش نداشتم."

طرحی زغالی را نشانم می دهد (مهارت ل. زبانزد است) که حقیقتا در آن زیبایی کمی از او نشان داده‌شده بود. او باید از عکس‌های من هول شده‌باشد که نتوانسته از آن‌ها پیشی بگیرد.

"بیچاره ل."

زنِ اسیر پُشتک دیگری می‌زند. دوباره برای‌ش کف می‌زنم. امروز سه‌شنبه‌ است یا چهارشنبه؟ نمی‌توانم به یاد بیاورم.

می‌گوید: "چارشنبه... چارشنبه بچه می‌ره رقص. بعدش هم شب رو معمولا با پال‌رجیناش می‌گذرونه، چون رجینا نزدیک سالن رقص زندگی می‌کنه. پس واقعا برگشتن من توی چارشنبه فایده‌ای نداره."

یک هفته بعد او هنوز با من است. او ذره‌ذره و به‌تدریج راهی‌می‌شود. اگر موهایش را بتراشم؛ هیچ‌کس به‌غیر از خودم دوستش نخواهد داشت. اما او نمی‌خواهد من موهایش را بتراشم.

به‌خاطر او پیراهن‌های مختلفی می‌پوشم؛ قرمز، نارنجی، نقره‌ای. سرتاسر شب دست‌های هم‌ را می‌گیریم.


[1] خداى شراب و ميگسارى و زراعت

[2] نوعی مشروب

[3] قهرمان مشهور آمريكايي که به اتهام قتل همسر و يك كارگر رستوران محكوم به زندان شده بود.


ترجمه‌ی داستان بارتلمی به‌عنوان یکی از طلایه‌داران داستان پست‌مدرن تنها از این جهت می‌تواند مهم باشد که مصداقی برای تئوری‌های روا و ناروایی که این سال‌ها درباره‌ی پست مدرنیسم و داستان پست‌مدرن صادر می‌شود، به دست داده باشیم. وگرنه توصیه‌ی این‌گونه داستان در وضع غم‌بار ادبیات داستانی امروزی ایران و رابطه‌ی ناراحت‌کننده‌ی مردم با کتاب به هیچ‌وجه صحیح نیست چه این‌که خیلی از نویسنده‌گان این‌روزی ما انواع جدیدی را تحت این نام به روبه‌روی مخاطب می‌گذارند و واکنش مخاطب را هم که ناگفته می‌بینیم. بگذریم... داستان بالا نمونه‌ی خوبی برای داستان پست‌مدرن است. تحت همان تعریف عمومی که از این نحله می‌شود؛ روایت گسسته و مثله‌مثله‌شده‌ی جهانِ مثله‌مثله‌شده. ناگفته پیداست بسیاری از ویژگی‌های زبانی، نمادی و مضمونی این نوع داستان در ترجمه قابل انتقال کامل نیست.

نقل از سایت قابیل
admin replied: 12/10/05
عکس رنگی
شب از رویاهایم عکس سیاه و سفید گرفتم
در حوضچه های چشمان پر از اشگ انداختم
تا در تاریکخانه روز
ظاهر شوند

هنوز خورشید سر نزده بود
که پیدا شدند
همه زیبا، همه خوشبو، همه شیرین
همه رنگی

شعری از همایون صنعتی - نوامبر ۲۰۰۵
admin replied: 12/23/05
P.U.-litzer Prizes for 2005
by Norman Solomon
More than a dozen years ago, I joined with Jeff Cohen (founder of the media watch group FAIR) to establish the P.U.-litzer Prizes. Ever since then, the annual awards have given recognition to the stinkiest media performances of the year.

It is regrettable that only a few journalists can win a P.U.-litzer. In 2005, a large volume of strong competitors made the selection process very difficult.

And now, the fourteenth annual P.U.-litzer Prizes, for the foulest media performances of 2005:

"FIRST DO SOME HARM" AWARD -- Radio reporter Michael Linder

Linder, a correspondent for KNX Radio in Los Angeles, was a media observer at the Dec. 13 execution of Stanley Tookie Williams by lethal injection. In a report that aired on a national NPR newscast, Linder said: "The first hint that it would be a difficult medical procedure came as they tried to insert the needle into his right arm." Medical procedure? During his brief report, Linder used the phrase twice as he described the execution. George Orwell's ears must have been burning.

SELF-PRAISE STEALTH PRIZE -- William Kristol and Charles Krauthammer

Effusive with praise for George W. Bush's second inaugural address on Jan. 20, Kristol told Fox News viewers that they'd just watched "a very eloquent speech ... one of the most powerful speeches, one of the most impressive speeches, I think I've seen an American president give." Appearing on the same network, Krauthammer was no less enthusiastic as he likened Bush to John F. Kennedy and called the speech "revolutionary." But neither pundit mentioned that they'd been advisers who helped to write the speech.


"You must know the difference between dissent from the Iraq war and the war on terror and undermining it," O'Reilly told his national audience on June 20. "And any American that undermines that war, with our soldiers in the field, or undermines the war on terror, with 3,000 dead on 9/11, is a traitor. Everybody got it? Dissent, fine; undermining, you're a traitor. Got it? So, all those clowns over at the liberal radio network, we could incarcerate them immediately. Will you have that done, please? Send over the FBI and just put them in chains, because they, you know, they're undermining everything and they don't care, couldn't care less."

MICKEY MOUSE JOURNALISM PRIZE -- Correspondent Mike Barz and ABC

During a Sept. 12 report that aired on ABC's "Good Morning America," Barz explained: "Based on all the smiles on all the faces of the children ... it looks like the magic of Disney is taking hold in China." It was a very upbeat report about a new Disney-owned theme park -- on a TV network owned by Disney.

OUTSOURCED TO THE PENTAGON AWARD -- New York Times reporter Judith Miller

In October, after pressure built for Miller to explain her prewar reliance on dubious sources while frequently reporting that Saddam Hussein's regime had weapons of mass destruction, she agreed to be interviewed by the Times. The newspaper's Oct. 16 edition quoted her as saying: "WMD -- I got it totally wrong. The analysts, the experts and the journalists who covered them -- we were all wrong. If your sources are wrong, you are wrong." But easily available sources were not "all wrong." Many experts -- including weapons inspectors Mohamed ElBaradei, Hans Blix and Scott Ritter -- rebutted key White House claims about WMDs month after month before the invasion.


During a Nov. 21 appearance on CNN's "Larry King Live," the famous Washington Post journalist struggled to explain why -- for more than two years -- he didn't disclose that a government official told him the wife of Bush war-policy critic Joe Wilson was undercover CIA employee Valerie Plame. Even after the Plame leaks turned into a big scandal rocking the Bush administration, Woodward failed to tell any Post editor about his own involvement -- though he may have been the first journalist to receive one of those leaks. What's more, in TV and radio appearances, he disparaged the investigation by Special Counsel Patrick Fitzgerald.

PRIME SLIME NEWS AWARD -- Nancy Grace and CNN Headline News

Since debuting in late February, the hour-long nightly "Nancy Grace" program has broken new ground with salacious prime-time programming on a so-called news channel. Promoted as "one of TV's most experienced and passionate legal analysts ... drawing on her unique perspective as a former violent crimes prosecutor and as a crime victim herself," the host has taken prime-time "news" to new cesspools of prurience and exploitation of human suffering. "This is no script, no made-for-TV drama, it's the real thing," Grace promises, "real people with real stories." On a typical evening, the show led with these stories: "Tonight, breaking news. Human bones, human teeth -- police come across a gruesome scene at a Wisconsin car salvage yard, where they say it looks like somebody may have burned a body. ... Plus, a husband in court today for spiking his wife`s Gatorade with anti-freeze, enough to kill her."

Norman Solomon is the author of the new book "War Made Easy: How Presidents and Pundits Keep Spinning Us to Death." For information, go to:

Published on Tuesday, December 20, 2005 by
Announcing the P.U.-litzer Prizes for 2005
by Norman Solomon

More than a dozen years ago, I joined with Jeff Cohen (founder of the media watch group FAIR) to establish the P.U.-litzer Prizes. Ever since then, the annual awards have given recognition to the stinkiest media performances of the year.

It is regrettable that only a few journalists can win a P.U.-litzer. In 2005, a large volume of strong competitors made the selection process very difficult.

And now, the fourteenth annual P.U.-litzer Prizes, for the foulest media performances of 2005:

"FIRST DO SOME HARM" AWARD -- Radio reporter Michael Linder

Linder, a correspondent for KNX Radio in Los Angeles, was a media observer at the Dec. 13 execution of Stanley Tookie Williams by lethal injection. In a report that aired on a national NPR newscast, Linder said: "The first hint that it would be a difficult medical procedure came as they tried to insert the needle into his right arm." Medical procedure? During his brief report, Linder used the phrase twice as he described the execution. George Orwell's ears must have been burning.

SELF-PRAISE STEALTH PRIZE -- William Kristol and Charles Krauthammer

Effusive with praise for George W. Bush's second inaugural address on Jan. 20, Kristol told Fox News viewers that they'd just watched "a very eloquent speech ... one of the most powerful speeches, one of the most impressive speeches, I think I've seen an American president give." Appearing on the same network, Krauthammer was no less enthusiastic as he likened Bush to John F. Kennedy and called the speech "revolutionary." But neither pundit mentioned that they'd been advisers who helped to write the speech.


"You must know the difference between dissent from the Iraq war and the war on terror and undermining it," O'Reilly told his national audience on June 20. "And any American that undermines that war, with our soldiers in the field, or undermines the war on terror, with 3,000 dead on 9/11, is a traitor. Everybody got it? Dissent, fine; undermining, you're a traitor. Got it? So, all those clowns over at the liberal radio network, we could incarcerate them immediately. Will you have that done, please? Send over the FBI and just put them in chains, because they, you know, they're undermining everything and they don't care, couldn't care less."

MICKEY MOUSE JOURNALISM PRIZE -- Correspondent Mike Barz and ABC

During a Sept. 12 report that aired on ABC's "Good Morning America," Barz explained: "Based on all the smiles on all the faces of the children ... it looks like the magic of Disney is taking hold in China." It was a very upbeat report about a new Disney-owned theme park -- on a TV network owned by Disney.

OUTSOURCED TO THE PENTAGON AWARD -- New York Times reporter Judith Miller

In October, after pressure built for Miller to explain her prewar reliance on dubious sources while frequently reporting that Saddam Hussein's regime had weapons of mass destruction, she agreed to be interviewed by the Times. The newspaper's Oct. 16 edition quoted her as saying: "WMD -- I got it totally wrong. The analysts, the experts and the journalists who covered them -- we were all wrong. If your sources are wrong, you are wrong." But easily available sources were not "all wrong." Many experts -- including weapons inspectors Mohamed ElBaradei, Hans Blix and Scott Ritter -- rebutted key White House claims about WMDs month after month before the invasion.


During a Nov. 21 appearance on CNN's "Larry King Live," the famous Washington Post journalist struggled to explain why -- for more than two years -- he didn't disclose that a government official told him the wife of Bush war-policy critic Joe Wilson was undercover CIA employee Valerie Plame. Even after the Plame leaks turned into a big scandal rocking the Bush administration, Woodward failed to tell any Post editor about his own involvement -- though he may have been the first journalist to receive one of those leaks. What's more, in TV and radio appearances, he disparaged the investigation by Special Counsel Patrick Fitzgerald.

PRIME SLIME NEWS AWARD -- Nancy Grace and CNN Headline News

Since debuting in late February, the hour-long nightly "Nancy Grace" program has broken new ground with salacious prime-time programming on a so-called news channel. Promoted as "one of TV's most experienced and passionate legal analysts ... drawing on her unique perspective as a former violent crimes prosecutor and as a crime victim herself," the host has taken prime-time "news" to new cesspools of prurience and exploitation of human suffering. "This is no script, no made-for-TV drama, it's the real thing," Grace promises, "real people with real stories." On a typical evening, the show led with these stories: "Tonight, breaking news. Human bones, human teeth -- police come across a gruesome scene at a Wisconsin car salvage yard, where they say it looks like somebody may have burned a body. ... Plus, a husband in court today for spiking his wife`s Gatorade with anti-freeze, enough to kill her."

Norman Solomon is the author of the new book "War Made Easy: How Presidents and Pundits Keep Spinning Us to Death." For information, go to:
Published on Tuesday, December 20, 2005 by
admin replied: 12/28/05
Back in the wardrobe kids!
Strange and familiar persian names in the fourth volume of The Chronicals of Narnia:
Prince Caspian, the evil King Miraz and the Lion Aslan. I wonder if the author C.S. Lewis was influenced by the Persian Myths ? If anyone has an answer. DK

The young stars of the eagerly awaited Christmas blockbuster The Lion, The Witch And The Wardrobe are already getting ready for further adventures in Narnia.
William Moseley, Anna Popplewell, Skandar Keynes and Georgie Henley - who play the siblings Peter, Susan, Edmund and Lucy in C.S. Lewis's mammoth fantasy tale - are on stand-by to be in the film Prince Caspian, one of the seven books in Lewis's Chronicles Of Narnia series.

The first film - about four children who, to escape the Blitz in London, are sent to the country and enter a wardrobe to discover a barren land where it's always winter but never Christmas, full of mythical creatures and an evil White Witch - has its world premiere in London on December 7. It has been chosen as this year's Royal Film to aid the Cinema and Television Benevolent Fund.

"We've got a script nearly ready, but The Lion, The Witch And The Wardrobe has to come out and do well first before we get the green light," Perry Moore, the film's executive producer, told me.

Moore, who has written the lavish illustrated companion book about the making of the picture, added that Prince Caspian was the next logical choice because it features all four of the children.

"We want the kids back before they get too old to do it again," he said of the young actors, who all live in Britain and were chosen during a two-year search in which 4,000 children were auditioned. "In Prince Caspian the story is set a year later and they're called back to Narnia in another crisis," said Moore, who works for Walden Media, studio behind the movie.

Prince Caspian would, like The Lion, The Witch And The Wardrobe, shoot on location in New Zealand using the Weta Workshop special effects company where The Lord Of The Rings trilogy and the forthcoming King Kong were filmed. It was Moore who spent several years pursuing the rights to the collection of seven books.

At one point, when the rights were held by another film company, it was going to be re-located to present-day Los Angeles after an earthquake.

"They thought children wouldn't understand the original, so they changed Turkish Delight (a major plot point in the story) for hot dogs and hamburgers," he added.

Worse was to come. "The most ludicrous statement I heard was that they had Janet Jackson as the White Witch, so I made this very strange vow to rescue this childhood treasure," said Moore, who read the books from age seven and spent as much time as he could exploring the backs of wardrobes.

Andrew Adamson, the director of the Shrek films, is putting the finishing touches to The Lion, The Witch And The Wardrobe, which stars Tilda Swinton as the White Witch and James McAvoy as Mr Tumnus, with Liam Neeson providing the voice of Aslan the lion.
admin replied: 01/16/06
Stop the Massacre Colin ...
After portraying the Gay icon in Oliver Stone's Alexander, Colin Farrel takes on another Historical Epic as John Smith and impossible love story with Indian native Pocahontas in upcoming Terrence Malik remake of American myth.

Official website:

The New World directed by Terence Malik

In 1607, John Smith (Colin Farrell) was part of a small fleet of ships that set sail from England to find mysterious new worlds on the other side of the Atlantic. They landed in Virginia, immediately meeting up with "The Naturals," a Powhatan tribe of Native-Americans who apprehensively greeted the strangers, waiting for them to turn around and leave. Among the tribe is Pocahontas (Q'Orianka Kilcher), a teenage girl who takes an immediate liking to Smith, eventually saving him from execution. Amidst the turmoil of the two cultures bent on war, Smith and Pocahontas form an intimate bond, which is tested when Smith is forced to choose between sides, and Pocahontas is slowly Europeanized ...

admin replied: 01/16/06
Marla Ruzicka on Big Screen
Marla Ruzicka will be portrayed by Kirsten Dunst who is currently shooting Sofia Coppola's Marie Antoinette
admin replied: 02/09/06
What Women Demand in 1955
Last night , as I was browsing the website of ANC in South Africa, I came across of the following. Reflecting on February being black history month in US, I thought of sharing the following with you. It is interesting to notice that many articles of what women wanted in 1955 South Africa is still on the agenda for African- American women in US 61 years later.
With all my respect and love for the women who participated in the struggle for freedom and justice in South Africa.
Elahe Amani

'What Women Demand'
Compiled in Preparation for the Congress of the People, 1955. FSAW II A(1)
We Demand
Four months maternity leave on full pay for working mothers.
Properly staffed and equipped maternity homes, ante-natal clinics, and child welfare centres in all towns and villages, and in the reserves and rural areas.
Day nurseries for the children of working mothers.
Nursery schools for the pre-school children.
Birth control clinics.
We demand these for all mothers of all races.
We Demand
Compulsory, free and universal education from the primary school to the University.
Adequate school feeding and free milk for all children in day nurseries, nursery schools, and primary and secondary schools.
Special schools for handicapped children.
Play centres and cultural centres for school children.
Properly equipped playgrounds and sportsfields.
Vocational training and apprenticeship facilities.
We demand these for all children of all races.
We Demand
Proper houses at rents not more than 10 per cent of the earnings of the head of the household.
Indoor sanitation, water supply and proper lighting in our homes.
The right to own our own homes and the land on which we build them.
The right to live where we choose.
Housing loan schemes at low rates of interest.
Lighting in our streets.
Properly made roads and storm water drainage.
Adequate public transport facilities.
Parks and recreation centres.
Sportsfields and swimming pools.
Public conveniences.
We demand these for all people of all races.
We Demand
Better shopping facilities, particularly in the non-European townships.
More dairies, and full supplies of pasteurised whole milk.
Mobile vegetable markets.
Subsidisation of all protective foods: Bread, Meal, Meat, Milk, Vegetables and Fruit.
Controlled prices for all essential commodities: Food, Basic Clothing, Fuel.
Fair rationing of essential foods and fuel when in short supply.
We demand these for all people in all places.
We Demand
The right of all people to own and work their own farms.
The development of all uncultivated land.
The fair distribution of land amongst all people.
The mechanisation of methods of food production.
The scientific improvement of land by:
Irrigation and intensive farming.
Control of soil erosion and improvement of the soil.
Supply of seed to all people producing from the land. Efficient organisation of the distribution and marketing of food.
We demand sufficient food for all people.
We Demand
More and better land for the reserves.
Schools for children living in the reserves.
Maternity, medical and social services in the reserves.
Shops and controlled prices in the reserves.
Planned agricultural development of the reserves.
The abolition of migratory labour which destroys our family life by removing our husbands and which destroys their health through the conditions of their labour and the compound system.
We demand that the reserves become food producing areas and not reservoirs of cheap labour.
We Demand
The transfer of trust farms to the ownership of the African people.
The abolition of convict farm labour.
The payment of minimum cash wages for all men and women on farms.
The abolition of child labour on the farms.
The abolition of the 'tot' system.
Free compulsory universal education for all children in rural areas.
Paid holidays for all farm workers.
The inclusion of farm workers in all industrial legislation.
We demand these rights for all people in the rural areas.
We Demand
That equal invalidity and old age pensions be paid for people of all races.
Homes and proper care for all aged and sick people.
National medical services for all sick people.
Adequate and equal hospital services for all people.
Increased cost of living allowances adequate to meet the rising cost of living.
That all African workers in all spheres of employment be covered by unemployment insurance and illness allowances.
The consolidation of part of the cost of living allowance into basic wages.
That no person be required to carry a pass or reference book.
Equal rights for all people.
We demand these fundamental rights for all people.
We Demand for all women in South Africa
The right to vote.
The right to be elected to all State, Provincial or Municipal bodies.
Full opportunities for employment in all spheres of work.
Equal pay for equal work.
Equal rights with men in property, in marriage, and in the guardianship of our children.
And together with other women all over the world.
We Demand
The banning of atomic and hydrogen bombs.
The use of the atom for peaceful purposes and the betterment of the world.
That there shall be no more war.
That there shall be peace and freedom for our children.
1. This list of demands was drawn up by the Transvaal FSAW for submission to the convenors of the Congress of the People for incorporation in the Freedom Charter. It was first presented on 29 May 1955 and went through various revisions.
The document provoked a lot of discussion as it contained several controversial matters. One was that it appeared to accept the notion of separate reserves for African people; the other was that it called for birth control clinics - an advanced demand for that time.
admin replied: 03/13/06
زن نخست آموزگار
از مازيار قويدل

ايـرانـی زنم،
افغـان زنـم.
مهـر و ماهم خـوان
کـه پـروينـم،
فخـر تاجيکـان و افغـانـم،

فـر ايـرانـی زنـم.

زن انسـانـم،
اهـورايـی تنـم.
نخسـت آموزگـارم،
زر انگشتـان
آهـن عـزم،
خـار چشـم تنـگ دشمنـم.

گـر حجـابی بـر نمـی تـابـم
خـورشيـدم، نيـارم پشُـت ابـر،
سَـروِ ناز
آزاده ی باغـم
گَـو و گـرد آفـريـدم
سـرور و سـردار و سـرباز
افتخـار ميهنـم.

مـن نخسـت آموزگـاران
پـر ز دانـش دامنـم
نخسـت آموزگـارم
ايــرانــی زنــم.

بهار 2002، 3740 زرتشتی ايرانی.
maryam2005 replied: 03/15/06
Rooz jahni zan dar Sanandaj
Ba tabrik mojadad 8 Mars be khanomhay aziz

Gozareshi az marsem rooz jahni zan dar shahre Sanandaj


Gozaresh tasviri
admin replied: 03/18/06
تعريفی از هفت سين
زرتشت زمين را دارای 7 بخش ميدانست ؛

آرامگاهِ کوروشِ بزرگ 7 پله دارد؛

تجزيه نورِ خورشيد 7 رنگ ميدهد؛

7 سالِ کودکی؛

عجايبِ هفتگانه؛

7 آتشکده زرتشت: آذرنوش، آذرمهر، آذرآبادگان، آذرتشت، آذرخرداد…..؛

7 پله ومرامِ اعتقادی برای رسيدن به عرفان زرتشتی وجود دارند: کلاغ، ميهمان، سرباز، شير، پارسی، خورشيد، پير(پدر)، که شير وخورشيد نمادِ پرچمِ ايرانيان شد.

به روايتِ ديگر هفت سين، نشانه هفت دانه گياهی است که ميتوان با آن سبزه نوروز را تهيه کرد: جو، ماش، عدس، ارزن، لوبيا، نخود؛

در زمانهای پارسيانِ کهن، مردم از هر هفت دانه، سبزه می پروراندند(10 روز قبل از نوروز) و ظروفِ آنرا بر سر درِ خانه های خود ميگذاشتند و هر کدام بيشتر و بهتر سبز ميشد، نشانه پر ثمریِ آن محصول برای کاشت در آن سال بود(سنت).

در اصل 7 س، بمعنای هفت سپندان(فرشته) ميباشد، که 6 تای آن الگوی 6 ابر فرشته در آيينِ زرتشتی ميباشند و هفتمين اهورا مزدا ميباشد، که بر آن اساس نامِ ماههای ايرانی نيز انتخاب شده اند:

ارديبهشت(سبزه)؛ خرداد(سنجد)؛ امرداد(سرکه= انگور آماده سرکه شدن است)؛ شهريور(سمنو= که از جوانه گندم درست ميشود)؛ بهمن(سماق= سماک)؛ اسفند= اسپندار مزد(سيب)؛ اهورامزدا(سير).

هفت سين دارای شرايطی سنتی و اجباری ميباشد که 5 صفت را شامل ميشوند: زبانِ پارسی باشد؛ با س شروع شود؛ ريشه گياهی داشته باشد؛ خوردنی باشد؛ نامِ بسته يا يگانه باشد( مثلاً سبزی پلو يا سير ترش اشتباه است).

وجود چيزهای ديگری که نامشان با سين شروع ميشوند(سماور، سکه،…) و يا چيزهايی که با سين شروع نميشوند( ماهی، آيينه وشمعدان، …. ) برای تزئين اشکالی ندارد ولی به هيچ وجه نميتواند هفت سينِ اصلی را که نشانه هفت سپندار(فرشته) است، جايگزين کند.

بر همين اساس بسياری از ديگر مسلکها و اديان نيز بر گرفته از آئين زرتشت، از عدد 7 استفاده بسيار ميکنند:

در عيسويت آمده که عيسی 7 خوراکِ پسنديده داشت( نمک، سرکه، نان؛ تره، ماهی، روغن، عسل=انگبين)؛

در انجيلِ يوهنا آمده است که يوهنا 7 روح، 7 خورشيد، 7 چهره، 7 گوسفندِ 7 شاخ و 7 سر و7 چشم را همراه با 7 فرشته در خواب ديد؛

ادونتيست و بعضی ديگر فرقه های مسيحيت، 7 ژانويه را تولد اصلیِ عيسی ميدانند؛

در مسيحيت 7 نوع نيايش، 7 گناه، 7 توبه، 7 اندوه و 7 شادی وجود دارد؛

در اسلام در مراسمِ حج، 7 دور خانه کعبه را می چرخند؛

معلقاتِ سبعه، 7 بتِ اصلی بر سر درِ خانه کعبه بودند؛

7 نوع خطِ عرب وجود دارد: ثلث، محقق، متحن، ريحان، رقاع، نسخ، نستعليق؛

قرآن 7 بخش دارد: وعد، وعيد، وعض، قصص، امر به معروف، نهی از منکر، ادنيه؛

7 عضو در سجده در وقتِ نماز بر زمين است؛

برای پاکيزه اشاره به 7 بار آب کشيدن شده؛

اولين سوره قرآن 7 آيه دارد؛

در قرآن 7 بار سلام آمده: سلام به نوح، به ابراهيم، به موسی، به هارون، به ياسين، به خالدين، به الحی فجر؛

اصحاب کهف 7 تن بودند؛

در بهشت 7 چشمه ونهر و در دوزخ 7 طبقه(عشکوب) است که آخرينِ آن اصفل الصافلين است؛

در قرآن آسمان را دارای 7 طبقه ميداند؛ برای مردگان شبِ هفت ميگيرند؛
admin replied: 03/24/06
A symbol of strength
During spring break I saw my friend’s mother, a single mother of five, a refugee from Iran who has traveled through post-communist Romania, to Germany, and finally the United States. With no formal education, she worked primarily minimum wage jobs. Now living in the United States, she appreciates new goals and dreams once absurd to resurface for her children to embrace.
This breed of progressive, strong and intelligent women isn’t exclusive to developed nations.

Feminism has played a vital role as a catalyst to promote equal rights in the United States. I’m not talking about butch, man-hating women often stereotyped in our pop-culture. The feminism I’m talking about has touched various movements in securing rights for all people since the 19th century and well into the latter part of the 20th. Feminists believe in much of the doctrine of Martin Luther King Jr., “A threat to justice anywhere is a threat to justice everywhere.”

Throughout history women have been subjugated at the hands of patriarchy. Patriarchy can be seen across the vast array of cultures throughout the world, with women always being able to sympathize with those who are oppressed in similar regions. This sympathy, subjugation and keen observation have allowed women to hold the true seeds of democracy in their hearts.

However, this feminist attitude seems to be deteriorating slowly in the United States.

This new pro-big-business, small-government mentality has brought about a more conservative female demographic. It has infiltrated campuses such as the Network for Enlightened Women (NeW), an organization, according to Women’s E-News, who “tend to oppose policies backed by their feminist peers who campaign for women in military combat roles, pay equity between men and women and ending gender discrimination in the workplace.” Other organizations such as the Independent Women’s Forum advocate the same ideology.

For a long time, white women became a bridge of progression between whites and minorities. However, women in our society seem to be lulled in the idea that patriarchy has died. As women embrace ideals of free-market fundamentalism, they forget women still make less in the workplace, are encouraged to give up positions for childbearing, and socialized to put ambitions on hold at the whim of their husbands or parents.

My friend’s mother embraces feminism. Her struggle through a Muslim patriarchal society, as Dr. Cornel West puts in “Democracy Matters,” embraces Islam as a way of life, not as a code of conduct. This can translate to politics without Shari’a, in other words the Qur’an not being the source of law. This mother refused to accept the fundamentalist versions of Islam. The ideology may hold an answer to the Middle East’s democratic rejection.

West claims those who have been subjugated in the Middle East, like the Palestinians and the Kurds, ironically have the greatest potential of creating a new system with Islamic culture embracing democratic ideals.

This notion, unfortunately, is a little far fetched, as seen with the recent election of Hamas in the Palestinian parliament, while the Kurds are more focused on their own sovereignty instead of taking big steps to being a buffer between the constantly clashing Sunni and Shiite Muslims in Iraq.

Women must motivate other women, and in turn motivate other men to instill a purer sense of democratic equality. Women must take a step back, not in the sense to relinquish the rights they have fought for, but to remember the rights they have fought to have. Their feminist ideals may instill democratic ideals we hold dearly into the hearts and minds of those nationally and abroad. Women have become powerful voices of concern in our society and with their continued fight, they can motivate other women in other regions.

Henri-Frederic Amiel, Swiss philosopher and poet, said “Woman is the salvation or the destruction of the family. She carries its destiny in the folds of her mantle.”

Try not to think of family in terms of direct kin, but family in a broader perspective. The ideology of my friend’s mother is not one for just the betterment of her own children, but the maternal feeling to improve the lives of all children.

Her discomfort should not be misunderstood as un-American, but as inspiration for cleansing the corruption embedded in democracy today.
admin replied: 04/18/06
Iranian box-office hits in Europe
Ten Iranian films on Europe's list of box-office hits
TEHRAN, Apr. 12 (Mehr News Agency) -- Ten Iranian films are on the list of the top box-office hits in Europe from 1996 to 2004.

The international affairs manager of the Farabi Cinema Foundation said on Tuesday that "The Taste of Cherry" by directed Abbas Kiarostami, "The Color of God" by Majid Majidi, "Gabbeh" and "A Journey to Kandahar" by Mohsen Makhmalbaf, and "A Time for Drunken Horses" by Bahman Qobadi are among the films.

Amir Esfandiari added that Iranian films are very popular among Africans residing in Europe.

"But unfortunately, some compare the cinema of Iran with the films of Hollywood and Bollywood, although they have long had a large share of the international market and their films are screened at very many cinema halls for," he said.

Esfandiari also noted that based on the reports released at the Cannes festival, over 52 percent of the European audience for African and the Middle Eastern films is dedicated to Iranian movies.

Based on reports issued by the Cannes festival, Iranian cinema has captured a 52-percent share of the European market for African and Middle Eastern films, Esfandiari explained.
admin replied: 05/03/06
The day they hijacked America
The Guardian
Hollywood's first attempt to deal with 9/11 has been praised for its sensitivity - and attacked for coming too soon. Oliver Burkeman hears from the makers of United 93

The latest stage in the commercialisation of 9/11 ... United 93

Ground Zero was still smouldering when the first trinket-sellers began to appear on the streets nearby, hawking hastily manufactured reminders of an event that nobody was in much danger of forgetting. There were miniature models of the World Trade Centre, and postcards of the building in flames. There were rolls of Osama bin Laden toilet paper (with Wipe Out Terror! on every sheet), and T-shirts bearing the slogan "I survived the attack" - purchased, of course, by tourists who had survived it only in the sense of having been hundreds of miles away at the time. The official line was that the street vendors were ghouls, cashing in on tragedy. But another interpretation seemed possible. Perhaps, instead, they represented a kind of ideal of American capitalism - small-time, mainly immigrant entrepreneurs, who spotted an opportunity and pursued it creatively. If the terrorists had set out to destroy an economic system, here was instant, hugely ironic proof of their failure.

That second interpretation was worth remembering this week, if only to assuage the awkwardness of watching New York's celebrity elite sweep up the carpet into the Ziegfeld cinema for the latest stage in the commercialisation of 9/11: the first feature film about the attacks. In the US, many column inches have been devoted in recent weeks to the question of whether the movie, United 93, is being released too soon. Really, though, that question was a proxy for another: could Hollywood conceivably manage to co-opt that day into the great American mythos without committing crimes against good taste?
"As to the 'Is it too soon?' debate," Paul Greengrass, the movie's British director, muses, "well ..." He purses his lips and permits himself a wry smile. "We'll find out when this film comes out, won't we?" The stocky 50-year-old, whose credits include The Bourne Supremacy and Bloody Sunday, is speaking at a press junket organised by Universal Pictures at the Regency hotel in Manhattan. The junket is a surreal species of event at the best of times. But it is rendered significantly stranger on this occasion by the presence - amid the studio executives and the clipboard-wielding publicists - of several relatives of people who died when Flight 93 crashed into a Pennsylvania field. They interacted comfortably with Greengrass: the studio has made much of how closely the families have been involved since the earliest days of the project. Still, it feels strange to be lobbing movie questions at David Beamer, whose son Todd was enshrined as one of the day's heroes when he reportedly uttered the words "Let's roll" as he led an attempt by passengers to overpower the hijackers.

"We think they did a fine job," says Beamer, a formal man in a suit and a tightly knotted plum-coloured tie. Asked if he would cooperate with future films about flight 93, he looks up at his questioner sternly. "There need be no more," he says.

The omens for Greengrass's film had not been good. The politics of heroism is dangerous territory: at one meeting to discuss the project, the mother of Mark Bingham, one of the men shown leading the counterattack on the plane, offered the view that not all of the passengers had been heroes. Several family members walked out. The fear, wrote Jere Longman in the New York Times, was that memorialising the doomed flight might become "a kind of Olympic sport, where some passengers received a gold medal for gallantry, while others had to settle for silver". The public seemed no more comfortable with the subject: in Los Angeles, the film trailer caused audience members to shout: "Too soon!", while in New York it was withdrawn from one cinema entirely following complaints. (An unscientific poll of New York friends revealed a different but just as commercially damaging viewpoint: none were offended that it had been made, but none intended to see it, either.) In any case, there were surely too many potential ways a 9/11 film could be done badly - gross sentimentality being chief among them - for Greengrass to be able to avoid them all.

So here's the curious thing: United 93 is a very good movie indeed. It is spare and straightforward and intensely realistic, and its dialogue, based largely on improvisation, rings true. (Against expectations, perhaps, the non-actors who play themselves - including Ben Sliney, the head of national air traffic operations that day - deliver convincing performances.) The action is confined exclusively to the plane and air-traffic control centres, and unfolds in real time, so the dominant sense is of the absence of information, punctured by moments of sudden understanding, as when the air traffic staff realise what they have just heard from the cockpit of American Flight 11: "We have some planes." The fog of confusion shrouds everything, and as the passenger rebellion on United 93 begins, nobody seems more confused and scared than the hijackers themselves.

The film is particularly good on the mundane texture of air travel - the food and furnishings and the seatbacks-in-the-upright-position scripting of modern flight. The film-makers "went to great lengths getting background information", says Gordon Felt, whose brother, Ed, died on United 93. "Right down to, 'Do you think they were drinking a cup of coffee or a cup of tea on that morning?'" - all of which serves to make the sudden rupture of normality more shocking. The film finishes abruptly: we know how it will end, of course, but the abruptness is still a shock. At the Ziegfeld cinema, there seemed to be a half-second of silence after the screen blacked out. Then came the sound of heaving sobs from the back of the auditorium. Family members had seen the film at private screenings already, but as the lights went up, several still sat in silence. The rest of the audience shuffled out, casting them occasional glances.

Awkwardly, perhaps, to consider United 93 a success is to put oneself in the same category as Rush Limbaugh, the rabble-rousing rightwing radio host. "The overwhelming emotion I had was sheer anger at the terrorists, bordering on hatred," he told one interviewer. "The kook-fringe left will come away from this movie blaming Bush. But anybody with half a brain cannot help but just be angry with the terrorists." Inadvertently, no doubt, Limbaugh had stumbled on a point: United 93 is so stripped-down, in narrative terms, as to communicate no clear moral, still less a political position. It is what you make of it. Greengrass seems uncomfortable with this idea - no director, presumably, likes to be accused of making a film without a message, and the film might reasonably be accused of too much caution - but Tim Bevan, the film's co-producer, embraces it vigorously. "The absolute brilliance of this film is, if you're extreme leftwing or extreme rightwing, you'll read into it what you wish," he says. Which you can interpret as commercially minded cynicism, or as something more worthy: an attempt to show what 9/11 was without taking sides on all the things that 9/11 has come to mean.

This sense of detachment may have something to do with the fact that most of the film was shot inside a salvaged Boeing 757 at Pinewood studios near London. "There was pressure from [Universal] to film in America," Bevan says. "But not only was there a financial incentive to make it in the UK, Paul was very keen too, and I think the reason he gave was absolutely right. Because of the intensity the American public feel, we didn't want the actors feeling that they had to undergo that level of scrutiny every night after work. The Holiday Inn Kensington seemed like a better bet."

Concern for the actors' wellbeing only went so far, though. The process of filming seems to have been conducted as a kind of Stanford Prison Experiment, with the actors playing hijackers kept separate from those playing passengers and crew, and the two groups encouraged to view each other with hostility even off camera. "For two weeks I couldn't treat [the actors playing the terrorists] as human beings," Cheyenne Jackson, the American actor playing Mark Bingham, said in a television interview. Khalid Abdalla, who plays lead hijacker Ziad Jarrah, said he would sometimes be introduced to staff on the set "as a hijacker". And Lewis Alsamari, the UK-based Iraqi refugee who plays another terrorist, must have felt an even greater sense of art interfering with reality when he was refused a US visa to attend the New York premiere. (The US Embassy in London gave no reason; Alsamari has said he believes it might be connected with his having served in the Iraqi military, under duress, before he sought asylum.)

Yet for all its attempted neutrality, United 93 does take a position on one important aspect of the hijacking, though it has escaped much mention in coverage of the film so far. Greengrass makes it clear he believes the passengers had hoped to wrest control of the plane from the hijackers and, just possibly, fly it to safety. They would die otherwise, they reasoned, and had nothing to lose. One passenger, it emerges, is a qualified pilot, while another spent years as an air-traffic controller; they are nominated to try to steer the plane to safety should the rebellion succeed. This is not George Bush's version of events. "They said a prayer ... and they drove the plane into the ground to serve something greater than themselves," the president said in a speech in 2002. "That's the American spirit I know. That's the sense of sacrifice that makes this country so strong."

Perhaps. It's true the United 93 rebellion was the first action against terrorism in the post-9/11 era. The flight had been delayed at Newark, so by the time the hijacking was in progress, passengers were able to learn what had happened elsewhere via telephone calls to people on the ground. They knew what they might be preventing if their mission succeeded. But there is something disturbingly hard to grasp about the total sacrifice of choosing to hasten your own death as part of a gamble that it might save others, and something much more intuitive and real in the idea that the passengers might have been struggling, instead, to go on living. It's a safe bet that we will get our share of superhuman 9/11 heroes in the months to come: Oliver Stone, for instance, is working on a movie, starring Nicolas Cage, called World Trade Centre. United 93 is not that kind of story. Given that the Hollywoodisation of 9/11 was always going to start somewhere, it's hard to imagine a better-judged start than this.

· United 93 is released in the UK on June 2. The Flight 93 Memorial Fund is at
admin replied: 05/17/06
گشت غمناك دل و جان عقاب
چو ازو دور شد ايام شباب
ديد كش دور به انجام رسيد
آفتابش به لب بام رسيد
بايد از هستی دل بر گيرد
ره سوی كشور ديگر گيرد
خواست تا چاره ی نا چار كند
دارويی جويد و در كار كند
صبحگاهی ز پی چاره ی كار
گشت برباد سبك سير سوار
گله كاهنگ چرا داشت به دشت
ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت
وان شبان ، بيم زده ، دل نگران
شد پی بره ی نوزاد دوان
كبك ، در دامن خار ی آويخت
مار پيچيد و به سوراخ گريخت
آهو استاد و نگه كرد و رميد
دشت را خط غباری بكشيد
ليك صياد سر ديگر داشت
صيد را فارغ و آزاد گذاشت
چاره ی مرگ ، نه كاريست حقير
زنده را فارغ و آزاد گذاشت
صيد هر روزه به چنگ آمد زود
مگر آن روز كه صياد نبود
آشيان داشت بر آن دامن دشت
زاغكی زشت و بد اندام و پلشت
سنگ ها از كف طفلان خورده
جان ز صد گونه بلا در برده
سا ل ها زيسته افزون ز شمار
شكم آكنده ز گند و مردار
بر سر شاخ ورا ديد عقاب
ز آسمان سوی زمين شد به شتاب
گفت كه : ‹‹ ای ديده ز ما بس بيداد
با تو امروز مرا كار افتاد
مشكلی دارم اگر بگشايي
بكنم آن چه تو می فرمايی ››
گفت : ‹‹ ما بنده ی در گاه توييم
تا كه هستيم هوا خواه تو ييم
بنده آماده بود ، فرمان چيست ؟
جان به راه تو سپارم ، جان چيست ؟
دل ، چو در خدمت تو شاد كنم
ننگم آيد كه ز جان ياد كنم ››
اين همه گفت ولی با دل خويش
گفت و گويی دگر آورد به پيش
كاين ستمكار قوی پنجه ، كنون
از نياز است چنين زار و زبون
ليك ناگه چو غضبناك شود
زو حساب من و جان پاك شود
دوستی را چو نباشد بنياد
حزم را بايد از دست نداد
در دل خويش چو اين رای گزيد
پر زد و دور ترك جای گزيد
زار و افسرده چنين گفت عقاب
كه :‹‹ مرا عمر ، حبابی است بر آب
راست است اين كه مرا تيز پر است
ليك پرواز زمان تيز تر است
من گذشتم به شتاب از در و دشت
به شتاب ايام از من بگذشت
گر چه از عمر ،‌دل سيری نيست
مرگ می آيد و تدبيری نيست
من و اين شه پر و اين شوكت و جاه
عمرم از چيست بدين حد كوتاه؟
تو بدين قامت و بال ناساز
به چه فن يافته ای عمر دراز ؟
پدرم نيز به تو دست نيافت
تا به منزلگه جاويد شتافت
ليك هنگام دم باز پسين
چون تو بر شاخ شدی جايگزين
از سر حسرت بامن فرمود
كاين همان زاغ پليد است كه بود
عمر من نيز به يغما رفته است
يك گل از صد گل تو نشكفته است
چيست سرمايه ی اين عمر دراز ؟
رازی اين جاست،تو بگشا اين راز››
زاغ گفت : ‹‹ ار تو در اين تدبيری
عهد كن تا سخنم بپذيری
عمرتان گر كه پذيرد كم و كاست
دگری را چه گنه ؟ كاين ز شماست
ز آسمان هيچ نياييد فرود
آخر از اين همه پرواز چه سود ؟
پدر من كه پس از سيصد و اند
كان اندرز بد و دانش و پند
بارها گفت كه برچرخ اثير
بادها راست فراوان تاثير
بادها كز زبر خاك و زند
تن و جان را نرسانند گزند
هر چه ا ز خاك ، شوی بالاتر
باد را بيش گزندست و ضرر
تا بدانجا كه بر اوج افلاك
آيت مرگ بود ، پيك هلاك
ما از آن ، سال بسی يافته ايم
كز بلندی ،‌رخ برتافته ايم
زاغ را ميل كند دل به نشيب
عمر بسيارش ار گشته نصيب
ديگر اين خاصيت مردار است
عمر مردار خوران بسيار است
گند و مردار بهين درمان ست
چاره ی رنج تو زان آسان ست
خيز و زين بيش ،‌ره چرخ مپوی
طعمه ی خويش بر افلاك مجوی
ناودان ، جايگهی سخت نكوست
به از آن كنج حياط و لب جوست
من كه صد نكته ی نيكو دانم
راه هر برزن و هر كو دانم
خانه ، اندر پس باغی دارم
وندر آن گوشه سراغی دارم
خوان گسترده الوانی هست
خوردنی های فراوانی هست ››
آن چه ز آن زاغ چنين داد سراغ
گندزاری بود اندر پس باغ
بوی بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور
معدن پشه ، مقام زنبور
نفرتش گشته بلای دل و جان
سوزش و كوری دو ديده از آن
آن دو همراه رسيدند از راه
زاغ بر سفره ی خود كرد نگاه
گفت : ‹‹ خوانی كه چنين الوان ست
لايق محضر اين مهمان ست
می كنم شكر كه درويش نيم
خجل از ما حضر خويش نيم ››
گفت و بشنود و بخورد از آن گند
تا بياموزد از او مهمان پند
عمر در اوج فلك بر ده به سر
دم زده در نفس باد سحر
ابر را ديده به زير پر خويش
حيوان را همه فرمانبر خويش
بارها آمده شادان ز سفر
به رهش بسته فلك طاق ظفر
سينه ی كبك و تذرو و تيهو
تازه و گرم شده طعمه ی او
اينك افتاده بر اين لاشه و گند
بايد از زاغ بياموزد پند
بوی گندش دل و جان تافته بود
حال بيماری دق يافته بود
دلش از نفرت و بيزاری ، ريش
گيج شد ، بست دمی ديده ی خويش
يادش آمد كه بر آن اوج سپهر
هست پيروزی و زيبايی و مهر
فر و آزادی و فتح و ظفرست
نفس خرم باد سحرست
ديده بگشود به هر سو نگريست
ديد گردش اثری زين ها نيست
آن چه بود از همه سو خواری بود
وحشت و نفرب و بيزاری بود
بال بر هم زد و بر جست ا زجا
گفت : كه ‹‹ ای يار ببخشای مرا
سال ها باش و بدين عيش بناز
تو و مردار تو و عمر دراز
من نيم در خور اين مهمانی
گند و مردار تو را ارزانی
گر در اوج فلكم بايد مرد
عمر در گند به سر نتوان برد ››
شهپر شاه هوا ، اوج گرفت
زاغ را ديده بر او مانده شگفت
سوی بالا شد و بالاتر شد
راست با مهر فلك ، همسر شد
لحظه‎ يی چند بر اين لوح كبود
نقطه ‎يی بود و سپس هيچ نبود

شعر از: دكتر پرويز ناتل خانلري

admin replied: 05/30/06
The allure of illusion
Coiffed and cultivated, Hollywood virtually invented the word. Where has it gone?
By Carina Chocano, Times Staff Writer

Is Paris Hilton glamorous? She meets all the criteria. She's young, shiny, obscenely rich and reckless. She does precisely as she likes. She's an heiress. Old money! (Mature, anyway.) She is pure, uncompromised artifice. Noel Coward or Preston Sturges could have made her up — if it weren't for the sex tape. And the hamburger ad. And the album. And her mother.

What does it mean to be glamorous anymore? What did it mean in the first place? Is Jessica Simpson glamorous when she's playing Daisy Duke? Is she glamorous as herself, eating tuna out of the can? Or is she glamorous only when she's posing for InStyle, in-styled within an inch of her life?

Every once in a while a celebrity comes along who looks good in a tux, or seems smart and urbane, or doesn't attend an award show wearing a string, and magazines start chirping about "a return to glamour!" or "a return to Hollywood glamour!" Which is a redundancy, because there never really was any other kind. The word itself is practically a Hollywood invention, derived from a Scottish word for charm and enchantment, and then dusted off in the 20th century by studio publicity departments and the press. (The vestigial "u" is intentional, by the way. It was kept for added glamour.)

Glamour popped onto the scene in the '20s, infusing the fantasies of fame, fortune and ease coming out of MGM, Paramount, Fox and Warner Bros. The stars, like the movies, were not made so much as they were meticulously assembled. Contract actors — who had gravitated to movies from the stage but also from the shops, the choruses and the clutches of rabid stage mothers — were coached in feigning the kind of upper-class upbringing they'd be reenacting on-screen. They were educated in comportment and diction, coached in music and culture, taught to know their way around antiques and fashion, presumably so that they could convincingly re-create the kind of existence to which Hilton was born in real life.

The art of cinema was in its ability to make intimate even the most foreign lives and unattainable lifestyles. Cinematic lighting created glowing, flawless faces and diamond eyes. Hair and makeup were elevated to art forms. MGM art director Cedric Gibbons traveled to the 1925 exposition in Paris and brought Art Deco Modernism to the movies. Edith Head at Paramount and Adrian at MGM designed costumes that drew women to the movies by the thousands, just to look at the clothes.

Even off-screen, stars were contractually bound to be groomed and dressed to perfection at all times. In his book "The Glamour Factory," Ronald L. Davis quotes actress Mary Astor, who wrote, "At Metro, you practically had to go to the front office if you wanted something as real as having your hair mussed … all automobiles were shiny. A picture never hung crooked, a door never squeaked, stocking seams were always straight and no actress ever had a shiny nose."

Hollywood's Golden Age arrived with the Depression, and Hollywood movies became a sort of mass escape from reality that gave the haves gloss and the have-nots hope. The romantic screwball comedies of the '30s and '40s were replete with lovers from every side of the track. If glamour in the '20s had been embodied by the Garbos and Dietrichs of the world — tragic sirens, femmes fatales, highly strung and delicate romantic heroines in peril — glamour in the '30s became more playful and lighthearted. Romantic comedy heroes and heroines were rich, poor, ruined, rescued and recognized as worthy no matter how much money they had.

All were sure of themselves in the way of people who know exactly who they are, and they belonged to specific social classes as surely as they lived.

The movies acknowledged the differences between the classes they satirized and drew their tension from them. But in films such as "The Palm Beach Story" and "My Man Godfrey" they also offered the consoling notion that class divides could be bridged, if only people tried hard enough, and had a sense of humor. It was typical in Depression-era comedies, for instance, for the ambitious working-class girl in love with a well-born swell to be put in her place for the way she spoke, dressed or behaved. Vulgarity, in other words, was a social liability. (Of course, the snooty critic would eventually get her comeuppance — purity of heart always trumped rank in the movies.)

The rich and sophisticated were held up to ridicule too. But their lives were served up as utopias and escapist fantasies. And they were ubiquitous in Depression-era and '40s comedies. Rather than feeding resentments — the large majority of the moviegoing audience was working class — screwball comedies delighted in exploiting social clashes for fun and for love. In George Cukor's "The Philadelphia Story" (1940), the spoiled and haughty heiress, Tracy Lord (Katharine Hepburn), is brought down to Earth by Jimmy Stewart's scrappy reporter. But he learns something from her too. Eventually, Tracy remarries within her class — but it's to the relatively human, flawed (he drinks) C.K. Dexter Haven (Cary Grant), not the stuffy, social-climbing George Kittredge (John Howard), whose snobbery and naked opportunism make him utterly unlovable.

The glamour was built into the story. The girl in the gown could be an heiress or a chorus girl, the guy in the tux could be a millionaire or a regular guy in a monkey suit. Slumming and social climbing were acceptable as long as the character was pure of motive and charming of personality. Fundamental to glamour were wit, urbanity, intelligence and a talent for adapting to change. And it was all wrapped up in very adult sequined dresses, martini glasses and flutes of champagne. Kids rarely entered the picture, and when they did, they were usually waved away — Mommy had a hangover.

By the '50s, when the middle class boomed, moviegoers were less fascinated with class than with money, suddenly more attainable. And indeed, in the movies of Marilyn Monroe, the glamour icon's glamour icon, there's a shift from stories in which poor boys and girls proved themselves worthy of rich boys and girls by virtue of their cleverness, resourcefulness and character. Monroe's persona, though charming and innocent, isn't interested in love or class. She's interested in diamonds and millionaires. And to make the match, all she needs is sex. All he needs is money.

Except that the personas of Monroe and Jayne Mansfield also incorporated a wink to acknowledge this scenario's absurdity. That has all but disappeared — we no longer find sex funny.

The movies and glamour have long since amicably divorced, but some of the old aura clings. After going off to find themselves in the '60s and '70s, the movies went crawling back to glamour in the '90s and begged to make up. Glamour agreed, but you can tell they still don't sleep in the same room. The "glamour" icons of today, Scarlett Johansson and Keira Knightley, say, are beautiful, poised and smart enough to leave their red carpet looks to the pros. As for wit, class, intelligence and urbanity — they've been devalued in American life, where money trumps all. (Is Donald Trump glamorous? How about his late-model wife?) So why would they matter in the movies?

The contrast between what is glamorous now and what was glamorous in the days of Cary Grant and Norma Shearer says much about how American society has changed. Glamour used to present an idealized version of adulthood. Now it presents an idealized version of adolescence. In the old days, glamour was all about unattainability, i.e., fantasy projection. These days, it has become unthinkable that a major Hollywood director might echo Cecil B. DeMille, who instructed Edith Head's department at Paramount to make clothes "that make people gasp when they see them. Don't design anything anybody could possibly buy in a store."

Today glamour is tied to the idea of shopping to maintain the illusion that you are (a) kind of famous, or (b) on your way to being famous, or (c) essentially the same as famous people, because you share the same taste in home furnishings, core values and dog shampoo. Some of the stars with whose dog shampoo brand we may be intimately acquainted don't even appear in the movies, or at least not often. They may appear in TV shows that aren't so much TV shows as a chance to observe celebrities in their natural habitats. Which kind of resembles ours. Mainstream magazines have transformed themselves from facilitators of idol worship to guides to glamour consumption.

Ironically, the movies are just about the only kind of media left not dedicated to creating complex mythologies about the lifestyles of the rich and famous.

Once upon a time, a life like Paris Hilton's (pre-fame) was just the sort of fantasy life the movies sought to re-create for our amusement. With the rise of the glamour industry, no one, not even Paris Hilton, is immune to the lure of mass-media glamour.

The real-life heiress marshals all of her considerable powers to transform herself into the loudest, gaudiest, most embarrassing thing she can dream up — a ketchup-splattering porn star, a gangster's moll who wants to be an actress, a chorus girl banging down society's door.

With $300 million in disposable income, she might have purchased anything her little heart desired. And what she bought was the cheapest kind of fame. The only way up for the celebrity is to pretend she's moving on down.

Carina Chocano is a Times film critic.
admin replied: 06/13/06
زیر چماق زنان
از: مهستی شاهرخی

چماق داران اند که می آیند
این بار زنان اند که می آیند
باتوم و گاز اشک آور دارند
باتومشان بر سرم فرود می اید
گاز اشک آورشان چشمم را کور می کند
این ها هم زنان اند
زنانی فرصت طلب!
زنان قدرت طلب!
زنان چماق دار!
زنان سرکوبگر!
زنانی نادان!
وای سرم! آی سرم!
آی چشمم! وای چشمم!
admin replied: 08/13/06
Madonna 'crucified' despite storm
Vatican accuses her of blasphemy and provocation. Madonna had inflamed Catholic groups by inviting the pope to watch her Rome (Reuters) -- Madonna has staged a mock-crucifixion in the Italian capital, ignoring a storm of protest and accusations of blasphemy from the Roman Catholic Church.

In a sold-out stadium just a mile from Vatican City, the lapsed-Catholic diva wore a fake crown of thorns as she was raised on a glittery cross during the Rome stop of her worldwide "Confessions Tour."

The Vatican had accused her of blasphemy and provocation for even considering staging the sham crucifixion on its doorstep, anger Madonna further enflamed prior to the show by inviting Pope Benedict to come and watch.

The self-styled "Queen of Pop" went on to pepper her two-and-a-half hour show with more controversial imagery, at one point showing photographs of the pope after those of former Italian dictator Benito Mussolini.

"Did you know two miracles have taken place in Rome?," the star, dressed in skin-skimming black, later joked with the crowd. "Italy won the World Cup and the rain stopped before my show."

The 70,000 fans, crammed into the Olympic Stadium, shrugged off the scandal, by dancing, singing and jumping as she performed songs from her latest album "Confessions on a Dance Floor" and classics, such as "Like a Virgin".

Yet, the cheering lulled when she was raised on the cross and some fans from predominantly Roman Catholic Italy confessed their disappointment.

"The crucifixion was unnecessary and provocative. Because this is Rome, I wish she'd cut it out. But it's Madonna, she's an icon, and that balances out her need to provoke," said 39-year old Roman, Tonia Valerio.

It is not the first time Madonna, whose father is a Catholic Italian American, has caused religious anger for her controversial religious and sexual imagery.

Catholic leaders condemned as blasphemous her 1989 video for hit song "Like a Prayer", featuring burning crosses, statues crying blood and Madonna seducing a black Jesus.

In 2004, a Vatican group warned that her latest religious belief "Kabbalah", a mystical form of Judaism, was a potential threat to the Roman Catholic faithful.

And she looks likely to face another storm when the tour reaches Moscow in September, where the Russian Orthodox Church has advised its followers to boycott the show because of the crucifixion stunt, agency Interfax reported on Saturday.

Copyright 2006 Reuters. All rights reserved.This material may not be published, broadcast, rewritten, or redistributed.

admin replied: 07/21/07
David & layla
He's Jewish. She's Muslim. Despite cultural chasms, 'David & Layla' are still in love.

By Michael Ordoña, Special to The Times

A comedic romance inspired by a real-life love story between a Jewish American man and a Kurdish Muslim woman, with dashes of erectile dysfunction, testicular torsion and international politics, "David & Layla" follows public-access TV personality David Fine (David Moscow) as he falls for refugee and dancer Layla (Shiva Rose) despite the religious and cultural chasms between their families and his tepid engagement to another woman.

Even considering the subject matter, the film is surprisingly political for a romantic comedy. On David's show, "Sex and Happiness," a psychiatrist compares the last two presidents' military actions and links them to the chief executives' presumed sexual health: If we want peace, he postulates, "Maybe we should obligate our leaders to eat spicy foods and have more sex."

"David & Layla" manages to be both randy and chaste, its sex is absurd but not explicit. The dialogue has its moments, such as when David's fiancée says her brother has been diagnosed with an Oedipal complex, and David's oh-so-Jewish mother retorts, "Oedipus Schmedipus, as long as he loves his mother!"

Writer-producer-director Jay Jonroy struggles to balance the love story with the cultural and political elements. It doesn't help that he favors broad acting and unsynchronized comic timing (some slapstick bits are missed by a mile). Still, Moscow eventually finds his groove as David, and Callie Thorne is amusing as his high-strung fiancée, Abby.

Packed with meals, music and religious ideas, the movie offers interesting looks into Jewish and Kurdish Muslim traditions. The climactic celebration sequence is a high point. "David & Layla" also displays an unusual grasp of complex political issues and these mini-dissertations prove to be integral parts of the film's fabric.

But Jonroy struggles to keep the romantic-comedy momentum going, falling prey to the genre's deadliest trap: Why are these people in love in the first place? Layla in particular is a somewhat opaque character. It's hard to understand why the two risk everything when they barely know each other. Their ardor, lacking a sexual spark, never seems as formidable as the obstacles.

Though it's no "Romeo and Juliet," "David & Layla" is an offbeat cross-cultural romance with a positive message.

"David & Layla." MPAA rating: R for sexual content, some language and brief drug material. Running time: 1 hour, 48 minutes. At Laemmle's Music Hall, 9036 Wilshire Blvd., Beverly Hills, (310) 274-6869; Laemmle's One Colorado, 42 Miller Alley (inside plaza, Fair Oaks Avenue at Union Street), Pasadena, (626) 744-1224; and Regal/Edwards Westpark, 3755 Alton Parkway, Irvine, (949) 622-8609.

admin replied: 03/09/10
Phenomenal Woman
Pretty women wonder where my secret lies.
I'm not cute or built to suit a fashion model's size
But when I start to tell them,
They think I'm telling lies.
I say,
It's in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I'm a woman
Phenomenal woman,
That's me.

I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.
I say,
It's the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I'm a woman
Phenomenal woman,
That's me.

Men themselves have wondered
What they see in me.
They try so much
But they can't touch
My inner mystery.
When I try to show them
They say they still can't see.
I say,
It's in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I'm a woman

Phenomenal woman,
That's me.

Now you understand
Just why my head's not bowed.
I don't shout or jump about
Or have to talk real loud.
When you see me passing
It ought to make you proud.
I say,
It's in the click of my heels,
The bend of my hair,
the palm of my hand,
The need of my care,
'Cause I'm a woman
Phenomenal woman,
That's me.

Maya AMaya Angelou's poem, "Phenomenal Woman," is offered here as a tribute to women. It appears in her collection of poems dedicated to women (Phenomenal Women, Random House, 1995).
  posted by admin on: 06/22/02

Recommend events, books, and websites.
mahin1 replied:
A wonderful website for information about cancer
If you or your loved one is diagnoised with cancer then this wondeful website is a must visit.

  posted by admin on: 06/22/02
Comment Corner

Comment on news, issues, and events.
Post a Comment

      | Feedback | Join Us | Write For irandokt | Editorial Policy Contact | Press Room | About irandokt | 

©2002 All rights reserved
Contact irandokht